4:17 π.μ.
Σαν
«τηλεθεατάκια» μάς αντιμετωπίζουν πολλά δελτία και εκπομπές, σαν «ψηφοφοράκια»
που τρώνε «κουτοχορταράκια» μάς βλέπουν πολλοί πολιτικοί. Κάποιοι παρουσιαστές
μαστιγώνουν τον «αιώνιο Ελληνα» για τις κακές του συνήθειες, ενώ άλλοι τον
πνίγουν σε έναν τοξικό βούρκο γλυκερού λάιφσταϊλ.
Μόνο
που η τηλεόραση δεν είναι μόνο «ένα» πράγμα, δεν μας δείχνει μόνο τη γελοιότητα
ή την αγριότητα, αλλά και το μεγαλείο του ανθρώπου. Χθες το πρωί το «Κοινωνία
ώρα Mega» αναφέρθηκε στην άγρια επίθεση που δέχτηκε ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας
από πέντε μελαψούς άνδρες την Παρασκευή, στις οχτώ το βράδυ, σε απόσταση
πενήντα μέτρων από το σπίτι του, στην πλατεία Βικτωρίας. Η είδηση δεν είναι ότι
ένας «επώνυμος» κινδύνευσε να ξυλοκοπηθεί άγρια για ένα κινητό. Είδηση είναι,
πρώτον, ότι ένας «επώνυμος» όχι μόνο εξακολουθεί να μένει σε μια υποβαθμισμένη,
γκετοποιημένη γειτονιά (που δεν είναι καν καλλιτεχνική ή καλλιτεχνίζουσα), αλλά
την αγαπάει, νοιάζεται για τους ανθρώπους της, νιώθει κομμάτι της. Και,
δεύτερον, είδηση είναι το γεγονός ότι ο κ. Μάινας, αν και πολλές φορές έχει δει
το πρόσωπο της ακραίας βίας, δεν απαρνιέται τις ιδέες της νιότης του, δεν
στρέφεται κατά των μεταναστών: «Τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους
εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της
βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτόν τον κόσμο».
Αυτή η
στάση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανέξοδη, ενώ δεν εκφράζει και δεν κολακεύει τη
σημερινή πλειοψηφία. Αναρωτιέμαι αν η περιπέτεια και η δήλωση του κ. Μάινα θα
εξασφάλιζαν την ίδια προβολή από τα κανάλια αν δεν υπήρχε το πολύ επιτυχημένο
«Νησί», όμως θέλω να ελπίζω ότι η φωνή του θα έβρισκε μια μικρή χαραμάδα να
ακουστεί μέσα στην εκκωφαντική μονοφωνία.
Φέτος στην Ελλάδα τα
κοριτσάκια, «ερωτευμενάκια» και μη, θα ντυθούν «Πάτι», όμως πολλοί ενήλικες
έχουμε ντυθεί «Μάτια Ερμητικά Κλειστά», αφού αρνούμαστε να δούμε ότι εδώ και
πολλές εβδομάδες εννέα Αφγανοί πολιτικοί πρόσφυγες, που συμπλήρωσαν 48 ημέρες
απεργίας πείνας στα Προπύλαια, έχουν ντυθεί «Ραμμένα Χείλη», αφού έραψαν το
στόμα τους με μπλε κλωστή - και αυτό δεν είναι αποκριάτικο μακιγιάζ.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”,
15/2/2011)
15 Φεβρουαρίου 2011 στις 4:32 μ.μ. �
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου! Το κείμενο αυτό, όπως και το γεγονός ότι ζω από το 1984, το πολύ 200 μέτρα από την πλατεία Βικτωρίας, όπως και τα φοιτητικά και νεανικά μου χρόνια, με κρατούν σε αυτήν τη γειτονιά, παρόλες τις εκκλήσεις των δικών μου να φύγω και να επιστρέψω στο πατρικό μου, στο Μαρούσι! Βρήκα μέσα από το κείμενό σας έναν ακόμα λόγο για να επιμείνω να ζω εδώ και να μην εξαναγκαστώ να φύγω, αφού τα σχέδια των μεγαλοεργολάβων έχουν την εξής δομή:
1.Υποβάθμιση περιοχής με γκετοποίηση και αύξηση εγκληματικότητας και φτώχειας.
2. Μετανάστευση των κατοίκων όπως όπως, με παράλληλη πτώση της αξίας των ακινήτων.
3. Εξαγορά αυτών σε εξευτελιστικές τιμές και...
ξάφνου...!
Ως δια μαγείας ξεφυτρώνουν τα mall σα μανιταράκια!
Αν περάσετε από Ιουλιανού και 3η Σεπτεμβρίου, θα δείτε πώς σε χρόνο ντε τε χτίστηκε ένα από δαύτα. Αλλά, αφού μου έκανε την "τιμή" ο κύριος Χαραγκιώνης να έρθει στα μέρη μου, τώρα είναι που δε θα φύγω ΕΓΩ!