12:20 π.μ.
Στον
Τίτο Πατρίκιο ήταν αφιερωμένο το «Εποχές και συγγραφείς» (ΕΤ1, 9/1) του Τάσου
Ψαρρά.
Ζήλεψα
τον κ. Πατρίκιο όχι για την αναγνώριση που δίκαια έχει κατακτήσει, αλλά για τις
εποχές που έζησε και το πώς τις έζησε, για τους ανθρώπους που γνώρισε, τους
διάσημους αλλά και τους μεγάλους αφανείς, για τους παλιούς του φίλους που
παραμένουν φίλοι του και μίλησαν με αγάπη γι’ αυτόν στην εκπομπή (ο Βαγγέλης
Γκούφας και η Αλκη Ζέη). Δεν είναι λίγο πράγμα για ένα αμούστακο παιδί να έχει
φιλήσει το χέρι του Κωστή Παλαμά ή να έχει γνωρίσει τον Αγγελο Σικελιανό, που η
φωνή του ήταν βροντώδης, «δεν χωρούσε στο τηλέφωνο», γέμιζε την κάμαρα όπου,
στα χρόνια της Κατοχής, ο έφηβος Τίτος έτυχε να ακούσει μια τηλεφωνική
συνομιλία ανάμεσα στη θεία του (την ποιήτρια Λιλή Ιακωβίδου) και τον ποιητή:
«Γεια
σου, Αγγελε, σου έχω καλά νέα!»
«Τι
έγινε, πήραμε το Τομπρούκ;» (Το Τομπρούκ της Λιβύης ήταν τότε θέατρο κρίσιμων
πολεμικών επιχειρήσεων.)
«Οχι,
μου φέρανε μισή οκά σαπούνι και θα σου στείλω το μισό».
«Ακόμα
καλύτερα!»
Δεν
γνώρισε μόνο τους ποιητές. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ο Τίτος Πατρίκιος,
δεκαεξάχρονος μαχητής του ΕΛΑΣ, ζει όλα εκείνα τα δραματικά γεγονότα «από την
πρώτη μέρα ώς την τελευταία». Μάχες, πεζοπορίες, κακουχίες. Ξανά στα μαθητικά
θρανία, στο Βαρβάκειο, ύστερα η Νομική. Μακρόνησος, Αη Στράτης. Απροσκύνητος.
Ποίηση αλλά και η μάχη της επιβίωσης: καθηγητής αγγλικών, μαχόμενος (και
επιτυχημένος) δικηγόρος και, για ένα φεγγάρι, άμισθος δημοσιογράφος στην
εφημερίδα «Ελευθερία», στην ίδια ομάδα με τους (επίσης άμισθους) Φρέντυ Γερμανό
και Νίκο Καχτίτση. Παρίσι, λαμπρές σπουδές. Αντιδικτατορικός αγώνας, Μάης του
’68. Πάντα εργαζόμενος. Επιστροφή στην Ελλάδα, πάντα παρών στον δημόσιο βίο.
Ο
Τίτος Πατρίκιος εξακολουθεί να γράφει. Οχι απλώς για να εκφράσει τον ψυχικό του
κόσμο, αλλά, όπως λέει, «για να μη μείνω πίσω από τις αλλαγές που συμβαίνουν
γύρω μας».
Γιατί εξακολουθεί να
γοητεύεται από την «ατίθαση πραγματικότητα» και να αναμετριέται μαζί της. Γιατί
θέλει να ζήσει άλλη μια μεγάλη εποχή.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”,
12/2/2011)
0 Responses to "Ο ποιητής και η ατίθαση πραγματικότητα"
Δημοσίευση σχολίου