1:15 π.μ.
Οχι πως ό,τι ειπώθηκε ήταν πρωτότυπο και εμπνευσμένο.
Δεν έλειψαν τα στερεότυπα, η αμηχανία, ο στόμφος, οι αυτονόητες διαπιστώσεις,
όπως συμβαίνει σε κάθε πολυπρόσωπη συζήτηση. Ομως, ανάμεσα στα χιλιοειπωμένα,
διέκρινες πού και πού τη σπίθα όχι της καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά της
αναζήτησής της, της ανάγκης της.
Σε γενικές γραμμές, το θέμα ήταν «το θέατρο στους
δύσκολους σημερινούς καιρούς», όμως τα μοτίβα που πλέκονταν στη συζήτηση ήταν
πιο αξιοπρόσεκτα από το ίδιο το θέμα. Τα παραθέτω χύμα: κρίση, ανεργία,
επάγγελμα, σπουδές, τέχνη, έκφραση και επάγγελμα, κατάθλιψη, ρήξη, επανάσταση,
συλλογικότητα, ατομική προσπάθεια, παιδεία, το δίλημμα «μία θεατρική παράσταση
ή ένα κιλό κρέας;» («ψωμί ή τριαντάφυλλα»;)
Πριν από λίγα χρόνια, θα ήταν αδιανόητη η κυριαρχία
αυτών των μοτίβων σε μια συζήτηση με το ίδιο θέμα – και αυτά τα μοτίβα ήταν το
ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της έκτακτης εκπομπής, η οποία αποκάλυπτε πιο πολλά
για την κατάσταση της πολιτικής και της ζωής από ό,τι τα περισσότερα πολιτικά
τοκ σόου ή μάλλον τα τοκ σόου με πολιτικούς, τα οποία συνήθως θυμίζουν θέατρο
της συμφοράς με επηρμένους και ατάλαντους ηθοποιούς.
Επί τη ευκαιρία: «Τρομακτικά» χαρακτήριζε τα πολιτικά τοκ σόου στην
Ιταλία του Μπερλουσκόνι ο Αντόνιο Ταμπούκι, εξηγώντας ότι εδώ «βλέπεις πρώην
κομμουνιστές και πρώην φασίστες» που τώρα έχουν γίνει φιλαράκια. Αυτός ο Ιταλός
συγγραφέας, που πέθανε την Κυριακή, αγάπησε και τίμησε την Ελλάδα, και η ΝΕΤ
τον τίμησε προβάλλοντας σε επανάληψη τη Δευτέρα ένα αφιέρωμα από τη σειρά «Οι
κεραίες της εποχής μας» (2008, σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη). Είδαμε τον
συγγραφέα να ξεναγεί στην Πίζα, τη γενέτειρά του, τον παρουσιαστή της εκπομπής,
Ανταίο Χρυσοστομίδη, τον είδαμε να απαγγέλλει Καβάφη στα ελληνικά και να
αναφέρεται στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και την «αίσθηση δικαιοσύνης» που τη
διαπερνά. Εννοείται ότι μίλησε και γι’ άλλα πράγματα, για το έργο του και τη
σφραγίδα που έχει αφήσει η Ελλάδα σε αυτό. Λίγοι, πολύ λίγοι είδαν αυτές τις
δύο έκτακτες εκπομπές. Ισως όμως αυτό που πήραν οι λίγοι να είναι «πιο πολύ»
από ό,τι συχνά προσφέρουν πάμπολλες ώρες κούφιας τηλεοπτικής πολιτικολογίας και
δήθεν ενημέρωσης.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογραφημα», 31.3.12)
0 Responses to "Το θέατρο στους δύσκολους καιρούς"
Δημοσίευση σχολίου