Την τελευταία τριετία δεν συντρίφτηκε βίαια το μικροαστικό ή το καταναλωτικό όνειρο των περιβόητων Νεοελλήνων, π.χ., ο διορισμός/άραγμα στο Δημόσιο ή το ροκάνισμα των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Ποδοπατήθηκαν, εξευτελίστηκαν τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί μεταπολεμικά: το δικαίωμα στην εργασία, στην παιδεία, στην ίδια την επιβίωση. Την κύρια ευθύνη γι’ αυτή τη συντριβή τη φέρουν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και τα επιχειρηματικά, μιντιακά και ιδεολογικά τους στηρίγματα –και δευτερευόντως η αριστερά, που ναι μεν δεν κατάφερε να οργανώσει νικηφόρους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, όμως αυτό που χρειαζόμαστε τώρα δεν είναι το ρητορικό αυτομαστίγωμα.