1:20 π.μ.
Περί βίας στα θέατρα, αλλά και περί της κόμης των κυρίων Μουμπάρακ, Μπεν Αλι και Μπερλουσκόνι.
Ολα τα
κανάλια αναφέρθηκαν στην έφοδο των χουλιγκάνων στο Θέατρο Τέχνης. Εδώ η είδηση
δεν είναι μόνο τα συντρίμμια που άφησαν στο πέρασμά τους οι κουκουλοφόροι, αλλά
το γεγονός ότι η τηλεόραση, κυρίως η ιδιωτική, ασχολείται με το θέατρο - όχι
απλώς με τους θεατρίνους! Σπάνια, πολύ σπάνια, η λέξη «θέατρο» αναφέρεται στα
δελτία ή τις ενημερωτικές εκπομπές: π.χ., όταν κάποιος θεατρικός συγγραφέας
πέθανε ή νοσηλεύεται στην εντατική (κάτι που μερικές φορές δεν έχει και μεγάλη
διαφορά) ή αν κάποια λαμπερά πρόσωπα παραβρεθούν στην πρεμιέρα μιας θεατρικής
παράστασης ή αν κάποιος σταρ παντρεύεται, χωρίζει κ.λπ.
Με μια
«θεατρική performance», το «Νο body else», ασχολήθηκε το Σάββατο το «ΤV
weekend» (Αlter). Οχι όμως για να μάθουμε το τι θέλει να πει αυτή η παράσταση
(αν έχει κάτι να πει), αλλά επειδή μια τολμηρή σκηνή της έχει ξεσηκώσει κύματα
οργής στο Διαδίκτυο. Αντί να μιλήσουν οι ίδιοι οι συντελεστές της παράστασης
και ο τηλεθεατής να κρίνει τις προθέσεις τους, αυτό που κυριάρχησε ήταν οι
ακραίες αντιδράσεις των ανωνύμων. Ετσι, δημιουργείται ένα κλίμα που δεν
επιδέχεται παρά μόνο δύο στάσεις, το «υπέρ» και το «κατά». Οι παρουσιαστές,
βέβαια, είπαν «πρώτα να δούμε και μετά να καταδικάσουμε», όμως η προσέγγισή
τους δεν έδινε καμία ουσιαστική πληροφορία, απλώς υπογράμμιζε το γαργαλιστικό ή
το βλάσφημο του πράγματος.
Μια
φορά κι έναν καιρό μιλούσαμε για την «ήρεμη δύναμη», όμως στις μέρες μας
εκδηλώνεται με αρκετή δριμύτητα η οργισμένη ανώνυμη δύναμη. Τελικά, οι ύβρεις
και οι ανώνυμες απειλές κατά του «Νο body else» οδήγησαν στην αναβολή των
παραστάσεων που είχαν προγραμματιστεί να διαρκέσουν ένα μήνα.
Ας
αφήσουμε όμως τα βαριά και τα δυσάρεστα και ας στραφούμε σε πιο ανάλαφρα
θέματα. Προχθές είδαμε πλάνα από τη διαδήλωση που οργανώθηκε το Σάββατο στο
Μιλάνο κατά του Ιταλού πρωθυπουργού, ενώ αρκετά δελτία μετέδωσαν το σχόλιο του
Ουμπέρτο Εκο, δηλαδή ότι ο Μπερλουσκόνι και ο Μουμπάρακ έχουν δύο κοινά σημεία:
«την ανιψούλα και την άρνησή τους να παραιτηθούν». (Οπως γράφτηκε στον ιταλικό
Τύπο, πέρυσι τον Μάιο ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε ζητήσει ειδική μεταχείριση για
την περιβόητη Ρούμπι Καρίμα που την κατηγορούσαν για κλοπή, ισχυριζόμενος ότι η
τότε ανήλικη Μαροκινή είναι… ανιψιά του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ!)
Οι δύο ηγέτες έχουν και
κάτι άλλο κοινό: τα μαλλιά τους δεν ασπρίζουν ποτέ. Μαύρο κατράμι το μαλλί του
82χρονου Μουμπάρακ, βαθύ καστανό το μαλλί του 74χρονου Μπερλουσκόνι, κορακάτο
το μαλλί του επίσης 74χρονου Μπεν Αλι, του τέως προέδρου της Τυνησίας. Είναι
αυτονόητο ότι άνδρες και γυναίκες, ιδίως όταν είναι δημόσια πρόσωπα, έχουν
δικαίωμα, με τη βοήθεια της χημείας και άλλων επιστημών, να αποκαθιστούν τις
αδικίες της φύσης και να καμουφλάρουν τη φθορά του χρόνου, όμως εδώ έχουμε να
κάνουμε με μια σατανική τριπλή σύμπτωση (εξουσία, ηλικία, κόμη).
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 8-2-2011)
0 Responses to "Από τα βαριά στα ελαφρά"
Δημοσίευση σχολίου