9:05 π.μ.
Αντισημίτη
τον είπαν, γεωπολιτικά αγράμματο τον είπαν, ποιητικά άσχετο τον είπαν, ακόμα
και ξεροξεκούτη (αυτό το άφησαν να εννοηθεί). Χαιρέκακα του υπενθύμισαν αυτό
που ο ίδιος είχε αποκαλύψει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ξεφλουδίζοντας το
κρεμμύδι (2006), δηλαδή ότι ήταν μέλος της νεολαίας των Ες Ες. «Ναι, ο Γκρας έφτασε στην καρδιά του κρεμμυδιού»,
γράφει ένας συμπατριώτης του. «Και η καρδιά του κρεμμυδιού βρωμάει», προσθέτει
με αποστροφή. (Πάντως, πράκτορα του
Αχμαντινετζάντ δεν τον είπαν –ακόμα.)
Σφοδρές
ήταν οι αντιδράσεις του Ισραήλ, καθώς το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας
χαρακτήρισε το ποίημα «άθλιο και δίχως
χάρη», όμως αυτές οι αντιδράσεις ήταν
αναμενόμενες. Σημασία έχουν οι σφοδρές επικρίσεις που διατυπώθηκαν μέσα στην
ίδια τη Γερμανία και οι οποίες δεν οφείλονται μόνο στο συλλογικό αίσθημα ενοχής
για το Ολοκαύτωμα.
Στην
εποχή της «εικονοκρατίας», της κυριαρχίας των εικόνων, ένα ποίημα γίνεται πρώτη
«πολιτική» είδηση και κάνει τον γύρο του κόσμου! Μήπως αυτό δεν επιβεβαιώνει τη
δύναμη των λέξεων, του ποιητικού λόγου, αλλά τη δύναμη της «υπογραφής»; Αν ο
Γκρας δεν είχε πάρει Νόμπελ, αν δεν ήταν ένας τιμημένος και διεθνώς
αναγνωρισμένος Γερμανός, η φωνή του θα βοούσε στην έρημο. Ωστόσο, αυτό που
καίει δεν είναι η υπογραφή του Γκρας αλλά το νόημα, η όποια αλήθεια περιέχεται
στο ποίημα.
«... είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά
μας λόγια γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά», έλεγε ο Σεφέρης. «Γέρος πια και
με την τελευταία μου σταγόνα μελάνι λέω αυτό που πρέπει να ειπωθεί γιατί ίσως
αύριο να είναι πολύ αργά», γράφει ο 84χρονος Γκίντερ Γκρας.
(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 8/4/12)

0 Responses to "«Με την τελευταία μου σταγόνα μελάνι»"
Δημοσίευση σχολίου