12:27 π.μ.
Πριν από δύο εβδομάδες,
στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου («Αξίζει να το ζεις», Star) ήταν
καλεσμένοι οι δύο παρουσιαστές της ψυχαγωγικής εκπομπής «Φώτης - Μαρία live»,
που προβάλλεται στο ίδιο κανάλι. Σε μια στιγμή, ο Φώτης Σεργουλόπουλος είπε ένα
αστείο, στο οποίο, όμως, το κοινό της εκπομπής αντέδρασε με παγερή αδιαφορία.
Ετσι, το πρόσωπο του καλεσμένου πήρε μια σαστισμένη έκφραση, όμως η Τατιάνα
Στεφανίδου έσπευσε, όχι χωρίς κάποια ειρωνεία, να του λύσει την απορία: «Φώτη
μου, το κοινό είναι κατευθυνόμενο από τη δική μου ανιματρίς».
Ισως κάποτε θα πρέπει
να προστεθεί μια νέα κατηγορία τηλεοπτικών βραβείων: το βραβείο καλύτερου
κοινού. Δεν εννοώ τους τηλεθεατές, αλλά εκείνους που γεμίζουν τα στούντιο των
ψυχαγωγικών ή κοινωνικών εκπομπών με την υποχρέωση να χειροκροτούν, να γελούν,
ενίοτε και να αφηνιάζουν ενθουσιασμένοι, εφ' όσον λάβουν το κατάλληλο σήμα από
τον ανιματέρ -τον εμψυχωτή- ή την ανιματρίς. Και το καλύτερο κοινό δεν θα είναι
το πιο ζωηρό, αλλά το πιο πειστικό, αυτό που δίνει την εντύπωση ότι δεν είναι
κατευθυνόμενο.
Υποθέτω ότι όπως
υπάρχουν γραφεία ευρέσεως εργασίας, έτσι θα υπάρχουν και γραφεία ευρέσεως
κοινού. Ενα μεροκαματάκι κάνουν οι περισσότεροι από αυτούς που καταλαμβάνουν
τις κερκίδες, αν και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι συγγενείς, οι
συγχωριανοί και οι φίλοι των παικτών αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του κοινού των
«λάιβ» στα ριάλιτι και στα τάλεντ σόου.
Στις αμερικανικές
«κωμωδίες καταστάσεων» (sitcom), όπως στα «Φιλαράκια» (Friends) χρησιμοποιείται
το βιομηχανικό γέλιο κονσέρβα, όμως στην Ελλάδα έχουμε τη ζωντανή κονσέρβα, το
κουρντισμένο γέλιο του κοινού, ενώ κάθε τηλεστάρ, όπως έχει τη δική της
κομμώτρια και μακιγιέρ, πρέπει να έχει και τη δική της ανιματρίς, αυτήν που
μαντεύει πότε απαιτούνται τρανταχτά γέλια ή συγκρατημένα γελάκια ή βαρείς και
ασήκωτοι αναστεναγμοί.
Εξαιρετικά εκδηλωτικό
είναι και το κοινό στη νέα εκπομπή του Alpha «Λες και το 'ξερες» με τον Ρένο
Χαραλαμπίδη, ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων με έντονο παρεΐστικο ύφος. Μόλις κάποιος
από το πάνελ πει όχι ένα αστείο, αλλά απλώς ξεστομίσει μια ατάκα (σαχλή,
χαριτωμένη, αδιάφορο) οι θεατές στο στούντιο ξεκαρδίζονται στα γέλια. Πάντως,
μια «λάιβ» εκπομπή στην οποία δεν χρειάζεται τελετάρχης γέλιου είναι το «Αλ
Τσαντίρι Νιουζ». Τουλάχιστον εδώ οι θεατές κοιτάζουν τον Λάκη Λαζόπουλο και όχι
τον ανιματέρ.
Αχ, βρε Τατιάνα, γιατί
δεν χάρισες λίγα από «τα δικά σου» γέλια στον Φώτη και στη Μαρία; Δεν αξίζει να
ζήσεις κι εσύ και την «μπατακλάν πλευρά της ζωής»; (Αυτό είναι το φετινό
σύνθημα της εκπομπής «Φώτης - Μαρία».) Το Bataclan, λέει η Wikipedia, είναι ένα
ιστορικό κτίριο στο Παρίσι όπου σήμερα οργανώνονται ποιοτικές πολιτιστικές
εκδηλώσεις.
«Μη στενοχωριέσαι που δεν ξέρεις το
Bataclan», με παρηγορεί μια φίλη. «Μήπως οι Γάλλοι ξέρουν τα Κούτσουρα του
Δαλαμάγκα;»
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 8-10-2010)
0 Responses to "Oι τελετάρχες του γέλιου"
Δημοσίευση σχολίου