Eνας
φίλος μού συνέστησε να διαβάσω ένα άρθρο για το βιβλίο «Βαδίζοντας στο
φεγγάρι με τον Αϊνστάιν», γραμμένο από τον 31χρονο Τζόσουα Φόερ, που το 2006
ήρθε πρώτος στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Μνήμης (ναι, υπάρχει και τέτοιο
πρωτάθλημα).
Οι
περισσότεροι έχουμε πάψει να απομνημονεύουμε νέα πράγματα, με αποτέλεσμα
συχνά να ξεχνάμε και αυτά που κάποτε ξέραμε. Ωστόσο, η μνήμη καλλιεργείται
και η καλλιέργεια αυτή δεν είναι άχρηστη. Μια πλούσια και εξελισσόμενη μνήμη,
«είναι η βάση για να συγκρατούμε εκείνες τις πληροφορίες από τις οποίες μπορούν
να γεννηθούν νέες ιδέες». Οπως εξηγεί ο πρωταθλητής μνήμης, καθώς μαθαίνει να
απομνημονεύει, ταυτόχρονα μαθαίνει να παρατηρεί τον κόσμο γύρω του.
Στο
άρθρο αυτό αναφέρεται μια τεχνική απομνημόνευσης, το «παλάτι της μνήμης», που
συμπτωματικά περιγράφεται σε ένα επεισόδιο του «Mentalist», της νέας
αμερικανικής αστυνομικής σειράς του Star.
Eδώ
o κεντρικός ήρωας, ο Πάτρικ Τζέιν, είναι ένας πρώην σόουμαν που κάποτε
υποδυόταν το μέντιουμ, αλλά τελικά γίνεται σύμβουλος της αστυνομίας. Στο
επεισόδιο αυτό ο κ. Τζέιν πρώτα μας εντυπωσιάζει, καθώς εμφανίζεται σαν τέρας
μνήμης, και στη συνέχεια εξηγεί ότι απλώς εφάρμοσε την αρχή του «παλατιού».
Επειδή
πολλοί θυμούνται πιο εύκολα έναν χώρο από ό,τι ονόματα ή αριθμούς, απλώς
«αδειάζουμε» ένα πολύ γνώριμο περιβάλλον, π.χ., το πατρικό μας σπίτι, και
εκεί «τοποθετούμε» τις πληροφορίες που θέλουμε να απομνημονεύσουμε. Με άλλα
λόγια, μια ψυχαγωγική σειρά, που αφηγείται φανταστικές ιστορίες, χρησιμοποιεί
επιστημονικούς συμβούλους για να εκλαϊκεύσει θέματα πέρα από τη μυθοπλασία,
όπως συνέβαινε και με τη σειρά «Nub3rs» στο ίδιο κανάλι.
Δεν
υπάρχουν συνταγές για να καλλιεργήσουμε την τηλεοπτική μας μνήμη, για να
ξεχωρίζουμε ό,τι αξίζει να θυμόμαστε και να μη φορτώνουμε την αποθήκη του
μυαλού μας με κούφιες ρητορείες, ασήμαντες εξυπνάδες και βλακώδεις
αισθηματολογίες.
Οπως
συχνά έχει επισημανθεί, σήμερα μας κατακλύζουν τόσο πολλές πληροφορίες που
δυσκολευόμαστε να τις αξιολογήσουμε. Επίσης, μερικές φορές είναι τόσο εύκολη
η συγκέντρωση κάποιων πληροφοριών με ένα «κλικ», που δεν ατροφεί μόνο η μνήμη
μας, αλλά και η ικανότητα να σκεφτόμαστε δημιουργικά, με αποτέλεσμα να
κατοικούμε νοερώς στο παλάτι της αμνησίας.
Δεν
ζηλεύω τους ανθρώπους που είναι ζωντανές μηχανές αναζήτησης, όμως κάποτε
ζήλεψα έναν οικοδόμο από τα Λαγκάδια, που ήξερε όλες τις στροφές του «Υμνου
εις την Ελευθερίαν» και αναρίθμητα δημοτικά τραγούδια... και ακόμα
αναρωτιέμαι αν τα παιδιά του κληρονόμησαν αυτόν τον άυλο πλούτο.
(KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 16/4/2011)
|
0 Responses to "Παλάτια της μνήμης αλλά και της αμνησίας"
Δημοσίευση σχολίου