12:30 π.μ.
Πού είναι η πλατεία, πού είναι οι Αγανακτισμένοι; Πολλές φορές, ιδίως
μετά το δεύτερο μνημόνιο, ακούστηκε αυτή η ερώτηση, διατυπωμένη με επικριτικό
τόνο και, συνήθως, από χείλη ανθρώπων που δεν είχαν ούτε μια φορά πατήσει το
πόδι τους στις ξεσηκωμένες πλατείες του 2011.
Δύο ήταν οι σημαδιακές στιγμές της φετινής άνοιξης στην πλατεία
Συντάγματος. Η πρώτη, πικρή και αμήχανη, ήταν στις 4 Απριλίου, όταν ένας
αθεράπευτα αγανακτισμένος αυτοκτόνησε στο δροσερό γκαζόν. Η δεύτερη ήρθε ένα
μήνα αργότερα, στις 4 Μαΐου, όταν το ΠΑΣΟΚ πραγματοποίησε την πιο θλιβερή
κεντρική προεκλογική συγκέντρωση κόμματος εξουσίας στα μεταπολιτευτικά χρονικά,
όταν οι φρουροί-αστυνομικοί και οι μισθοφόροι Πακιστανοί σημαιοφόροι έμοιαζαν
περισσότεροι από τους οπαδούς.
Το κίνημα των πλατειών ήταν μια παρατεταμένη δημοσκόπηση που έδειχνε ότι
κανένα κόμμα, πρόσωπο, πρόγραμμα ή σύμβολο δεν είχε την πλειοψηφία. Καθημερινές
πολύωρες συνελεύσεις της υπομονής στην «κάτω» πλατεία του Συντάγματος, μούντζες
και κατάρες για προδότες και κρεμάλες στην «πάνω», αλλά και επιδεικτικά απόντες
πέρα μακριά.
Τα σπασμένα μάρμαρα και οι μολότοφ δεν έφτασαν στην κάλπη καθώς οι
χρήστες τους μάλλον προτίμησαν την αποχή. Εφτασαν όμως στην κάλπη οι πολίτες
που ένιωθαν βαθιά προσβεβλημένοι όταν τους έπνιγαν με δακρυγόνα ή τους ψέκαζαν
με χημικά σαν να ήταν κατσαρίδες. Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η
χούντα δεν τελείωσε το ’73», όπου η χρονολογική, η ιστορική ακρίβεια θυσιάζεται
για χάρη της ρίμας, πήρε στις εκλογές την εκδίκησή του, όπως την πήρε και το
σύνθημα «Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω».
Οπως έχει επισημανθεί, υπήρχαν πολλές πλατείες μες στην ίδια πλατεία.
Αμηχανία, ακατέργαστη οργή αλλά και ελπίδα. Μοναξιά και εύθραυστη συναδέλφωση,
προσδοκίες και απογοήτευση. Κυρίως η πλατεία ήταν ένα φαινόμενο ή, ορθότερα, η
αρχή ενός φαινομένου που έπρεπε να αντιμετωπιστεί χωρίς κολακείες και θωπείες,
αλλά και χωρίς υποτίμηση και σνομπισμό.
Το κίνημα της πλατείας ξεφούσκωσε, αλλά δεν εκφυλίστηκε ούτε ηττήθηκε.
Εστω και καθυστερημένα, η πλατεία μπορεί και τώρα να μας διδάξει κάποια
πράγματα, όπως ότι όποιος κρατά μια ελληνική σημαία δεν είναι κατ’ ανάγκη
φασίστας ή πωρωμένος εθνικιστής, ότι η Ελλάδα ζητά να την αγαπήσουμε με
διαφορετικό, πιο σεμνό και ουσιαστικό τρόπο, και ότι η αλήθεια ή το «συμφέρον
του λαού» δεν έχει τίτλους ιδιοκτησίας. Σήμερα η πλατεία δεν ζητά μια καλύτερη
ζωή, αλλά μια ζωή δίχως εφιάλτες, δίχως την ταπείνωση και την αγριότητα που
φέρνουν τα εκβιαστικά διλήμματα, ο φόβος και η ανέχεια.
Ακόμα δεν έχει γεννηθεί ή δεν έχει διαδοθεί η μουσική που θα εκφράζει το
νέο που έρχεται, που ήρθε και ας κινδυνεύει να γίνει καπνός. Αυτό το νέο είναι
ακόμα ντυμένο με τα ρούχα, τα τραγούδια και τις προκαταλήψεις του παλιού, χωρίς
τούτο να σημαίνει ότι είναι ήδη παραδομένο στον συντηρητισμό, την
οπισθοδρόμηση, τη νοσταλγία.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”, 13/5/12)
0 Responses to "Από την πλατεία στην κάλπη"
Δημοσίευση σχολίου