Αλίμονο,έχουν πει, στο λαό που έχει ανάγκη από ήρωες. Αλίμονο όμως και στο λαό που ξεχνά τους ήρωές του, αλίμονο και στους καιρούς που οι ήρωες δεν έχουν την ευκαιρία να δοκιμαστούν, να δείξουν τον ηρωισμό τους –και τότε τους τρώνε οι κοριοί και όχι οι τίγρεις ή καρχαρίες,


Αν κι έχει περάσει περίπου ενάμισης χρόνος από την έκδοσή του βιβλίου του Μενέλαου Χαραλαμπίδη Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα (εκδ. Αλεξάνδρεια) όλο και περισσότεροι αναγνώστες το ανακαλύπτουν, το συστήνουν, μιλούν γι’ αυτό -και όχι επειδή ζούμε μια «νέα Κατοχή», αλλά γιατί σήμερα υπάρχει η ανάγκη, η αναζήτηση της απελευθερωτικής συλλογικής πράξης.




Η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει από την κρίση, τη φτώχεια, τους πολέμους και τις επιδημίες, αλλά από τον υπερπληθυσμό, υποστηρίζει ο Νταν Μπράουν στο Inferno.



Η ιστορία μιας γυναίκας (της Μαρίκας), μιας πόλης (της Κωνσταντινούπολης) και μιας βαθιάς πληγής (το πογκρόμ κατά των Ελλήνων το 1955).


Για το τέλος της μικρής βρετανικής πόλης μιλά το νέο βιβλίο της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, το οποίο απευθύνεται σε ενήλικες.


Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά, Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, είναι διπλά αποκαλυπτικό: Δεν δείχνει μόνο τα επικοινωνιακά τρικ, τη διπλή γλώσσα της Χρυσής Αυγής, την οργανωτική δομή της, τις επιδρομές, τα λιντσαρίσματα, τα πογκρόμ ή και τις δολοφονικές επιθέσεις αλλά και τη στάση του πολιτικού κόσμου και των ΜΜΕ απέναντι στο φαινόμενο.


Τα Παιχνίδια κρίκετ του Βασίλη Λαδά (εκδ. Γαβριηλίδη) είναι ένα ωραίο, σημαντικό, και μικρό (σε έκταση) μυθιστόρημα.


Αυτό που διακρίνει τον Μάρτιν Κρουζ Σμιθ από άλλους ομότεχνούς του είναι η αίσθηση της ιστορικότητας: πάντα ο τόπος και ο χρόνος είναι συγκεκριμένοι, πάντα η «εποχή» παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με τα πρόσωπα, μέσα σ’ αυτήν εγγράφονται οι πράξεις των ανθρώπων και όχι μέσα σε ένα ιστορικό κενό.




To μυθιστόρημα Δεκεμβριανή νύχτα (1979) του Παντελή Καλιότσου, το οποίο επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, ΔΕΝ είναι καλοκαιρινό ανάγνωσμα, δεν συνδυάζεται με ξαπλώστρα, αντιηλιακό και καραβάκι της γραμμής. Όχι πως είναι ψυχοπλακωτικό, απλώς δεν έχει τίποτα το λαϊφσταϊλίστικο, το δήθεν, το χαζοχαρούμενο.


Αξίζει να διαβαστεί από εκείνους που αγαπούν τους ανθρώπους και τις μικρές ιστορίες τους, που ενδιαφέρονται για τη Μεγάλη Ιστορία. 



«Χίλιες αλήθειες για τον Στάλιν δε ζυγίζουν όσο μία για μας τους ίδιους».



 Ο μακαρθισμός μπορεί να έκλεισε σαν κεφάλαιο της αμερικανικής ιστορίας, αλλά η μήτρα που τον έθρεψε είναι ακόμα ζωντανή, όπως ζωντανοί είναι και οι μηχανισμοί που γυρεύουν να εκμηδενίσουν τον άνθρωπο ο οποίος αντιστέκεται, όπως δείχνει και η ιδεολογική τρομοκρατία που ασκούν οι Αμερικανοί μετά την 11 η Σεπτέμβρη, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.


Στα μισά του βιβλίου, που εκδόθηκε πρόσφατα από τα Ελληνικά Γράμματα, ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, εξηγώντας το γιατί κάθισε και το έγραψε, λέει: «Σ’ αυτόν τον ποιητή, στους στίχους τους και τα πεζά κείμενα, έχουμε φυλαγμένο σε μία από τις γνησιότερες διατυπώσεις το πνεύμα της εποχής, τα όνειρα και τις επιδιώξεις που είχαν ηλεκτρίσει εκατομμύρια ανθρώπους, όχι στη Ρωσία μόνο».

«Η εμπειρία του Άουσβιτς εξάλειψε και τα τελευταία ίχνη της θρησκευτικής μου αγωγής», λέει ο σπουδαίος Ιταλός συγγραφέας Πρίμο Λέβι. «Υπήρξε το Άουσβιτς, επομένως δεν μπορεί να υπάρχει Θεός».



Η νέα εποχή και το λυκόφως των παραδοσιακών κατασκόπων