Αλήθεια, τι απέγινε το «κόμμα της παραλίας»;  Μακρινή ανάμνηση, φάντασμα του παρελθόντος έχει γίνει και ας έχουν περάσει μόνο τρία χρόνια από τις Ευρωεκλογές του 2009, όταν η αποχή είχε φτάσει στο ιστορικό ρεκόρ του 48%.

 Ίσως η σωστή ερώτηση είναι «τι απέγινε η παραλία;», αφού μακρινή ανάμνηση μοιάζει η ξεγνοιασιά των περασμένων καλοκαιριών. Λες και όλη η Ελλάδα έχει γίνει μια συμπαγής, ηπειρωτική χώρα, δίχως δαντελωτές ακτές και θαλασσοφίλητα νησιά, μια χώρα στο δρόμο της ερημοποίησης. Όχι μόνο επειδή φέτος δεν θα περισσέψουν χρήματα για διακοπές, αλλά γιατί πολλοί μαντεύουν ότι μας περιμένει το πιο καυτό πολιτικό καλοκαίρι της μεταπολίτευσης.

         Tο κόμμα της παραλίας δεν θα είναι υποψήφιο στις εκλογές της επόμενης εβδομάδας. Όμως υποψήφιο θα είναι το άτυπο κόμμα της πλατείας, ένα κόμμα χωρίς ενιαίο χρώμα, χωρίς λίστες και αρχηγούς. Το κόμμα των Αγανακτισμένων, των Ανώνυμων, των Ανταρτών, των Πειρατών δίχως πειρατικό καράβι, μόνο μ’ έναν θαμπό μισοσβησμένο χάρτη που πρέπει να συμπληρωθεί με τη μελλοντική διαδρομή.

         Ψηφίζω Τσίπρα, Αλέκα, Καμμένο, Καζάκη, Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη, λένε πολλοί. Το κόμμα της πλατείας δεν ταυτίζεται με «ένα» πρόσωπο, έναν (1) ηγέτη, όμως μπορεί να πάρει το πρόσωπο του καθενός, το πρόσωπο κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται, διαρκώς ή συγκυριακά, του ανθρώπου που μπορεί να κλονίζεται, να αμφιβάλλει, να λυγίζει αλλά και να σηκώνεται ξανά. Μπορεί να πάρει το πρόσωπο της αξιοπρέπειας, της περηφάνιας, της αλληλεγγύης, όχι σαν αυτάρεσκη έκφραση ευγενών διαθέσεων και συναισθημάτων αλλά σαν σχέδιο, πρόγραμμα για την επόμενη μέρα, έστω σαν υπόσχεση και δυνατότητα σχεδίου.

         Το κόμμα της πλατείας είναι πάνω απ’ όλα το κόμμα της καραβοτσακισμένης εργασίας, των προλετάριων χωρίς δουλειά, της νεότητας που αντί για δύναμη δημιουργίας γίνεται βαριά σαν σίδερο. Είναι το κόμμα του «άλλου πολιτισμού» που ακόμα γυρεύει την έκφρασή του.

         Είναι, τελικά, το κόμμα που οδηγεί στην παραλία, στην ακτή. Εκεί όπου «θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι./  Καινούριο, ολοκαίνουριο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα». Στην πλώρη του δεν θα γράφει το όνομα κάποιου αταλάντευτου καπετάνιου, όμως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα είναι ένας από τους ναυπηγούς του.

          

 (ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 22/4/12)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εκλογές, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit