H Kέιτ Γουίνσλετ στο "Μίλντρεντ Πιρς"

Σπουδαίοι δημιουργοί του σινεμά στρέφονται στη μικρή οθόνη, με αποτέλεσμα πολλοί να μιλούν για καλλιτεχνική ενηλικίωση της (αμερικανικής) τηλεόρασης.

Ο γαλλικής προέλευσης όρος «σινεφίλ» δεν ξενίζει πια κανέναν και αρκετοί τον χρησιμοποιούν πιο συχνά από τη λέξη-σιδηρόδρομο «κινηματογραφόφιλος», τουλάχιστον στον προφορικό λόγο. Τα τελευταία δύο χρόνια, συναντάμε στον γαλλικό Τύπο τη λέξη «σειροφιλία» (seriphilie) που ναι μεν ηχητικά παραπέμπει στον συμπαθή μεταξοσκώληκα, όμως στην πραγματικότητα σημαίνει την προτίμηση για τις καλές αμερικανικές σειρές νέας γενιάς, ιδίως ορισμένων καλωδιακών καναλιών (ΗΒΟ, AMC, Showtime).

Οσο υποκειμενικός και αν είναι ο ορισμός της «καλής σειράς», υπάρχουν κάποια κοινά σημεία συμφωνίας ανάμεσα στους επαγγελματίες της τηλεόρασης, αλλά και του σινεμά. Μια καλή σειρά είναι αυτή που ξεφεύγει από τα στερεότυπα του είδους, που ανοίγει νέους καλλιτεχνικούς δρόμους και, ταυτόχρονα, έχει απήχηση σε ένα κοινό, όχι τόσο μαζικό όπως αυτό των ριάλιτι, αλλά πάντως υπαρκτό και απαιτητικό. Η αρχή έγινε τo 1990 με το «Twin Peaks» (ΑΒC) που σκηνοθέτησε ο Ντέιβιντς Λιντς, ενώ κορυφαία δείγματα του είδους έχουν θεωρηθεί οι «Σοπράνος», η «Δυτική πτέρυγα», η «Ρώμη» και, πιο πρόσφατα, το «Mad Men» -για να περιοριστούμε σε αυτά που έχουν προβληθεί στην Ελλάδα.

Κάποτε πολλοί θεωρούσαν υποτιμητικό για έναν καταξιωμένο σκηνοθέτη το να γυρίσει μια τηλεοπτική σειρά ή μια τηλεταινία, όμως σήμερα πολλά μεγάλα ονόματα χτυπούν τις θύρες των καλωδιακών καναλιών. Στη φετινή σεζόν ο Μάρτιν Σκορσέζε έβαλε τη σφραγίδα του στο «Boardwalk Empire» του ΗΒΟ, μια εξαιρετική σειρά που διαδραματίζεται στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στο Ατλάντικ Σίτι. Ο Νιλ Τζόρνταν σκηνοθετεί τους «Βοργίες» με τον Τζέρεμι Αϊρονς, ενώ ο Toντ Χέινς σκηνοθετεί την πολύ καλή μίνι σειρά «Μίλντρεντ Πιρς» με την καθηλωτική ερμηνεία της Κέιτ Γουίνσλετ.

Ζωηρή και ενδιαφέρουσα είναι η συζήτηση που διεξάγεται γύρω από το αν η μικρή οθόνη καταπίνει τη μεγάλη. Σήμερα στην Αμερική οι περισσότεροι από τους καταξιωμένους θεατρικούς συγγραφείς γράφουν σενάρια για την τηλεόραση, υπενθυμίζοντάς μας ότι μια σειρά, όπως και ένα θεατρικό έργο, βασίζεται στο διάλογο, όχι στην περιγραφή. Σπουδαίοι ηθοποιοί εμφανίζονται στη μικρή οθόνη, όπως, ο Αλ Πατσίνο («Δόκτωρ Κεβορκιάν», τηλεταινία) και ο Ντάστιν Χόφμαν στη σειρά «Luck» με σκηνοθέτη τον Μάικλ Μαν, που θα προβληθεί την επόμενη σεζόν. Μια καλή σειρά μυθοπλασίας μπορεί να αντέξει και στη δοκιμασία του χρόνου και να κερδίσει τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών («αριστούργημα» έχει χαρακτηρίσει τους «Σοπράνος» ο Αλέν Ρενέ).

Η Αμερική συγκεντρώνει πολύ χρήμα, πολλά ταλέντα, πολύ πλούσια επαγγελματική πείρα. Είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα της κρίσης δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τους υπερατλαντικούς τηλεοπτικούς Γολιάθ (εδώ δεν μπορεί η Βρετανία!), όμως η γνωριμία μας με κάποια καλά δείγματα τηλεοπτικής γραφής δεν πρόκειται να μας βλάψει. Ομως εδώ, όπως και στην ίδια την Αμερική, τη Βρετανία και την Αγγλία, οι «σειρόφιλοι» είναι μειονότητα. Πολλοί προτιμούν να βλέπουν τις αγαπημένες τους σειρές μονοκοπανιά, σε ολονυκτίες του Σαββατοκύριακου, νοικιάζοντας ή παραγγέλλοντας dvds ή κατεβάζοντάς τες από το Διαδίκτυο. Το πανάκριβο «Boardwalk Empire» σημείωσε αξιοπρεπή τηλεθέαση στις ΗΠΑ, αλλά δεν σάρωσε, ενώ στη χώρα μας οι «Μad Men» ωχριούν μπροστά στα τουρκικά «Ασημένια φεγγάρια».

Ναι, η άνοιξη των τηλεοπτικών σειρών είναι γεγονός, όμως προς το παρόν αυτή η άνοιξη φτάνει μόνο σε λίγους.

 (Καθημερινή, ένθετο "TV', 17.4.20111)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Σίριαλ ξένα, tv/ένθετο "Κ" | 0 comments | edit