7:39 π.μ.
«Mια Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια όρη». Αυτή η ιστορική φράση του Σαρλ ντε Γκωλ, που ειπώθηκε το 1959 στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, συμπυκνώνει το στρατηγικό όραμα του μεγάλου Γάλλου ηγέτη για τον γεωστρατηγικό ρόλο της ηπείρου μας. Φέτος τα Ουράλια -για την ακρίβεια μια αγροτική κοινότητα στις παρυφές αυτής της οροσειράς- δίνουν δυναμικό παρόν στον παγκόσμιο τηλεοπτικό χάρτη, καθώς έξι γιαγιάδες από το χωριό Μπουράνοβο της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Ουντμουρτίας συγκαταλέγονται στα φαβορί της Eurovision.
Σαν να ζωντανεύει ένα τουριστικό καρτποστάλ. Μια
απομίμηση χωριάτικου φούρνου, έξι χαρωπές γριούλες με κόκκινες παραδοσιακές
φορεσιές. Δίχως μπότοξ, «αμποτοξάριστα» και ακομπλεξάριστα τα πρόσωπά τους, με
το ροδαλό βουνίσιο χρώμα της υγείας. Χορεύουν, τραγουδάνε, ψήνουν γλυκίσματα
(στα ψέματα), τρατάρουν εικονικά το ενθουσιασμένο κοινό.
«Γλέντι για όλους» (Party for Everybody) λέγεται το
τραγούδι τους, που συνδυάζει την παραδοσιακή πολυφωνική γυναικεία χορωδία με
στοιχεία ντίσκο. Οι στίχοι είναι στα αγγλικά και στα ουντμουρτιανά, τα οποία
βρίσκονται στον κατάλογο της Ουνέσκο με τις γλώσσες που κινδυνεύουν με
εξαφάνιση. Η 76χρονη Νατάλια Πουγκάτσεβα, η μεγαλύτερη από τις έξι κυρίες,
θυμάται τα δύσκολα παιδικά της χρόνια. «Ο πατέρας μου πήγε στρατιώτης στον
πόλεμο και δεν ξαναγύρισε», λέει. «Δεν είχαμε ψωμί, δεν είχαμε παπούτσια. Τα
πόδια μας ήταν πασαλειμμένα με λάσπη ώς το γόνατο…»
Μέχρι χθες η φράση «αν η γιαγιά μου τραγουδούσε στη
Εurovision» σήμαινε ό,τι και η φράση «αν η γιαγιά μου είχε καρούλια». Ομως η
καρδιά της Eurovision είναι μεγάλη ή μάλλον το στομάχι της είναι γερό, αφού η
ποικιλία των ηλικιών, των μουσικών ειδών και των αμφιέσεων ενισχύει τη
θεμελιακή ομοιομορφία του περιεχομένου.
Τα βάσανα τόσων δεκαετιών δικαιώνονται και η τρίτη
ηλικία παίρνει την ειρηνική εκδίκησή της; Τι να πω, όπως ο διάβολος, έτσι και
το θέαμα έχει πολλά ποδάρια. Οι χαρούμενες γιαγιάδες, οι θηλυκοί Ζορμπάδες των
Ουραλίων, ακροβατούν ανάμεσα στο γραφικό και στο γελοίο, στο συγκινητικό και
στο επιτηδευμένο. Ομως η ηλικία και το κέφι τους με αφοπλίζουν: δεν μπορώ ούτε
να τις αποθεώσω ούτε να τις επικρίνω. Το γέλιο, ο χορός και το τραγούδι είναι
πολύτιμα ελιξίρια ζωής, απαραίτητα για τους ηλικιωμένους, όπως απαραίτητο είναι
το παιχνίδι για το παιδί.
Μάλλον αλλιώς φανταζόταν ο Ντε Γκωλ την «Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα
Ουράλια, το σύνολο της Ευρώπης που θα αποφασίσει το πεπρωμένο του κόσμου», αλλά
οι δρόμοι της Ιστορίας και του θεάματος είναι απρόβλεπτοι.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 26/5/12)
27 Μαΐου 2012 στις 7:58 π.μ. �
Προς τον κύριο διευθυντή της εφημερίδας «ΠΡΙΝ»
Κύριε Διευθυντά
Εκφράζουμε την έντονη δυσαρέσκεια μας σχετικά με το άρθρο «Eurovision :Η νεαντερντάλια στιγμή του τραγουδιού» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα σας την Κυριακή 27/5/2012.
Η- κατά τα άλλα- συμπαθέστατη αρθρογράφος σας Μαριάννα Τζιαντζή, προσέβαλε βάναυσα την συνεισφορά μας στον ανθρώπινο πολιτισμό.
Παρόλο που ουδόλως διαφωνούμε με το περιεχόμενο και τις απόψεις που εκφράζονται στο άρθρο , εντούτοις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την κακοποίηση που έχουμε υποστεί ως άνθρωποι του Νεάντερνταλ για μια ακόμα φορά.
Οφείλουμε να ζητήσουμε συγνώμη διότι ότι σε μια συναυλία που κάναμε ένα σαββατόβραδο σε ένα σπήλαιο της Σλοβενίας πριν από σαράντα χιλιάδες χρόνια , μαζί με τα υπόλοιπα αφήσαμε και έναν Νεαντερντάλιο αυλό .
Συνηθίζαμε και τότε στις συναυλίες, οι μουσικοί να σπάνε τα όργανά τους επί σκηνής και να τα πετούν, ενώ τα κορίτσια να απεκδύονται τις προβιές τους και να τις εκτοξεύουν στους καλλιτέχνες .
Οι επιστήμονες σας εξέτασαν τον αυλό και απεφάνθησαν (οι φωστήρες) ότι είναι μαθηματικώς αδύνατον να έχουν γίνει κατά τύχη πέντε τρύπες πάνω σε ένα κόκκαλο αρκούδας σε διαφορετικές αποστάσεις και με διαφορετική διάμετρο έτσι ώστε από κάθε τρύπα να προκύπτει μια φυσική νότα της πεντατονικής μουσικής κλίμακας. Κατόπιν τούτου συμπέραναν ότι είχαν ανακαλύψει ένα «πρωτόγονο μουσικό όργανο».
Σας πληροφορούμε επίσης ότι εκτός από την μουσική μας παιδεία ομιλούσαμε και με μουσικούς φθόγγους σε μια προσωδιακή γλώσσα που έχει πλέον χαθεί. Εν ολίγοις επικοινωνούσαμε με έναν τρόπο που περισσότερο έμοιαζε με το κελαΐδισμα των πουλιών παρά με την γλώσσα των βαρβάρων που επικοινωνείτε σήμερα.
Ορθώς ορισμένοι μεταγενέστεροι μας λαοί ονόμαζαν «βαρβάρους» όσους δεν ομιλούσαν μουσικά και τους κορόιδευαν λέγοντας «αυτοί όταν ομιλούν λένε συνέχεια Βαρ- Βάρ».
Είναι φανερό ότι η πορεία της ανθρωπότητας , ακριβώς όπως το είχαμε προβλέψει, κινείται από τον πολιτισμό προς την βαρβαρότητα και ουχί αντιστρόφως.
Η Ταύτιση μας με την Eurovision είναι τουλάχιστον ατυχής . Παρακαλούμε να επανορθώσετε στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας σας άλλως θα προσφύγουμε εις την δικαιοσύνη (της οποίας έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη).
Εκ μέρους της συνέλευσης ανθρώπων του Νεάντερνταλ Νότιας Ευρώπης.
Σταμάτης Κυριάκης
Κέρκυρα 27/5/2012