Η φτώχεια δεν είναι πάντα τσαχπίνα, όμως δεν είναι κατ' ανάγκη συνώνυμο της κακομοιριάς.

Το «Call the Midwife» (Ειδοποιήστε τη μαία) είναι μια νέα αξιοπρόσεκτη σειρά του BBC. 

To σενάριο είναι στηριγμένο στις αναμνήσεις της Τζένιφερ Γουόρθ που εργάστηκε ως μαία στο Ιστ Εντ του Λονδίνου κατά τη δεκαετία του ’50. Η σειρά θυμίζει ντοκιμαντέρ, καθώς έχει γίνει πιστή αναπαράσταση όχι μόνο του εσωτερικού και των προσόψεων των κατοικιών αλλά και των μαιευτικών μεθόδων και των ιατρικών εργαλείων της εποχής. Καμία σχέση με τη γνωστή μας δημοφιλή κωμωδία «Η κυρά μας η μαμή», ενώ ένας πιασάρικος τίτλος θα ήταν «Γεννητούρια στο Ιστ Εντ»!

       Το Ιστ Εντ ήταν τότε μια καθαρόαιμη εργατική συνοικία, με πλούσιο ιστορικό παρελθόν (πολιτικό και συνδικαλιστικό). Εδώ τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Η σειρά απεικονίζει τη φτώχεια, το συνωστισμό πολλών ανθρώπων σε μικρές διώροφες κατοικίες με στενή πρόσοψη, όμως το σκηνοθετικό βλέμμα δεν είναι ούτε συγκαταβατικό ούτε φιλανθρωπικό. Αντίθετα, δείχνει ότι η φτώχεια δεν είναι συνώνυμο της κακομοιριάς και της έλλειψης αξιοπρέπειας.

       Στη Βρετανία η σειρά αυτή σημείωσε αστρονομικά νούμερα τηλεθέασης (περίπου 9 εκατ. τηλεθεατές). Αν την παρουσίαζαν στην Ελλάδα, μάλλον θα πάτωνε. Ποιος νοιάζεται για τις αναμνήσεις μιας μαίας που δεν έχουν ούτε εξωτικό ούτε γαργαλιστικό χρώμα, όπως, π.χ., οι αναμνήσεις μιας γκέισας; Ωστόσο, δεν πρέπει να έχουμε προκαταλήψεις, αφού δεν υπάρχουν ανούσια θέματα, αλλά μόνο ανούσιος, πληκτικός ή εκνευριστικός τρόπος προσέγγισής τους. Τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς, όσα πρόλαβα να δω, είναι συναρπαστικά: έχουν σασπένς, χιούμορ, ατμόσφαιρα, τρυφερότητα και, ταυτόχρονα, αφηγούνται τις απαρχές του κράτους πρόνοιας.

       Η ζωή της Τζένιφερ Γουόρθ, που πέθανε πέρυσι στα 77 της χρόνια, είναι εξίσου συναρπαστική με τις ιστορίες της (τουλάχιστον με την τηλεοπτική τους εκδοχή). Στις αρχές του ’60 παντρεύτηκε, εγκατέλειψε τη μαιευτική, σπούδασε μουσική, έγινε καθηγήτρια πιάνου και φωνητικής σε μια πανεπιστημιακή σχολή του Λονδίνου και εμφανίστηκε ως σολίστ και μέλος χορωδίας σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Το πρώτο βιβλίο με αναμνήσεις της εκδόθηκε όταν ήταν 66 ετών, κάτι που μας θυμίζει τη δική μας Μαρία Ιορδανίδου και τη θρυλική «Λωξάντρα» της, ενώ η τριλογία της για το Ιστ Εντ έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατ. αντίτυπα στη Βρετανία.

       Με λίγα λόγια, η σειρά αυτή επιβεβαιώνει τη θετική δύναμη, τη «λευκή μαγεία» της τηλεόρασης… γιατί δυστυχώς υπάρχει και η άλλη, η μαύρη.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 7-4-12)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Σίριαλ ξένα | 0 comments | edit