2:30 μ.μ.
Δεκαοχτώ μέρες από τη ζωή
τους έδωσαν εκατομμύρια Αιγύπτιοι για να απαλλαγούν από τον Μουμπάρακ.
Εκατοντάδες έδωσαν τη ζωή τους, ενώ χιλιάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν. Όμως
αυτές οι θυσίες φαίνονται «μικρές» μπροστά στο βάρος της 30χρονης τυραννίας, αλλά κυρίως μπροστά
στην αυτοπεποίθηση, την περηφάνια που χάρισε αυτή η νίκη στο λαό της Αιγύπτου.
Αναρωτιέται
κανείς τι θα έλεγαν, τι θα έγραφαν, αν ζούσαν στην Αίγυπτο κάποιοι συμπατριώτες
μας που εδώ και μήνες ξιφουλκούν κατά της «ανομίας», όπως βαφτίζουν κάθε μορφή
αντίστασης στην Ελλάδα. Αυτές οι 18 μέρες θα ήταν γι’ αυτούς η αποθέωση της
ανομίας και της οχλοκρατίας και όχι η πάλη κατά της τυραννίας. Είναι πολύ
πιθανό ότι θα είχαν καταγγείλει την κατάληψη όχι μόνο του δημόσιου χώρου, αλλά
και του ιδιωτικού, αφού π.χ., το ΚFC
(Κentucky Fried Chicken) στην πλατεία Ταχρίρ είχε μετατραπεί –με το έτσι θέλω!-
σε κλινική για τις πρώτες βοήθειες στους τραυματίες. Για «πλήγμα στον
τουρισμό», θα μιλούσαν, για «διάρρηξη του κοινωνικού ιστού», για «αμαύρωση της
εικόνας της χώρας στο εξωτερικό», για «εκδίωξη ή αποθάρρυνση των επενδύσεων»,
για «υποβιβασμό των πανεπιστημίων», για «απειλή κατά της εθνικής οικονομίας».
Δεν
ήταν κοινωνική επανάσταση αυτό που έγινε στην Αίγυπτο, όμως ήταν μια γνήσια
–και νικηφόρα- λαϊκή εξέγερση με δημοκρατικό περιεχόμενο, που ο αντίκτυπός της
δεν περιορίζεται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ήταν μια απάντηση σε όλους
εκείνους που θέλουν να μας πείσουν ότι η ιστορία είναι ένας μονόδρομος που την
κατεύθυνσή του ορίζουν αποκλειστικά οι «Μεγάλοι», οι ισχυροί της Γης. Αυτές οι
18 μέρες δεν άλλαξαν τον κόσμο, όμως θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον
σύγχρονο κόσμο.
(ΠΡΙΝ, «Το τέλος της αγοράς», 13/2/2011)
0 Responses to "Δεκαοχτώ μέρες μόνο"
Δημοσίευση σχολίου