4:12 π.μ.
 |
| Όρθια ερείπια στη Μισράτα. |
Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ
του “Εξάντα” για τη Λιβύη χαντακώθηκε λόγω της προβολής του ταυτόχρονα με τον
ημιτελικό του Euro 2012.
Νύχτα καλοκαιριού, νύχτα ποδοσφαίρου, παράθυρα ανοιχτά και ο
αχός του σήμερα, οι ουρανομήκεις στεναγμοί και τα «αχ!» από τα γειτονικά
διαμερίσματα φτάνουν στο δωμάτιο με την τηλεόραση όπου ξετυλίγονται οι «Μέρες
οργής». Είχα κάθε καλή (και όχι μόνο επαγγελματική) διάθεση να δω τον αγώνα της
Βεγγάζης για λευτεριά, αλλά με κέρδισε ο αγώνας στη Βαρσοβία για την πρόκριση.
Σαν να μελετάς για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις ενώ όλη η τάξη σου διασκεδάζει
στην πενταήμερη εκδρομή. Δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλη, όμως λύγισα το ομολογώ,
συντονίστηκα στην ΕΤ1 και αφέθηκα στην υπνωτική αγωνία των πέναλτι, στο εδώ και
τώρα.
Τελικά, είδα το ντοκιμαντέρ για τη Λιβύη την επομένη μέσω
της ιστοσελίδας του «Εξάντα», όπως εύκολα μπορεί να το δει ο καθένας στον
υπολογιστή του. Εννέα μήνες ιστορίας, όσο διαρκεί μια εγκυμοσύνη: τόσος χρόνος
χρειάστηκε για την πτώση του τυραννικού καθεστώτος, και αυτό το χρονικό διάστημα
καλύπτει η ταινία. Μόνο που εδώ η γέννα του καινούργιου σημαδεύεται από έναν
ατιμωτικό θάνατο, τη δολοφονία ή μάλλον το λιντσάρισμα του ολότελα ηττημένου
Καντάφι, όπως το κατέγραψαν οι κάμερες των κινητών της ομάδας που τον συνέλαβε
και τον τελείωσε.
Ενα άγριο τέλος, όμως μια δίκαιη πληρωμή για όσα άγρια και
άδικα είχε διαπράξει το καθεστώς πέρα από τις κάμερες, πίσω από τους τοίχους
των φυλακών και μέσα στα δωμάτια των βασανιστηρίων. Μια εκδίκηση της Ιστορίας
για τις δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων του Καντάφι, τους διωγμούς, το φόβο,
το πανταχού δίχτυ της ντροπής, δηλαδή των ευνοημένων κολάκων και χαφιέδων.
Η ταινία περιείχε πολλά ερασιτεχνικά πλάνα τραβηγμένα από
μαχητές της πρώτης γραμμής. Στον Μεσαίωνα, οι εγγράμματοι χρονικογράφοι
ακολουθούσαν τις στρατιές των ηγεμόνων, όμως τώρα οι πεζικάριοι αποτυπώνουν
φέτες της Ιστορίας με τα δικά τους σύνεργα. Πλάνα στραβά, αναποδογυρισμένα,
τρεμάμενα, που συχνά η βιαιότητά τους ξεπερνά κάθε σκηνοθετική φαντασία.
Αστικά τοπία μετά τη μάχη. Μισράτα, Ταούργα. Κτίρια
βομβαρδισμένα, πολυκατοικίες ξεκοιλιασμένες, προσόψεις γδαρμένες,
βλογιοκομμένες, αλλά και χαροκαμένοι συγγενείς και φίλοι που πλήρωσαν με πολύ
αίμα και δάκρυα το δικαίωμα στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Ιστορίες
ηρωισμού με πρωταγωνιστές ανθρώπους που δεν είχαν ξαναπιάσει όπλο στο χέρι τους
Νομίζω ότι ήταν λάθος της ΝΕΤ που πρόβαλε ένα τόσο αξιόλογο
ντοκιμαντέρ «κανονικά», χωρίς να ληφθεί υπόψη το Euro. Ναι, υπάρχουν και οι
καθιερωμένες θερινές επαναλήψεις, υπάρχει και το Διαδίκτυο, όμως είναι κρίμα να
αναγκαζόμαστε να προσπεράσουμε μια ταινία που δεν μιλά μόνο για ένα μακρινό
χθες, αλλά παρουσιάζει αναλογίες με ένα τραγικό σήμερα (βλ. Συρία), ενδεχομένως
και με ένα πολύ κοντινό αύριο.
Αυτή όμως είναι η τηλεόραση, ένα πολυκατάστημα που προσφέρει
τα πάντα: και ψυχαγωγία και θέαμα και σάχλα και ενημέρωση και φυγή και
προσγείωση στα ουσιώδη της πραγματικότητας. Συχνά αυτά τα ουσιώδη είναι τόσο
βαριά, τόσο αδιανόητα που τους γυρίζουμε την πλάτη για να μη μας συντρίψουν.
Μόνο που έτσι δεν αποδιώχνουμε τη φρίκη αλλά τη συνηθίζουμε και, ακόμα
χειρότερο, γινόμαστε άθελά μας κομμάτι της.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 7-7-12)
0 Responses to "Ιστορία και μπάλα: σημειώσατε 2"
Δημοσίευση σχολίου