11:02 μ.μ.
Με λιγοστές εξαιρέσεις,
κυρίως στον τομέα της ενημέρωσης, το τηλεοπτικό 2011 έφτασε με βήμα
βαριεστημένο, χωρίς ίχνος δημιουργικής διάθεσης.
Τι δώρα έφερε ο Αϊ-Βασίλης
στην ελληνική τηλεόραση; Aλλά δύο τουρκικά σίριαλ, το «Αγιάζι της αγάπης» (ΑΝΤ1) και τα
«Ασημένια φεγγάρια» (Alpha). Η τηλεοπτική ελληνοτουρκική φιλία εγκαινιάστηκε το
2010 με τις «Χίλιες και
μια νύχτες» και συνεχίστηκε με το «Κισμέτ». Όμως αυτή η φιλία είναι μονής
κατεύθυνσης: η Τουρκία εξάγει τηλεοπτικά προϊόντα κι εμείς τα καταναλώνουμε
αμάσητα, όπως κάποτε καταναλώναμε λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες. Η μόδα των
τουρκικών σειρών δεν φανερώνει τόσο την ακτινοβολία των συγκεκριμένων
προϊόντων, όσο την κρίση της εγχώριας τηλεοπτικής παραγωγής. Τα τουρκικά σίριαλ
είναι μια φτηνή λύση για τα κανάλια, μια λύση που μας επιβάλλεται, δεν την
επιλέγουμε.
Στο μεταξύ η μόδα της τηλεοπτικής μαγειρικής καλά κρατεί.
Μόνο το περασμένο Σαββατοκύριακο, προβλήθηκαν καμιά δεκαριά εκπομπές
μαγειρικής, ελληνικές και ξένες, νέα επεισόδια ή επαναλήψεις, καλές και
μέτριες. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ακόμα και στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ο Alpha
έδειξε την «Κουζίνα της μαμάς» σε επανάληψη. Αν έχουμε αϋπνίες, λοιπόν, δεν
χρειάζεται να μετράμε προβατάκια, αλλά τα υλικά των
μεταμεσονύκτιων συνταγών: ένα, δύο, τρία… αυγά ή μια, δυο, τρεις… κούπες
αλεύρι, κάποτε θα μας πάρει ο ύπνος.
Καλές εντυπώσεις άφησε και η πρώτη, για το 2011, «Μηχανή του
χρόνου» (ΝΕΤ) του Χρίστου Βασιλόπουλου, με θέμα την πτώχευση του 1932 επί
Ελευθερίου Βενιζέλου, ενώ τον Δεκέμβριο η ίδια εκπομπή είχε ασχοληθεί με την
πρώτη πτώχευση της χώρας, του 1893, επί Χαριλάου Τρικούπη. Είναι αυτονόητο ότι
τέτοιες εκπομπές είναι πολύτιμες
-και όχι μόνο λόγω συγκυρίας. Μερικές φορές ταυτίζουμε το ουσιώδες με το
δύσκολο, το βαρύ και ασήκωτο, όμως η «Μηχανή του χρόνου» έχει αποδείξει ότι
σέβεται, δεν υποτιμά το ευρύ κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Δύο παλιές ελληνικές σειρές, το «Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;» και οι «Δέκα Μικροί Μήτσοι» προβλήθηκαν
στις 8/1 στο Mega και στον Alpha αντίστοιχα. Η πρώτη έχει μια δεκαετία στη ράχη
της, η δεύτερη σημάδεψε τη δεκαετία του ’90. Και οι δύο «δεν» δίνουν την
αίσθηση ότι βγήκαν από την κατάψυξη, αλλά σκορπίζουν ακόμα και σήμερα το γέλιο.
Ταυτόχρονα, όμως, υπογραμμίζουν το κενό που υπάρχει σήμερα στην καλή τηλεοπτική
κωμωδία, ένα κενό που δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση.
Λιτότητα και στην εκπομπή «Στην υγειά μας» (ΝΕΤ) του Σπύρου
Παπαδόπουλου. Η δομή παραμένει η ίδια, όμως αντί για πιάτα με φαγητά, βλέπουμε
πιατέλες με μήλα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να ακούμε
ανθρώπους με μέτρια ή αδιάφορη φωνή να τραγουδούν μόνο και μόνο επειδή είναι
«σελέμπριτις» (ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, παρουσιαστές), ανεξάρτητα από το αν
τους εκτιμούμε για ό,τι έχει κάνει ο καθένας στον τομέα του.
Αναρωτιέται κανείς τι ΔΕΝ θα δούμε στην επόμενη σεζόν –και
δεν εννοώ τα πρόσωπα, αλλά τα «είδη» που έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους. Πόσα
νέα «τοπ μόντελ» μπορεί να αντέξει η ελληνική αγορά της μόδας και της
διαφήμισης; Πόσους ακόμα σταρ του τραγουδιού, όταν ήδη στον τόπο
μας υπάρχουν πολλές νέες και ωραίες φωνές που είτε τις αγνοούμε είτε αυτές δεν
έχουν ερμηνεύσει τα νέα τραγούδια που τους αξίζουν; Πόσους ακόμα σεφ, πόσες
ακόμα συνταγές; Πόση πρωινή, μεσημβρινή και απογευματινή σαχλαμάρα με
παρουσιαστές και πανελίστες που γελάνε, φλυαρούν, χοροπηδούν και πουλάνε αέρα
κοπανιστό; Πόσες τουρκικές σαπουνόπερες;
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο "tv", 19/1/2011)
0 Responses to "Πλήξη κι επανάληψη"
Δημοσίευση σχολίου