1:06 μ.μ.
|
10:58 π.μ.
|
2:04 μ.μ.
Μια εξάμηνη σύμβαση εργασίας ήταν το μεγάλο δώρο που κληρώθηκε στη λαχειοφόρο αγορά που οργάνωσαν πριν από δύο εβδομάδες οι μαθητές ενός λυκείου του νομού Τρικάλων με σκοπό να συγκεντρώσουν χρήματα για την πενθήμερη εκδρομή τους.
12:19 μ.μ.
«Είναι εξωφρενικό και προσβλητικό το να ζητάμε από τους φτωχούς να κάνουν οικονομία. Είναι σαν να λέμε σε έναν πεινασμένο να τρώει λιγότερο», έγραφε ο Οσκαρ Ουάιλντ που, αν ζούσε σήμερα, ίσως να έλεγε ότι είναι ανήθικο το να ζητάμε από τους φτωχούς συνταξιούχους να κάνουν οικονομία - τουλάχιστον τις μέρες των γιορτών.
12:10 π.μ.
|
12:57 μ.μ.
|
9:42 π.μ.
 |
| Παιδί-εργάτης σπάει πέτρες στην πραγματική ζωή. Γιατί όχι και παιδί-προστάτης που σπάει κεφάλια σε μια φανταστική ζωή, όχι πολύ διαφορετική από την πραγματική: |
10:43 μ.μ.
1:44 π.μ.
Μια άγνωστή μου κυρία, που κατοικεί σε μια γειτονική πολυκατοικία, έχει την εξωφρενική συνήθεια να τραγουδάει!
2:31 π.μ.
Μηχανικά,
με βαριά καρδιά, με τη δύναμη της συνήθειας, πατάμε το κουμπί στο τηλεκοντρόλ
για να δούμε το κεντρικό δελτίο. Τοπίο πριν από την καταστροφή. Λίστες,
σκάνδαλα ή οσμές σκανδάλων, υποψίες, περικοπολογίες, ενώ στο τέλος, όταν
πέφτουν οι διαφημίσεις, ο τηλεθεατής μένει με την εντύπωση ότι μόλις
παρακολούθησε ένα εικονογραφημένο ιατρικό ανακοινωθέν. Η κατάσταση του ασθενούς
παραμένει κρίσιμη, η προηγούμενη θεραπεία δεν έπιασε, χρειάζονται νέα πειραματικά
φάρμακα, χωρίς να αποκλείεται και νέος ακρωτηριασμός.
9:17 π.μ.
Μόνο λεμόνια τής άλλοτε χρεοκοπημένης Αργεντινής βρίσκει κανείς στην
αγορά: κατακίτρινα, στιλπνά, όμορφα στην όψη, ομοιόμορφα στο σχήμα και το
μέγεθος. Κερωμένα, αποπρασινισμένα, ανθεκτικά στα μακρινά ταξίδια και στα
καπρίτσια του καιρού.
9:18 π.μ.
Μια καφετζού διαβάζει το φλιτζάνι κι εκεί διακρίνει ένα «πι». Δεν είναι
η μεγάλη πόρτα που κάποιος θα διαβεί ούτε το ορθοπεδικό πι των ανήμπορων. Είναι
το δέκατο έκτο γράμμα της αλφαβήτας και η καφετζού διστάζει προτού μιλήσει:
«Βλέπω ένα πι. Πετυχία είναι, ποτυχία είναι... δεν ξέρω».
10:59 π.μ.
1:25 μ.μ.
8:03 π.μ.
Αν και δεν γνωρίζω πολλά για τον αθλητισμό, περιμένω με ενδιαφέρον τους
Ολυμπιακούς Αγώνες - όχι όμως του Λονδίνου, αλλά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Δεν με
ενδιαφέρουν οι χώρες και τα ονόματα που θα συμμετάσχουν, η κατανομή των μεταλλίων
και τα ρεκόρ που θα καταρριφθούν, αλλά το «μεταξύ», το πώς θα ξετυλιχτεί ο νέος
τετραετής ανώμαλος δρόμος μέχρι το 2016.
 |
| Πανσέληνος πάνω από φαβέλα του Ρίο, 6/5/2012. |
11:57 π.μ.
 |
| Ένας Πακιστανός Δημητράκης, υπαίθριος πωλητής ζαχαρωτών, μιλά απεριόριστα με όλους τους συνεργάτες του. |
9:55 π.μ.
«Aν δεν μάθεις γράμματα, θα γίνεις σκουπιδιάρης». Αυτή ήταν η ύστατη
(και κάθε άλλο παρά πολιτικά ή παιδαγωγικά σωστή) προειδοποίηση ή απειλή στην
οποία κατέφευγαν κάποτε οι δάσκαλοι για να συνετίσουν τους νωθρούς μαθητές
τους.
9:56 π.μ.
Πριν από δύο μήνες ο Σταύρος Τζίμας έγραψε στην «Καθημερινή» για μια
γέφυρα που εξαφανίστηκε, σαν να άνοιξαν τα νερά του ποταμού Στρυμόνα και την
κατάπιαν. Δεν την εξαφάνισε κάποιος διάσημος μάγος σαν τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ
(illusionist, παραγωγός ψευδαισθήσεων είναι η επίσημη ιδιότητά του), αλλά η
«συμμορία του σκραπ» που την ξήλωσε και τη μετέφερε για πούλημα στη Βουλγαρία.
11:34 π.μ.
11:56 μ.μ.
Η τηλεοπτική όπως και η ψηφιακή δημοκρατία λατρεύει ή μάλλον φωταγωγεί τους «επώνυμους», σχολιάζει και σκαλίζει ηδονικά τις δηλώσεις τους, αφήνει όμως στο ημίφως το έργο τους.
