΄Ενα ιστορικό ντοκιμαντέρ με έναν παράξενο τίτλο θα προβάλλεται από την επόμενη Πέμπτη σε δύο κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας (στο Τιτάνια στην Πανεπιστημίου και στον Ζέφυρο στο Θησείο). Η λέξη «ταξισυνειδησία» δεν είναι γκρίκλις, δηλαδή παρεφθαρμένα αγγλικά, όπως π.χ. τα «τσέκια», αλλά τη χρησιμοποιούσαν οι πολιτικοποιημένοι ελληνοαμερικανοί εργάτες για να αποδώσουν την εργατική ταξική συνείδηση (working class consciousness) που έπαιρνε τη θέση του συναισθηματικού ιδεολογικού νεφελώματος του τύπου «όλοι Έλληνες είμαστε».

Όρθια ερείπια στη Μισράτα.
Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του “Εξάντα” για τη Λιβύη χαντακώθηκε λόγω της προβολής του ταυτόχρονα με τον ημιτελικό του Euro 2012.


 Μια που η επικαιρότητα δεν είναι ιδιαίτερα φωτεινή, ας πάμε δύο χιλιετίες πίσω. Το Σάββατο προβλήθηκε στο Arte ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για την αρχαία Ρώμη, το οποίο φέρει γαλλικούς υπότιτλους αφού οι ηθοποιοί μιλούν λατινικά.



Δεν έχει νόημα να υμνούμε τον Θανάση Βέγγο και να γυρίζουμε την πλάτη σε όλους εκείνους, τους λιγότερο κοσμαγάπητους και πασίγνωστους που έχτισαν και χτίζουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Δεν έχει νόημα να αποθεώνουμε τους μεγάλους ηθοποιούς της «χρυσής εποχής» του σινεμά και να βλέπουμε συγκαταβατικά τους νεότερους.


 Ενα ντοκιμαντέρ για την Κεντρική Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας



«Αχ, το σπιτάκι μας κι αυτό είχε καρδιά», λένε οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη στο γνωστό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη. Και αν ένα ταπεινό σπιτάκι στη Δραπετσώνα είχε καρδιά, πώς να μην έχει ψυχή και καρδιά ένα γήπεδο στην καρδιά της πόλης;

Σε μια εποχή δραστικών περικοπών στην τηλεοπτική ψυχαγωγία και ενημέρωση, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ένα ιδιωτικό κανάλι, ο ΣΚΑΪ, εγκαινιάζει μια φιλόδοξη σειρά ντοκιμαντέρ, όπως το «1821» που κάνει πρεμιέρα την Τρίτη στις 23.00.


 Ένα ντοκιμαντέρ του "Παρασκήνιου" για τα καφενεία των μουσικών
στην περιοχή της Ομόνοιας.


Ο Μάριος Δαλέζιος στο θρυλικό καφενείο της οδού Ίωνος.


Ρομά διωγμένοι από τη Γαλλία φτάνουν στο Βουκουρέστι.


Την περασμένη εβδομάδα προβλήθηκε ένα νέο ντοκιμαντέρ του Εξάντα για το διωγμό των ρουμανικής καταγωγής Τσιγγάνων από τη Γαλλία το καλοκαίρι του 2010 («Χωρίς πατρίδα καμιά», ΝΕΤ). 

Μπακλαβατζήδες εν δράσει. Από την ταινία "Γλυκά Ανατολής".



Με ένα ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Κάλβο, σε δύο μέρη, ξεκίνησαν οι «Εποχές και συγγραφείς» (ET1) του Τάσου Ψαρρά. Και αυτό το ντοκιμαντέρ, όπως και τα προηγούμενα της ίδιας σειράς, δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική βιογραφία, αλλά προϊόν συστηματικής και μακροχρόνιας έρευνας. Η ομάδα της εκπομπής ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις για τα γυρίσματα και αναζήτησε οπτικό υλικό σε βιβλιοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού (δεν μπορεί κανείς να βρει τα πάντα στο Διαδίκτυο!).



Γερά νεύρα απαιτούσε η παρακολούθηση του ντοκιμαντέρ του Σωτήρη Δανέζη «Κυνηγώντας ανθρώπους» (Εμπόλεμη ζώνη, Mega) που αποκάλυπτε μια ανατριχιαστική σχέση ανάμεσα στο έγκλημα, τις μπίζνες και τη δικαιοσύνη.

Ορυχείο της Αmerican Electric Power,
Απαλάχια όρη, Δυτική Βιρτζίνια


Eξαρχής στο ντοκιμαντέρ του Εξάντα «Πουλώντας αέρα» (ΝΕΤ) επισημαίνεται το αυτονόητο, δηλαδή ότι ο αέρας είναι «κάτι που δεν μπορείς να δεις, να αγγίξεις, να μυρίσεις.




Ενα ντοκιμαντέρ της “Εμπόλεμης ζώνης” για τους 33 μεταλλωρύχους της Χιλής.


Περίπου πέντε ώρες καθυστέρησε η ανακοίνωση ότι
οι μεταλλωρύχοι είναι ζωντανοί, ώστε να ακουστεί
από τα χείλη του χιλιανού προέδρου που έφτασε
επειγόντως στο ορυχείο.







Δεν μας μαύρισαν, αλλά μας ζέσταναν την ψυχή οι «Λουόμενοι» της Εύας Στεφανή, ένα ντοκιμαντέρ του 2008 που προβλήθηκε προχθές στο «Doc on air» (ΕΤ1). Η ταινία, ένα οδοιπορικό σε αρκετές ελληνικές λουτροπόλεις, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις εφήμερες κοινότητες των ηλικιωμένων επισκεπτών τους. Εδώ πρωταγωνιστεί η (προσωρινά) χαρούμενη τρίτη ηλικία, την οποία η τηλεόραση συνήθως απεικονίζει σκυφτή, φοβισμένη, στριμωγμένη, πότε να κλαψουρίζει για το άκαρδο παρόν και πότε να νοσταλγεί το χθες.








Δεν υπάρχει άλλο σύμπλεγμα νησιών στον κόσμο που να φλογίζει τη φαντασία εκείνων που κάτι λίγα έχουν ακούσει για τη θεωρία της εξέλιξης όσο τα Γκαλάπαγκος.


 Το ντοκιμαντέρ «Πολύτιμο κύτταρο» του Εξάντα (ΝΕΤ) είχε θέμα τα βλαστοκύτταρα, ένα «πανίσχυρο όπλο» για τη θεραπεία ασθενειών, αλλά μια «επικερδής βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων».

Ενα ελληνικό ντοκιμαντέρ για την Αϊτή μετά το σεισμό.