«Αχ, το σπιτάκι μας κι αυτό είχε καρδιά», λένε οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη στο γνωστό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη. Και αν ένα ταπεινό σπιτάκι στη Δραπετσώνα είχε καρδιά, πώς να μην έχει ψυχή και καρδιά ένα γήπεδο στην καρδιά της πόλης;
«Σίγουρα έχει μνήμη», υποστηρίζει το ντοκιμαντέρ «Λεωφόρος Αλεξάνδρας: ένα γήπεδο θυμάται» του «Παρασκήνιου» (ΕΤ1, σε δύο μέρη). Μνήμη συλλογική, ενσωματωμένη «στο χώμα, στα δοκάρια, στις κερκίδες, στα αποδυτήρια» – και όχι μόνο εκεί, αλλά και στην ταράτσα του νοσοκομείου «Αγιος Σάββας», στα μπαλκόνια των προσφυγικών πολυκατοικιών, όπως και στις κατεδαφισμένες φυλακές Αβέρωφ απέναντι από το γήπεδο.
Το γήπεδο αυτό δεν είναι απλώς κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού και του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά ένας δημόσιος χώρος που συνδέθηκε με στιγμές χαράς και ψυχικής ανάτασης, με στιγμές πόνου και οργής. Το ντοκιμαντέρ, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, συνδύαζε τη γραμμική ιστορική αφήγηση, τις αναφορές στα μεγάλα αθλητικά, πολιτικά και πολιτιστικά γεγονότα, με εκπληκτικές «μικρές» ιστορίες τις οποίες πολλοί από εμάς, φίλαθλοι και μη, αγνοούσαμε. Πολύ ενδιαφέρον είναι το σπάνιο οπτικό υλικό: όχι μόνο η Αθήνα στην προ αντιπαροχής εποχή, αλλά κυρίως τα πρόσωπα των φιλάθλων και των αθλητών, ιδίως στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, όταν οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν «σελέμπριτις», δεν φορούσαν ιταλικά κοστούμια, δεν νταραβερίζονταν με μοντέλα (πού να βρεθούν τότε τα μοντέλα;). Σκαμμένα πρόσωπα των παιδιών της ανάγκης και όχι της χημείας και του lifestyle, δεμένα σώματα της δουλειάς και όχι του gym.
Μια αλάνα ήταν το 1922 το γήπεδο. Σήμερα, είναι μια τσιμεντένια χοάνη μέσα σε μια θάλασσα από τσιμεντένιες πολυκατοικίες. Ωστόσο, και το τσιμέντο έχει ψυχή, έχει ιστορία που την έγραψαν και τη γράφουν άνθρωποι με ταλέντο, πάθος και πάθη, παίχτες, προπονητές, παράγοντες, άνθρωποι του λαού αλλά και άλλοι της εξουσίας. Το «Ενα γήπεδο θυμάται» μάς παρουσίασε άγνωστες (για τους πολλούς) ψηφίδες αυτής της ιστορίας, συνθέτοντάς τες σε μια συνεκτική και γοητευτική αφήγηση.
Πολλά από τα ντοκιμαντέρ του «Παρασκηνίου» είναι πολύτιμα οπτικοακουστικά τεκμήρια της ιστορίας της Αθήνας, με εικόνες και μαρτυρίες για μια πόλη που αλλάζει, για τα μνημεία, τα αγάλματα, τα κτίρια, τις πλατείες και τους δρόμους της, τα μαγαζιά και τους ανθρώπους της, τους ντόπιους και τους ξένους. Και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται απλώς για μια τυπική καταγραφή ή για μια καλλιτεχνική άσκηση ή ένα φόρο τιμής στο χθες, αλλά, κυρίως, για μια προσπάθεια να δούμε με περισσότερη γνώση, περίσκεψη και αγάπη το σήμερα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 25/2/2011)

0 Responses to "Και το χώμα (ή ο χλοοτάπητας) έχει καρδιά"

Δημοσίευση σχολίου