«Θέλω να κάνω διακοπές, αλλά η τσέπη μου δεν με ακολουθεί...» Έτσι έλεγε κάποτε (προ κρίσης) ένας οικογενειάρχης βιοπαλαιστής. Ήρθαν τα μνημόνια και η τσέπη κήρυξε απεργία διαρκείας.



Οι άφθονες προεκλογικές τηλεοπτικές συζητήσεις ανταποκρίνονταν σε ανάγκες του κοινού, ταυτόχρονα όμως ήταν μια σχετικά φτηνή και εύκολη λύση για τα κανάλια.



Η τηλεοπτική όπως και η ψηφιακή δημοκρατία λατρεύει ή μάλλον φωταγωγεί τους «επώνυμους», σχολιάζει και σκαλίζει ηδονικά τις δηλώσεις τους, αφήνει όμως στο ημίφως το έργο τους.





Kάποτε η τηλεοπτική μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων έμοιαζε με πανηγυράκι. Λαμπερά πρόσωπα, ακριβά σκηνικά, περίτεχνος φωτισμός, πολλά βιντεογουόλ, χαμόγελα, αστειάκια, καλλιτέχνες, επικοινωνιολόγοι, υποσχέσεις για ένα φωτεινό αύριο. Αν ανατρέξουμε σε παλαιότερα φύλλα της «Καθημερινής», στις τηλεοπτικές σελίδες που περιγράφουν στις εκλογικές βραδιές της τελευταίας οκταετίας, μεταφερόμαστε σε άλλον αιώνα, σε άλλο πλανήτη.



«Ο ΣΥΡΙΖΑ γρυλίζει σήμερα σα φαφούτικο... λιοντάρι και μόλις κλέψει την ψήφο σου θα μετατραπεί σε αρνάκι στην αντιδραστική ΕΕ και τους επιχειρηματίες», διαβάζουμε σε μια προκήρυξη της ΚΝΕ που δημοσιεύτηκε στον χθεσινό Ριζοσπάστη και απευθύνεται στους μαθητές της Γ’ λυκείου που θα ψηφίσουν στις 17 Ιουνίου.



Πριν από λίγες μέρες είδαμε και ακούσαμε έναν αρχηγό κόμματος να υποστηρίζει ότι οι λαθρομετανάστες εγκληματούν με ευκολία, γιατί στα μέρη τους η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία, είναι πολύ φθηνή και αναλώσιμη.



Να λοιπόν που το «πριν» και το «μετά» συνενώθηκαν, αφού διανύουμε ένα μεσοδιάστημα λίγων εβδομάδων ανάμεσα σε δύο κάλπες. Μετά τις εκλογές του Μαΐου, πριν από τις εκλογές του Ιουνίου: μια μεσεκλογική περίοδος, που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει η μεταπολίτευση. Οπως έχει και από την τηλεόραση επισημανθεί, βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο που υπερβαίνει τα όρια της Ελλάδας. Τι κατεδαφίζεται, τι απομένει, τι εξελίσσεται από τις μεταπολεμικές ευρωπαϊκές σταθερές ή ό,τι θεωρούσαμε σταθερές;


Έχει πολλούς πατεράδες ο νεοφασισμός, όμως η οικονομική κρίση είναι η μήτρα που επιτάχυνε την κοινοβουλευτική εκκόλαψή του. Το μεταναστευτικό, η πολιτική διαφθορά, η αποβλακωτική επίδραση της τηλεόρασης, η παρακμή του δημόσιου σχολείου, η γενικευμένη ανασφάλεια, η ηθική «νομιμοποίηση» της ακροδεξιάς από τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναι παράγοντες που επιτάχυναν την επώαση του νεοφασισμού α λα ελληνικά, όμως η κύρια αιτία είναι η διάψευση της λαϊκής και θεμιτής προσδοκίας για πρόοδο σε καιρό ειρήνης.


Πού είναι η πλατεία, πού είναι οι Αγανακτισμένοι; Πολλές φορές, ιδίως μετά το δεύτερο μνημόνιο, ακούστηκε αυτή η ερώτηση, διατυπωμένη με επικριτικό τόνο και, συνήθως, από χείλη ανθρώπων που δεν είχαν ούτε μια φορά πατήσει το πόδι τους στις ξεσηκωμένες πλατείες του 2011.


Την περασμένη Κυριακή το πολιτικό σύστημα σείστηκε συθέμελα, όμως το τηλεοπτικό οικοδόμημα φαίνεται να αντέχει τον εκλογικό σεισμό. Οι Έλληνες εγκατέλειψαν τον δικομματισμό, όχι όμως και τις τηλεοπτικές τους συνήθειες.


Οι εικόνες που σφράγισαν τις τελευταίες ημέρες αυτής της ξέπνοης προεκλογικής περιόδου δεν έδειχναν τις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις, ούτε τα λουκέτα στα αραχνιασμένα εμπορικά καταστήματα και εργοστάσια ούτε τα ρετουσαρισμένα πρόσωπα των υποψηφίων στις αφίσες. Η εμβληματική εικόνα των εκλογών ήταν ένα έγχρωμο φωτογραφικό δωδεκάπτυχο: δώδεκα οροθετικές ιερόδουλες, δώδεκα θηλυκοί απόστολοι του θανάτου, δώδεκα υγειονομικές βόμβες (εκ των οποίων οι δέκα «made in Greece»).



Η απενεχοποίηση είναι η λέξη-καραμέλα των ημερών. Για «απενεχοποίηση της επιχειρηματικότητας» μίλησε ο Ευ. Βενιζέλος, απευθυνόμενος σε νέους επιχειρηματίες. Για «απενεχοποίηση της Ασφάλειας» μίλησε ο Αντ. Σαμαράς, απευθυνόμενος σε ανθρώπους του Πνεύματος (με Π κεφαλαίο), μεταξύ των οποίων οι αοιδοί Ρέμος και Χατζηγιάννης.




Αλήθεια, τι απέγινε το «κόμμα της παραλίας»;  Μακρινή ανάμνηση, φάντασμα του παρελθόντος έχει γίνει και ας έχουν περάσει μόνο τρία χρόνια από τις Ευρωεκλογές του 2009, όταν η αποχή είχε φτάσει στο ιστορικό ρεκόρ του 48%.


Μετά τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών





Ο Ηλ. Ψινάκης είναι κάτι σαν εργαλειομηχανή:
ένα προϊόν που κατασκευάζει άλλα προιόντα.
Με τον Ηλία Ψινάκη, που συγκέντρωσε χιλιάδες σταυρούς στις εκλογές της Κυριακής, η Ευρώπη και ο υπόλοιπος κόσμος θα γνωρίσουν το «καλό» πρόσωπο της Αθήνας. Δεν πρόκειται για έναν συνηθισμένο δημοτικό σύμβουλο, αλλά για έναν σύμβουλο με «αποστολή», με προορισμό, με αιτία. 


Μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές


Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής δεν σκοτώθηκε το καλοκαίρι, αλλά το «κόμμα της παραλίας», για το οποίο τόσες συζητήσεις είχαν γίνει μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. 

Αντί για «πάμε πλατεία», «πάμε στούντιο» λένε οι πολιτικοί, αφού το debate είναι το κορυφαίο γεγονός της προεκλογικής περιόδου.