Επιτέλους, η λέξη «χαρά» βρίσκει το νόημά της. Χαρά ορμητική, μεταδοτική, ανόθευτη. Οι σκηνές από τη διάσωση των Χιλιανών μεταλλωρύχων, που κυριάρχησαν στις χθεσινές πρωινές ενημερωτικές εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων, μας έκαναν να ξεχάσουμε για λίγο την γκρίζα εγχώρια πραγματικότητα.

Ολοι στη Χιλή ξέρουν τους 33 μεταλλωρύχους με το ονοματεπώνυμό τους, όμως για εμάς εκείνοι είναι απλώς ο «Πρώτος», ο «Δεύτερος», ο «Τέταρτος»... που βγήκε από τα έγκατα της γης. Ετσι, στις καθημερινές συναναστροφές, ακούγονταν κουβέντες όπως:

«Είδες τον Δεύτερο; Αν δεν τον είδες, έχασες...»

«Ξύπνησα αργά, μόνο τον Τέταρτο πρόλαβα. Θα τον δω στο Ιντερνετ».

Πράγματι, ο Δεύτερος έκλεψε την παράσταση. Αφού αγκάλιασε τη σύντροφό του, άνοιξε μια πάνινη τσάντα που κουβαλούσε μαζί του και άρχισε να μοιράζει σε όσους βρίσκονταν κοντά του από ένα πετραδάκι που πριν από περίπου μισή ώρα βρισκόταν 700 μέτρα κάτω από το έδαφος. Είναι αυτός που δήλωσε «μεταλλωρύχος γεννήθηκα, μεταλλωρύχος θα πεθάνω»...

Μεγάλες στιγμές, όχι απλώς της τηλεόρασης. Στιγμές που μας κάνουν να αναλογιζόμαστε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν όλη αυτή η θαυμαστή τεχνολογία, η ανθρώπινη ενέργεια, η επινοητικότητα και η συνεργασία επιστρατεύονταν όχι μόνο για να σώζουν ανθρώπους που βρέθηκαν στην κοιλιά του κήτους, αλλά και για να προλαβαίνουν το κακό.

Πρόσφατα, συζητούσαμε σε μια συντροφιά για τις «ριαλιτοκαταστάσεις» που έζησε η Χιλή και στις οποίες αναφέρεται και το ντοκιμαντέρ «Θαμμένοι ζωντανοί» του Σωτήρη Δανέζη (απόψε τα μεσάνυχτα στο Mega). Ενας φίλος θυμήθηκε μια παλιά αμερικανική ταινία που περιστρέφεται γύρω από την επιχείρηση διάσωσης ενός άντρα, εγκλωβισμένου σε ένα σπήλαιο του οποίου έχουν καταρρεύσει τα τοιχώματα. Ψάξαμε, ρωτήσαμε και μάθαμε ότι πρόκειται για το «Τελευταίο ατού» (Ace in the Hole ή The Big Carnival) του Μπίλι Γουάιλντερ, μια εξαιρετική, όπως λένε οι κριτικοί, ταινία του 1951, όπου ο Κερκ Ντάγκλας υποδύεται ένα κυνικό δημοσιογράφο, που η τύχη τον έχει ξεβράσει σε μια μικρή πόλη στο Νέο Μεξικό. Εκεί αυτός προσπαθεί και πετυχαίνει να καθυστερήσει τις εργασίες του συνεργείου διάσωσης ώστε ο ίδιος να πουλήσει ακριβά τα αποκλειστικά ρεπορτάζ του. Εξω από το φραγμένο στόμιο της σπηλιάς, στήνεται ένα πανηγύρι: με χιλιάδες επισκέπτες, γραφεία στοιχημάτων, ακόμα και πάρτι με χορούς με τραγούδια που γράφτηκαν για τον θαμμένο ζωντανό.

Δεν ξέρουμε αν οι ταινίες που σίγουρα θα γυριστούν για τους «33» θα έχουν τη φινέτσα και τη διεισδυτικότητα των φιλμ του Γουάιλντερ, ενός πολύ μεγάλου σκηνοθέτη που περιέγραψε την ικανότητα των ΜΜΕ (έστω, κάποιων ανθρώπων των ΜΜΕ) να μετατρέπουν ένα δράμα σε θέαμα και μάλιστα στην προ ριάλιτι εποχή.

Λέτε να προβάλει αυτή την ταινία κάποιο κρατικό κανάλι; Χλωμό το βλέπω.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 14/10/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Επικαιρότητα | 0 comments | edit