Η  κουλτούρα της χούντας είχε πρόσωπο. Ήταν το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», η αρχαιοπληξία, η χαζοπόπ και το ελαφρολαϊκό, οι φαραωνικές φιέστες και οι παρελάσεις, η ΥΕΝΕΔ, η στραμπουληγμένη καθαρεύουσα. Ένα πρόσωπο τόσο κραυγαλέα απωθητικό που σχεδόν αυτόματα ένας νέος με στοιχειώδη ευαισθησία γύρευε κάτι άλλο. Αναζητούσε την κουλτούρα της αντίστασης, το έστω και υπαινικτικό μήνυμα της ελευθερίας ή προσπαθούσε να ανακαλύψει ένα νέο μήνυμα σε παλιές μορφές. Ιδίως μετά το 1970, ιδίως στην Αθήνα και ιδίως στη φοιτητική νεολαία, αυτό το «κάτι άλλο» δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί.



Δεν χρειάζεται να φτάσει το Μεγάλο Σάββατο ή η παραμονή της Πρωτομαγιάς για να θυμηθούμε τον Πάνο Γεραμάνη που πέθανε το 2005. Το παράξενο είναι ότι δεν τον θυμούνται μόνο οι στενοί φίλοι και οι συγγενείς του, αλλά και άνθρωποι που τον έχουν συναντήσει πολύ λίγες φορές ή που τον γνώρισαν μόνο μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τα κείμενά του.




Ο ήρωας της νέας ταινίας του Ταραντίνο δεν είναι ούτε Σπάρτακος ούτε μαύρος Ρομπέν των Φυτειών.




Ή πώς συντρίβονται και μετασχηματίζονται τα ντιζαϊνάτα όνειρα της δεκαετίας του ’90.



Η τηλεοπτική όπως και η ψηφιακή δημοκρατία λατρεύει ή μάλλον φωταγωγεί τους «επώνυμους», σχολιάζει και σκαλίζει ηδονικά τις δηλώσεις τους, αφήνει όμως στο ημίφως το έργο τους.






Ιδιαίτερο τηλεοπτικό ενδιαφέρον έχει η ταινία «Πρωινό ξύπνημα» (Morning Glory), που πρόσφατα έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια κομεντί για τον κόσμο της τηλεόρασης ή μάλλον για τον μικρόκοσμο ενός καθημερινού πρωινού μαγκαζίνο σε ένα νεοϋορκέζικο κανάλι.






Δύο ποιητές είχε την ευκαιρία να δει και να ακούσει ο τηλεθεατής τις τρεις τελευταίες ημέρες της περασμένης εβδομάδας: τον Ντίνο Χριστιανόπουλο («Στα άκρα», ΝΕΤ) και τον Νάνο Βαλαωρίτη («Πρόσωπα και απόψεις», ΣΚΑΪ). Γεννημένος το 1931 ο πρώτος, το 1921 ο δεύτερος. Γέννημα θρέμμα της Θεσσαλονίκης ο ένας, κοσμοπολίτης ο άλλος.





Kλειστή εδώ και μήνες η βιβλιοθήκη στο μειονοτικό χωριό Μύκη Ξάνθης.
(η φωτογραφία από την ιστοσελίδα maxitisthrakis.blogspot.com).



Το κτίριο Γιακουμπιάν στο κέντρο του Καΐρου



Κάθε Πέμπτη προβάλλεται στην ΕΤ1 μια ενδιαφέρουσα σειρά έξι εκπομπών με τίτλο «Δώδεκα γυναίκες μονο-λογούν».






Μια από τις ενδιαφέρουσες νέες εκπομπές της ΕΤ1 είναι οι «Νέες ματιές στον ελληνικό κινηματογράφο» (ΕΤ1), μια σειρά έξι επεισοδίων για 12 σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς (αύριο το πέμπτο επεισόδιο).



Με ένα ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Κάλβο, σε δύο μέρη, ξεκίνησαν οι «Εποχές και συγγραφείς» (ET1) του Τάσου Ψαρρά. Και αυτό το ντοκιμαντέρ, όπως και τα προηγούμενα της ίδιας σειράς, δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική βιογραφία, αλλά προϊόν συστηματικής και μακροχρόνιας έρευνας. Η ομάδα της εκπομπής ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις για τα γυρίσματα και αναζήτησε οπτικό υλικό σε βιβλιοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού (δεν μπορεί κανείς να βρει τα πάντα στο Διαδίκτυο!).



Στις προηγούμενες δεκαετίες πολλές καλές ταινίες αποσπούσαν τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών. Στην εποχή των μούλτιπλεξ, ο δήμος καταναλώνει ό,τι του επιβάλλουν τα μεγάλα στούντιο και οι σοφιστές της διαφήμισης.




Το τηλεοπτικό θέατρο της πολιτικής έχει πάρει τη θέση του κανονικού θεάτρου.

Άλλοι υποδέχτηκαν με θυμηδία, άλλοι με θλίψη, άλλοι με πατριωτικές κορόνες και άλλοι με ανακούφιση την απόφαση μιας υποεπιτροπής της UNESCO που έκρινε ότι ο Καραγκιόζης ανήκει στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Τουρκίας.