9:42 π.μ.
Κάθε Πέμπτη προβάλλεται στην ΕΤ1 μια ενδιαφέρουσα σειρά έξι
εκπομπών με τίτλο «Δώδεκα γυναίκες μονο-λογούν».
Μέχρι τώρα έχουν αυτο-παρουσιαστεί η Στεφανία Γουλιώτη, η Μαρία Πρωτόπαππα, η Αννα Μάσχα, η Ιωάννα Παππά, η Μαρία Ναυπλιώτου και η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (δύο πρόσωπα σε κάθε επεισόδιο), ενώ τις εκπομπές συνοδεύει πολύτιμο οπτικό υλικό αρχείου (πλάνα από πρόβες και παραστάσεις των τελευταίων χρόνων).
Και οι δώδεκα είναι ηθοποιοί, ηλικίας 30-40 ετών, ενώ όλες
ανήκουν στο χώρο της «ποιότητας», όσο νεφελώδης και αν είναι αυτός ο όρος, με
όσο σκεπτικισμό ή ενθουσιασμό τον αντιμετωπίζουμε. Ανήκουν στη γενιά των
ηθοποιών που ενηλικιώθηκαν, βιολογικά και καλλιτεχνικά, όταν είχε ξεθυμάνει το
μεταπολιτευτικό ορμητικό κύμα της πολιτικοποίησης και που σήμερα ζουν,
στην εποχή της αβεβαιότητας, της κρίσης.
Εκπροσωπούν ό,τι πιο νέο, δυναμικό και ανήσυχο υπάρχει στην τέχνη της
υποκριτικής και ασφαλώς δεν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε απλώς «ταλέντα» ή
«πολλά υποσχόμενες».
Ολες έχουν πίσω τους μια ζηλευτή, δημιουργική καλλιτεχνική
πορεία, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε καλές έως σπουδαίες θεατρικές
παραστάσεις. Εχουν μαθητεύσει πλάι σε σημαντικούς σκηνοθέτες, έχουν συνδεθεί με
τις καλές στιγμές του νέου ελληνικού κινηματογράφου, ενώ αρκετές έγιναν γνωστές
και στο πλατύ κοινό, όχι μόνο στο θεατρόφιλο, χάρη στις επιλεγμένες τηλεοπτικές
παρουσίες τους.
Ο συνομιλητής είναι αόρατος, η σκηνοθεσία (στις τρεις πρώτες
εκπομπές του Ηλία Γιαννακάκη) φαίνεται απλή, με την έννοια ότι δεν επιδιώκει
την εκζήτηση ή την επίδειξη οικειότητας ανάμεσα στην ηθοποιό και τον
παρουσιαστή. Το σκηνικό είναι σκοπίμως ουδέτερο, ενώ οι ηθοποιοί είναι ντυμένες
απλά και σχεδόν άβαφες. Δεν μιλούν για τον εαυτό τους με τη στενή έννοια, π.χ.,
δεν μας εκμυστηρεύονται αν είναι ερωτευμένες ή όχι, μιλούν όμως για τη σχέση
τους με το θέατρο το σινεμά, την τηλεόραση, καθώς και για το τι σημαίνουν οι
λέξεις αφοσίωση, ανασφάλεια, κοινό, συλλογικότητα, μαθητεία, φαντασία,
αποτυχία, φιλοδοξία. Μας λένε πώς μαθαίνουν –κάθε μέρα και όχι μόνο πάνω στη
σκηνή. Τέλος, ο λόγος τους δείχνει ότι η τέχνη δεν απαιτεί απλώς ταλέντο και
σκληρή δουλειά, αλλά και χαρακτήρα.
Ούτε αντι-στάρ, ούτε προσπάθεια απομυθοποίησης, αλλά ούτε
και βαρύγδουποι «όρκοι ποιότητας». Οι γυναίκες αυτές είναι άνθρωποι μαχητές και
τις σεβόμαστε όχι λόγω «υψηλής καλλιτεχνίας», αλλά γιατί πάλεψαν και παλεύουν
να υπερβούν τα αμείλικτα όρια που συχνά θέτουν η τύχη, το περιβάλλον, ο
βιοπορισμός, η εποχή.
Yπάρχουν και οι ηθοποιοί,
άντρες και γυναίκες, που υπέκυψαν στη γοητεία της διασημότητας, της εύκολης
επιτυχίας και αναγνώρισης, υπάρχουν κι αυτοί που λύγισαν, που σπατάλησαν το
ταλέντο τους ή βρέθηκαν έξω από το παιχνίδι. Είναι αυτονοήτο ότι δεν θαυμάζουμε
μόνο τους «ποιοτικούς»
και τους φτασμένους, αλλά χαρίζουμε και λίγα ψίχουλα αγάπης και στους
ηττημένους.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 14/1/2011)
0 Responses to "Δώδεκα γυναίκες σε έξι εκπομπές"
Δημοσίευση σχολίου