«Κατάμεστο ήταν το ακροατήριο», ακούσαμε προχθές σε ένα κεντρικό δελτίο που περιέγραφε την πρώτη ημέρα της δίκης της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς». Πολυπληθές ακροατήριο ή κατάμεστη αίθουσα, ίσως ήθελε να πει ο/η ρεπόρτερ, μπερδεύτηκε, άνθρωποι είμαστε, όμως η είδηση αφορούσε γεγονότα που είχαν συμβεί το πρωί και, επομένως, υπήρχε άφθονος χρόνος για να προετοιμαστούν δυο-τρεις μη ασυνάρτητες προτάσεις. Φαίνεται ότι δεν έχουν άδικο αυτοί που υποστηρίζουν ότι η τηλεόραση μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τα λίγα ελληνικά που μάθαμε στο σχολείο.

Κατάμεστα, λοιπόν, τα τσιγκέλια της κρεαταγοράς, κατάμεστα τα ράφια των καταστημάτων τώρα που άρχισαν οι εκπτώσεις. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να προβλήθηκαν τόσα πολλά ρεπορτάζ αγοράς, τόσα αφιερώματα στις εκπτώσεις και στις χαμηλές τιμές και στις ευκαιρίες που μπορεί να ξετρυπώσει ο επίμονος καταναλωτής. Πολλές ευχές, πολλές προτροπές, πολλές ελπίδες για ένα προσωρινό ξελάσπωμα, για να αναβληθούν οι απολύσεις και τα λουκέτα. Πίσω από τα φτηνά πολύχρωμα μπλουζάκια, η γκρίζα αγωνία.

«Βλέπεις εσύ κανέναν πάγκο να έχει αδειάσει;» ακούγεται ξαφνικά μια δυνατή και αγανακτισμένη αντρική φωνή. «Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα ξεχωριστά…», έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου σε μια πολιτική διαφήμιση για τις εκλογές του 2004. Βρίσκομαι σε μια λαϊκή αγορά, αργά το μεσημέρι. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα συλλογισμένα (για να μην πω σκυθρωπά) και πάγκους «κατάμεστους», γεμάτους φρούτα και λαχανικά, καθώς οι μανάβηδες δεν έχουν ξεπουλήσει, όπως συμβαίνει συνήθως αυτή την ώρα. Οι τιμές είναι χαμηλές (30 λεπτά το πορτοκάλια, 1 ευρώ τα μήλα), όμως ο κόσμος δεν φαίνεται πρόθυμος να αγοράσει.

Πρόθυμος όμως είναι ο κόσμος να καταναλώσει την τηλεοπτική σαχλαμάρα που προσφέρεται δωρεάν. Σύμφωνα με τις μετρήσεις, 2,14 εκατ. τηλεθεατές παρακολούθησαν την Κυριακή το φινάλε του φιλανθρωπικού μουσικοχορευτικού σόου «Just the two of us» (Mega), μια λαμπερή αρπαχτή σε συσκευασία ψευδοπολυτελείας. «Υπάρχω» έπρεπε να τιτλοφορείται η εκπομπή αυτή, αφού δεν ήταν παρά μια πασαρέλα για πρώην, νυν ή επίδοξες «σελέμπριτις» που μας υπενθύμιζαν –ή μάλλον υπενθύμιζαν στην αγορά- την ύπαρξή τους.

Πολλές ωραίες ταινίες μάς προσφέρει η ΕΡΤ, όμως πολλοί τηλεθεατές παραπονούνται για την ώρα προβολής τους. Π.χ., την προπερασμένη Δευτέρα, μια εργάσιμη ημέρα και παραμονή εργάσιμης, προβλήθηκε στην ΕΤ1 η γαλλική ταινία «Κους κους με φρέσκο ψάρι», που έχει πάρει 4 βραβεία Σεζάρ, καθώς και το βραβείο της Επιτροπής και των Κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2007. Ώρα έναρξης 12 τα μεσάνυχτα και διάρκεια ταινίας 151 λεπτά. Ποιος αντέχει να ξενυχτήσει μέχρι τις δυόμισι ή και αργότερα; Ετσι χαντακώνονται ταινίες που -από άποψη φυσιογνωμίας και απήχησης σε ένα μικρό, έστω, αλλά όχι αμελητέο κοινό- αποτελούν το βαρύ πυροβολικό της ΕΡΤ (όπως τα «Γόμορρα», σε πρώτη προβολή χθες).

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 19/1/2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα | 0 comments | edit