Η μισή υπόγεια Αθήνα πλημμύρισε την Πέμπτη, καθώς η βροχή έπεφτε όλη μέρα και συχνά ήταν καταρρακτώδης και τη συνόδευε δυνατός αέρας. 

Το βράδυ, γύρω στις εννέα, καθώς περπατούσα σε έναν αρκετά κεντρικό δρόμο, αντίκρισα δεκάδες ομπρέλες, ακουμπισμένες σε κάποιο δέντρο ή στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν έκθετα βρέφη τυλιγμένα σε πολύχρωμες φασκιές. Οχι όμως βρέφη αρτιμελή, αλλά ανάπηρα, αζήτητα. Παντού ομπρέλες, άχρηστες, ξεχαρβαλωμένες, συχνά σε χρώματα εκτυφλωτικά, χαρούμενα, αισιόδοξα, τρομάρα μας. Σε άλλες έλειπε το μισό ή όλο το χερούλι, σε άλλες ήταν σχισμένο το ύφασμα και οι στραβωμένες μπαλένες εξείχαν σαν οστά μισολιωμένου πτώματος. Ομπρέλες καινούργιες, αλλά άχρηστες ή μάλλον μίας χρήσεως, φρεσκοαγορασμένες από υπαίθριους νιγηριανούς πωλητές. Λες και από εδώ είχε περάσει μια πορεία που διαλύθηκε βίαια από την αστυνομία, μόνο που ενώ κανονικά οι δρόμοι μετά την αποδεκατισμένη πορεία είναι σπαρμένοι παπούτσια, ποδοπατημένες προκηρύξεις, γυαλιά, μαντίλια κ.λπ., σ’ αυτή την πορεία οι διαδηλωτές κρατούσαν μόνο ομπρέλες, τίποτε άλλο.

         Κάποτε η ομπρέλα κρατούσε μια ζωή και τη συντήρησή τους εξασφάλιζε ο πλανόδιος ομπρελάς. Τώρα οι ομπρέλες είναι φτηνές (από 3-5 ευρώ, ανάλογα τη μέρα), όμως τα χρήματα που ξοδεύουμε κάθε χειμώνα για να τις αγοράσουμε είναι πολύ περισσότερα από όσα θα έδιναν οι παππούδες μας –σε αναλογία με το εισόδημά τους- για να αγοράσουν μία (1) ανθεκτική και επιδιορθώσιμη ομπρέλα.

         Να λοιπόν που επιβεβαιώνονται οι στριγκές νεοφιλελεύθερες φωνές που λένε ότι καταναλώναμε πάνω από τις πραγματικές μας δυνατότητες! Με όλα αυτά τα χρήματα που έχουμε ξοδέψει για ομπρέλες, θα μπορούσαμε όλοι να είχαμε αγοράσει από ένα αυτοκίνητο, βοηθώντας έτσι την εθνική οικονομία μέσω των φόρων στη βενζίνη και τα ετήσια τέλη. Γιατί αυτοί που απλώς μετακινούνται από το ένα γκαράζ στο άλλο ή μπορούν και πληρώνουν ταξί δεν χρειάζονται ομπρέλα ή τη χρειάζονται για πολύ λίγο χρόνο. Η φτηνή ομπρέλα είναι η αναγκαία σπατάλη των φτωχών, αυτών που πηγαίνουν με το λεωφορείο ή με τα πόδια στις διάφορες δουλειές τους. Και οι χιλιάδες ξεσχισμένες ομπρέλες, τα απομεινάρια μιας βροχερής μέρας, είναι τα ταπεινά τεκμήρια μιας αναλώσιμης ζωής, εκτεθειμένης σε ανελέητους ανέμους.

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”, 6/2/2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit