Ανεργοι  περιμένουν να δώσουν συνέντευξη για πρόσληψη σε μια εταιρεία  στην Καλιφόρνια  (φωτογρ. Justin Sullivan, Φεβρουάριος 2009).

Η αίσθηση της ήττας, της ανημπόριας που πλημμυρίζει τον άνεργο ή τον επισφαλή εργαζόμενο δεν είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την υποταγή του. Χρειάζεται και η αίσθηση της ενοχής, αυτή του λαθρεπιβάτη που τρύπωσε χωρίς να πληρώσει εισιτήριο στο πλοίο της εργασίας και τώρα πρέπει να αποβιβαστεί στο πλησιέστερο λιμάνι. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, πρέπει να πειστούν ότι περισσεύουν, ότι η οικονομία δεν αντέχει τόσους πολλούς εκπαιδευτικούς, τόσα πολλά σχολεία και νοσοκομεία, τόσους πολλούς οδοκαθαριστές, τόσες πολλές εφημερίδες, τόσα πολλά κανάλια, τόσα πολλά μικρά καταστήματα, τόσα πολλά περίπτερα, τόσα πολλά πανεπιστήμια, τόσες πολλές δημόσιες βιβλιοθήκες, τόσους πολλούς κινηματογράφους και θέατρα και, φυσικά, τόσους πολλούς μετανάστες. Αντέχει όμως 700.000 εξοχικές κατοικίες που θα πουληθούν σε ξένους που θα πληρώσουν όσο και όσο για «λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τ’ αγόρι τους». Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα φιλοξενεί γύρω στα 2,5-3 εκατ. αλλοδαπούς παραθεριστές με ιδιόκτητη στέγη, ενώ κάποιοι τυχεροί Έλληνες θα εργάζονται σαν καθαριστές πισίνας (pool boys), σεκιουριτάδες, παραδουλεύτρες και διανομείς πίτσας για τους φιλέλληνες ιδιοκτήτες των εξοχικών.

         Προς το παρόν πρέπει να πιστέψουμε ότι η χώρα μας κινδυνεύει από τους πλεονάζοντες εργαζόμενους, ττις πλεονάζουσες ψυχές. Εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και εργαζόμενοι πρέπει να πειστούν ότι δεν έπρεπε να σπουδάσουν, δεν έπρεπε να προσληφθούν ή να διοριστούν, δεν έπρεπε να γεννηθούν, δεν έπρεπε να υπάρχουν! Όπως στο παραμύθι του Κοντορεβιθούλη, οι γονείς θα πρέπει να τους εγκαταλείψουν στην καρδιά του δάσους της ανεργίας, της απραξίας, της απόγνωσης, ώστε να επιβιώσουν τα υπόλοιπα παιδιά.

         Μαζί τα φάγαμε, όμως εσείς, οι πλεονάζοντες, θα πληρώσετε το λογαριασμό, λένε οι πλεονέκτες και οι μιντιακοί εκπρόσωποί τους. Και θα τον πληρώσετε με την περιθωριοποίηση τη δική σας και των παιδιών σας. Θα εξαερωθείτε, θα σβηστείτε από το χάρτη της εργασίας. Ο στόχος των πλεονεκτών δεν είναι μόνο όσοι απομείνουν στην αγορά εργασίας να εργάζονται με πολύ δυσμενέστερους όρους, αλλά και να είναι πρόθυμοι να δώσουν μια σπρωξιά τους τάχα πλεονάζοντες συναδέλφους τους που δεν είναι πρόθυμοι να πέσουν εθελοντικά στον Καιάδα.

        

 (ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 3/4/2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εργασία, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit