8:14 π.μ.
Ένα ντοκιμαντέρ του "Παρασκήνιου" για τα καφενεία των μουσικών
στην περιοχή της Ομόνοιας.
 |
| Ο Μάριος Δαλέζιος στο θρυλικό καφενείο της οδού Ίωνος. |
Tο ’50 και το ’60, όταν δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, μάνατζερ και τηλε-κύμβαλα αλαλάζοντα, υπήρχαν στην περιοχή της Ομόνοιας τα καφενεία των μουσικών. Από εκεί περούσαν οργανοπαίκτες, συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές, εκεί έσμιγαν δάσκαλοι και μαθητές, εκεί κλείνονταν συμφωνίες για εμφανίσεις σε κέντρα και πανηγύρια, εκεί μετριόταν το μπόι του καθενός, εκεί η πρωτεύουσα έσμιγε με τη βαθιά, την επαρχιωτική Ελλάδα. Το ντοκιμαντέρ «Στα καφενεία των μουσικών υπάρχουν και καλά παιδιά» (Παρασκήνιο, ΕΤ1, σκηνοθεσία: Δώρα Μασκλαβάνου) είναι ένα πολύτιμο ντοκουμέντο για την ιστορία του λαϊκού και του δημοτικού τραγουδιού, αλλά και της ιστορίας του κέντρου της Αθήνας.
Βασιλιάς αυτών των καφενείων ήταν το «μπαράκι του Μάριου».
Η εκπομπή γυρίστηκε στο νεότερο καφενείο των επαγγελματιών μουσικών, στην ίδια περιοχή,
από το οποίο εξακολουθούν να περνούν μουσικοί, ενεργοί και παροπλισμένοι. Επιτέλους,
άνθρωποι που ΔΕΝ μιλούν ούτε την πολιτικο-τηλεοπτική ούτε την καλλιτεχνίζουσα διάλεκτο:
και μόνο η λαλιά των παλιών μουσικών ηχεί σαν κελάηδημα κλαρίνου! Πρόσωπα και δάχτυλα
γερασμένα, αλλά με ιστορία. Σώματα και κινήσεις, φωνές και μουσικές που δεν χορταίνεις
να βλέπεις και να ακούς. Η κάμερα πλανιέται στο εσωτερικό του σημερινού καφενείου,
αλλά και στο πεζοδρόμιο και στις γκρίζες, φθαρμένες προσόψεις των πολυκατοικιών
της Ομόνοιας. Ούτε τέντες ούτε γλάστρες με λουλούδια στα μπαλκόνια, μόνο πολύχρωμες
μπουγάδες. Και, επιτέλους, ούτε εικόνες με πρεζόνια και σύριγγες, ούτε ίχνος γκρίνιας
για την υποβάθμιση της περιοχής! (Μια τέτοια γκρίνια θα μετέφερε το κέντρο βάρους
της ταινίας αλλού.)
Συναρπαστικές είναι οι αφηγήσεις των μουσικών, του Τόλη
Εσδρά, του Γιάννη Μωραΐτη, του Γ. Βασιλόπουλου και άλλων. Κόκαλα τσακίζει η εκτίμησή
τους για τους σημερινούς σταρ του τραγουδιού που ζουν μες στη χλιδή: «Εχουν τα καλύτερα
στούντιο, τους καλύτερους μουσικούς, αλλά τραγούδι δεν βγαίνει!»
Και μια μελαγχολική σύμπτωση: την Τετάρτη που προβλήθηκε
η εκπομπή (19/1), κηδεύτηκε ένας μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, ο Γιάννης
Σταματίου ή «Σπόρος», όπως τον είχε βαφτίσει ο Μανώλης Χιώτης, εκεί στο καφενείο
των μουσικών, επειδή ήταν «κατοχικός», λιανός, σαν σπόρος!
Με βήμα ελαφρό, με σεβασμό κινήθηκε η κάμερα, έτσι όπως πρέπει
να πατά κανείς σ’ αυτά τα μέρη, που τα έχουν καθαγιάσει όχι μόνον οι Μεγάλοι Βάρδοι,
οι «επώνυμοι», αλλά και η φτώχεια, το ταλέντο, ο καημός και το πάθος αναρίθμητων
μαχητών της ζωής και της τέχνης, που δεν τους αξίζει σήμερα να είναι «απόμακροι
και περιφρονημένοι», όπως ήταν ο Βαμβακάρης τα χρόνια που «είχε σβήσει από τα πάλκα».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”,
22/1/2011)
0 Responses to ""Ένας καλός μεζές για τον Μάρκο!""
Δημοσίευση σχολίου