12:10 π.μ.
Kάποτε η τηλεοπτική μετάδοση των εκλογικών
αποτελεσμάτων έμοιαζε με πανηγυράκι. Λαμπερά πρόσωπα, ακριβά σκηνικά,
περίτεχνος φωτισμός, πολλά βιντεογουόλ, χαμόγελα, αστειάκια, καλλιτέχνες,
επικοινωνιολόγοι, υποσχέσεις για ένα φωτεινό αύριο. Αν ανατρέξουμε σε
παλαιότερα φύλλα της «Καθημερινής», στις τηλεοπτικές σελίδες που περιγράφουν
στις εκλογικές βραδιές της τελευταίας οκταετίας, μεταφερόμαστε σε άλλον αιώνα,
σε άλλο πλανήτη.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006, όταν τα κανάλια
είχαν συνδεθεί απευθείας με τη Θεσσαλονίκη όπου στο λιμάνι έσκαγαν νικητήρια
πυροτεχνήματα, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης διέκοψε την ομιλία του, στύλωσε το βλέμμα
του στο υπερπέραν και κραύγασε: «Και οι ουρανοί είναι δικοί μας!» Ποιος
πολιτικός θα έλεγε κάτι τέτοιο σήμερα;
Πάνε οι αστρολόγοι, πάνε και οι φυσιογνωμιστές. Τώρα
μιλούν οι οικονομολόγοι, τώρα μιλούν οι Ευρωπαίοι και οι υπερεθνικοί κριτές
μας, τιμωροί ή προστάτες, όπως τους βλέπει κανείς. Η τελευταία έκρηξη τηλεοπτικής
εκλογικής ανεμελιάς ήταν τον Ιούνιο του 2009, στις ευρωεκλογές, όταν σύμφωνα με
ρεπορτάζ του Star αναδείχτηκε «πρώτο κόμμα η Μύκονος».
Ο φετινός εκλογικός ουρανός δεν ήταν διόλου μυκονιάτικος. Η φούσκα της
τηλεοπτικής ελαφρότητας έχει σκάσει, όχι γιατί τα κανάλια ξαφνικά σοβαρεύτηκαν,
αλλά γιατί άλλαξαν τα ερωτήματα, οι ανάγκες των ανθρώπων. Αόρατοι ανεπιθύμητοι
καλεσμένοι, σαν φαντάσματα, στοιχειώνουν και τα τηλεοπτικά στούντιο. Είναι τα
φαντάσματα της ανεργίας, των λουκέτων, του κύματος των αυτοκτονιών, της
εγκληματικότητας, του νεοφασισμού, του αδιέξοδου αύριο.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Eικονογράφημα”, 16-6-12)
0 Responses to "Mια φορά κι έναν καιρό... οι εκλογές στην tv"
Δημοσίευση σχολίου