3:36 π.μ.
Ιδιαίτερο τηλεοπτικό ενδιαφέρον έχει η ταινία
«Πρωινό ξύπνημα» (Morning Glory), που πρόσφατα έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα.
Πρόκειται για μια κομεντί για τον κόσμο της τηλεόρασης ή μάλλον για τον
μικρόκοσμο ενός καθημερινού πρωινού μαγκαζίνο σε ένα νεοϋορκέζικο κανάλι.
Δύο είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες που
αρχικά συγκρούονται και τελικά συμφιλιώνονται στην ταινία. Μια 28χρονη φιλόδοξη
και εργασιομανής παραγωγός (Ρέιτσελ Μακ Ανταμ) και ένας βετεράνος παρουσιαστής
της παλιάς σχολής (Χάρισον Φορντ), πρώην πολεμικός ανταποκριτής, βραβευμένος με
Πούλιτζερ και με μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες στο ενεργητικό του, ο οποίος
όμως έχει πάρει την κάτω βόλτα λόγω ηλικίας αλλά και λόγω του σνομπισμού και
της εγωπάθειάς του. Η κοπέλα δίνει όλο τον χρόνο, την ικμάδα και την προσωπική
ζωή της στην εκπομπή και μάλιστα αμειβόμενη με τα μισά χρήματα από ό, τι στην
προηγούμενη δουλειά της. Αντίθετα, ο βετεράνος είναι ένας αχώνευτος χαραμοφάης,
που αμείβεται αδρά, σύμφωνα με το συμβόλαιό του που μάλλον έχει υπογραφεί προ
κρίσης.
Ο βετεράνος πέφτει χαμηλά, αφού αναγκάζεται,
για οικονομικούς λόγους, να γίνει συμπαρουσιαστής σε ένα χαζοχαρούμενο
πρωινάδικο. Αρχικά είναι παγερός, αποστασιοποιημένος, μη συνεργάσιμος, ενώ η
έτοιμη για όλα συμπαρουσιάστριά του (Nταϊάν Κίτον) μέχρι και ζωντανά βατράχια
ασπάζεται στο στούντιο! Καθώς όμως τα νούμερα τηλεθέασης του σόου βουλιάζουν
και η ιδιοκτησία του καναλιού ετοιμάζεται να καταργήσει την εκπομπή, ο
βετεράνος πραγματοποιεί στροφή 180 μοιρών. Αντί να παρουσιάζει πολιτικές
ειδήσεις, φοράει ποδιά και μαγειρεύει live, σώζοντας την εκπομπή. Καταλύτης για
τη μεταστροφή του είναι η νεαρή παραγωγός η οποία, αν και υπηρετεί την
τηλεόραση της σαχλαμάρας, δεν έχει στεγνώσει ψυχικά και δείχνει μπέσα έναντι
της ομάδας της. «Είμαστε μια οικογένεια», λέει στους συνεργάτες της και
αρνείται τη θέση εργασίας που της προσφέρει ένα μεγάλο δίκτυο.
H ταινία είναι διαφωτιστική ως προς τον τρόπο με τον
οποίο σήμερα το Χόλιγουντ απεικονίζει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Από τη
δεκαετία του ’40 έχουν γυριστεί πάμπολλες ταινίες με ήρωες ατρόμητους ή
καπάτσους ρεπόρτερ που αναζητούν την αλήθεια ή κυνηγούν την αποκλειστικότητα
(π. χ., «Πρώτη σελίδα», «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου», «Το σύνδρομο της
Κίνας», «Κilling Fields», «Σαλβαδόρ»). Ομως τώρα, στον αντίποδα του
εξιδανικευμένου δημοσιογράφου δεν βρίσκεται ούτε ο οσφυοκάμπτης ούτε το κυνικό
αρπακτικό, αλλά ο ευέλικτος συνάδελφός του, αυτός που προσαρμόζεται και
επιβιώνει χωρίς διλήμματα ηθικού ή αισθητικού χαρακτήρα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 12/4/2011)
0 Responses to "Η τηλεόραση στο σινεμά"
Δημοσίευση σχολίου