Οι εικόνες που σφράγισαν τις τελευταίες ημέρες αυτής της ξέπνοης προεκλογικής περιόδου δεν έδειχναν τις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις, ούτε τα λουκέτα στα αραχνιασμένα εμπορικά καταστήματα και εργοστάσια ούτε τα ρετουσαρισμένα πρόσωπα των υποψηφίων στις αφίσες. Η εμβληματική εικόνα των εκλογών ήταν ένα έγχρωμο φωτογραφικό δωδεκάπτυχο: δώδεκα οροθετικές ιερόδουλες, δώδεκα θηλυκοί απόστολοι του θανάτου, δώδεκα υγειονομικές βόμβες (εκ των οποίων οι δέκα «made in Greece»).

«Kοιτάζουμε τον ελληνικό λαό στα μάτια», λένε κάποια κομματικά στελέχη. Στο Διαδίκτυο και στα πρωτοσέλιδα εντύπων που κρέμονται στα περίπτερα, δώδεκα γυναίκες μάς κοιτάζουν κατάματα με μάτια που δεν μας βλέπουν: μάτια θολά, σβησμένα, νιότη εκμηδενισμένη, σώμα και μυαλό παραδομένα στον ίλιγγο της εξάρτησης, πλάσματα που είναι παιδιά και γριές ταυτόχρονα. Επιτέλους, ο εχθρός έχει πρόσωπο και ονοματεπώνυμο, έχει πατρίδα, ηλικία, όνομα πατρός και μητρός.

Σχεδόν δύο αιώνες μετά τον Αγγλο ηθικό φιλόσοφο και Τζέρεμι Μπένθαμ, η αρχή της ωφελιμότητας μεταλλάσσεται και καταλαμβάνει κεντρική θέση στο προεκλογικό μας σκηνικό. Χιλιοειπωμένα επιχειρήματα ξεδιπλώνονται ξανά: είναι σωστό να διαπομπεύεται μια χούφτα «τελειωμένες» γυναίκες, προκειμένου να σωθούν χιλιάδες ανυποψίαστοι αγοραστές σεξουαλικών υπηρεσιών; Δεν αξίζει να τσαλακωθεί η υπόληψη κάποιων ήδη τσαλακωμένων συνανθρώπων μας, ώστε να μεγιστοποιηθεί η γενική ευημερία – ή μάλλον να ελαχιστοποιηθεί η γενική δυστυχία; Δεν αξίζει να εξευτελιστούν οι λίγοι, προκειμένου να σωθούν οι πολλοί; Θα μπορούσε να υπάρξει πιο φθηνή και πιο αποτελεσματική καμπάνια που ενημερώνει τη νεολαία για τους κινδύνους του δίχως προφύλαξη σεξ; Οι ανέλεγκτες ασθενείς ιερόδουλες έγιναν κάτι σαν τις ληγμένες κονσέρβες που πωλούνται μέρα μεσημέρι στην κεντρική αγορά: ένα αλλοιωμένο εμπόρευμα που πρέπει να κατασχεθεί και να καταστραφεί.

Δώδεκα αυθαίρετες, ημιυπαίθριες πόρνες εντοπίστηκαν και εξουδετερώθηκαν επιτυχώς. Ισως να δημοσιοποιηθούν και φωτογραφίες με βαποράκια που επίσης σκορπίζουν τον θάνατο πουλώντας νοθευμένη ηρωίνη. Μας ανοίξατε την όρεξη, κύριε Χρυσοχοΐδη, και δεν θα ξαφνιαστούμε αν σύντομα θεσπιστεί αμοιβή για κυνηγούς οροθετικών κεφαλών – και όχι μόνο στο πεδίο του αγοραίου έρωτα.

Αυτό που τώρα τσαλακώνεται δεν είναι οι οροθετικές λαθρεργάτριες του σεξ (illegal sex workers), αλλά ο αυτονόητος σεβασμός για κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από το αν αυτός βρίσκεται στο πρώτο ή στο τελευταίο σκαλί, αν είναι πλάσμα αξιοζήλευτο, συμπαθές ή αξιολύπητο. Ενας σεβασμός που, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης, τον αξίζει ακόμα και ο αιχμάλωτος εχθρός. Αυτό που σήμερα εξευτελίζεται είναι η αξιοπρέπεια, μια ιδιότητα που ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, στην ανθρωπότητα ως τέτοια.

Με μάτια γυάλινα μας κοιτάζουν οι δώδεκα γυναίκες χωρίς να μας βλέπουν. Με μάτια γυάλινα μας κοιτάζουν οι πιο πολλοί πολιτικοί, μας κοιτάζουν χωρίς να μας βλέπουν, μας μιλούν δίχως να ακούν το βουητό της πόλης, των ανθρώπων τον στεναγμό.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”, 6/5/12

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Αποτυπώματα, Εκλογές | 0 comments | edit