11:17 μ.μ.
Το
τηλεοπτικό θέατρο της πολιτικής έχει πάρει τη θέση του κανονικού θεάτρου.
Φέτος
την άνοιξη ανακοινώθηκε ότι σε μια αποθήκη της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου στην
Ουάσιγκτον ανακαλύφθηκαν πάμπολλες μαγνητοταινίες με εκατοντάδες ώρες μαγνητοσκοπημένων
θεατρικών παραστάσεων που είχαν προβληθεί στο BBC, από το 1957 έως το 1970, και οι οποίες θεωρούνταν οριστικά χαμένες. Τελικά, οι ταινίες επέστρεψαν στο ΒΒC και κάποια
αποσπάσματά τους θα προβληθούν τον Νοέμβριο, σε πανηγυρική εκδήλωση του British
Film Institute. «Με την ανακάλυψη αυτή θα αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για
αρκετά ιερά τέρατα του θεάτρου μας», επισημάνθηκε στον βρετανικό Τύπο. Εδώ
εμφανίζονται ο Τζον Γκίλγουντ, ο Σον Κόνερι, η Μάγκι Σμιθ, η Σουζάνα Γιορκ, ο
Ντέιβιντ Χέμινγκς, η Πέγκι Ασκροφτ και άλλα μεγάλα ονόματα σε έργα του Σαίξπηρ,
του Ιψεν, του Τσέχοφ, αλλά και σύγχρονων Βρετανών δραματουργών που γράφτηκαν
ειδικά για την τηλεόραση.
Τον
Φεβρουάριο διαβάσαμε στις ελληνικές εφημερίδες για τη μυθιστορηματική ανακάλυψη
στην
Αργεντινή της πλήρους κόπιας του
αριστουργήματος «Metropolis» (1926) του Φριτς
Λανγκ,
που προβλήθηκε πανηγυρικά στο φετινό Φεστιβάλ του Βερολίνου και την οποία μέχρι
χθες θεωρούσαν χαμένη. Ωστόσο, η είδηση για τις χαμένες βρετανικές θεατρικές
παραστάσεις πέρασε απαρατήρητη και δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς αφού
φαίνεται ότι αυτά αφορούν πολύ λίγους,
εκείνους που ασχολούνται συστηματικά ή επαγγελματικά με το θέατρο. Ακόμα και
στη Βρετανία ίσως να αφορά λίγους, αφού η λεγόμενη «χρυσή εποχή» του ΒΒC έχει
οριστικά περάσει. Ηταν η εποχή που το θέατρο στην τηλεόραση ήταν μια μορφή
ψυχαγωγίας για όλη την οικογένεια, όπως είναι σήμερα τα ριάλιτι και τα τάλεντ
σόου, ενώ κάτι ανάλογο συνέβαινε τα ίδια χρόνια στην Ελλάδα με το θέατρο στο
ραδιόφωνο.
Χάρη
στην τεχνολογία, σήμερα είναι εύκολη η διαφύλαξη της τηλεοπτικής πολιτιστικής
κληρονομιάς, ενώ το ίδιο εύκολη είναι και η πρόσβαση. Το οπτικοακουστικό αρχείο
της ΕΡΤ περιέχει θησαυρούς και ας έχουν χαθεί πολλά. Π.χ., έχουν χαθεί, σχεδόν
στο σύνολό τους, σημαντικές σειρές, όπως ο «Γιούγκερμαν», ο «Συνταγματάρχης
Λιάπκιν» ή οι «Πανθέοι», καθώς κάποτε είχε εφαρμοστεί η πρακτική της
επανεγγραφής ποδοσφαιρικών αγώνων πάνω στις πολύτιμες αυτές ταινίες. Εύκολη η
πρόσβαση, χλωμό όμως το ενδιαφέρον.
Οταν
ο καθένας μπορεί να δει, μέσω της ευθείας ή της πλαγίας οδού, τα πιο πρόσφατα
επεισόδια των καλύτερων αμερικανικών σειρών ή και τις τελευταίες
κινηματογραφικές ταινίες, είναι φυσικό να μην τον συγκινεί η ιδέα ότι θα δει
τον Σον Κόνερι νεαρό (και με μαλλιά) ή τον Αλέξη Μινωτή στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ».
Η τηλεόραση είναι η χώρα του βουλιμικού παρόντος και σε αυτό το παρόν, το
υποταγμένο στην αναγκαιότητα και τη δικτατορία των μετρήσεων τηλεθέασης, η
τέχνη δεν έχει θέση ή γίνεται υπόθεση των λίγων, της ελίτ, ακόμα και των
απόντων –ίσως γιατί το τηλεοπτικό θέατρο της πολιτικής, με τις κόντρες
και τα παράθυρα, έχει πάρει τη θέση του κανονικού θεάτρου.
Η
τέχνη δεν επιβάλλεται από τα πάνω και με ποσοστώσεις (τόσα λεπτά πολιτιστικού
προγράμματος την εβδομάδα). Θέλει πάθος, γνώση, φαντασία και, φυσικά, χρήματα.
«Σκληρά και αναγκαία» χαρακτηρίζονται από πολλούς τα μέτρα του μνημονίου, όμως
σκληρή, ολέθρια και διόλου αναγκαία είναι η τρέχουσα τηλεοπτική πραγματικότητα
όπου η απουσία του σύγχρονου θεάτρου (και όχι απλώς το προσκύνημα των χθεσινών
ένδοξων στιγμών του) είναι άλλος ένας καταθλιπτικός δείκτης ανάμεσα στους
πολλούς.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο "TV")
0 Responses to "Θέατρο και tv (3-10-2010)"
Δημοσίευση σχολίου