Πριν από λίγες μέρες, δύο νέοι ηθοποιοί, ο Θάνος Τοκάκης και η Λουκία Μιχαλοπούλου, τιμήθηκαν με δύο σημαντικά θεατρικά βραβεία, το «Δημήτρης Χορν» και το «Μελίνα Μερκούρη». Ωστόσο, ο τηλεοπτικός χρόνος που αφιερώθηκε σε αυτό το γεγονός ήταν από ελάχιστος έως μηδενικός. Αν όμως οι δύο αυτοί καλλιτέχνες χόρευαν στο «Dancing with the stars» ή ήταν τρίτα ξαδέλφια του κυρίου «Φούκου», του φετινού νικητή του «Βig Brother», μέχρι και η Ευγενία Μανωλίδου θα τους έπαιρνε συνέντευξη, μέχρι και ειδικό αφιέρωμα θα πρόβαλλε γι’ αυτούς ο Αlpha!
Καλή η «Kυρία της θάλασσας», στην όποια έπαιζε πέρυσι η Λουκία Μιχαλοπούλου, όμως ακόμα καλύτερες είναι οι Ωραίες των Αθηνών ή μάλλον οι «Real housewives of Athens». Καλή η «Δωδέκατη νύχτα», στην οποία έπαιζε πέρυσι ο Θάνος Τοκάκης, όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με μια νύχτα, π. χ., στο μαγαζί του Γιώργου Μαζωνάκη.
Οι δύο αυτοί νέοι ηθοποιοί, όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες της γενιάς τους, βραβευμένοι και μη, ζουν στη σκοτεινή ή μάλλον στη μη λαμπερή πλευρά της τηλεοπτικής σελήνης. Η τηλεόραση αγαπά τους νέους, αρκεί αυτοί να παίζουν το παιχνίδι με τους δικούς της όρους. Δεν είναι όμως δείγμα κοινωνικού πρωτογονισμού το να ασχολούμαστε με μετριότητες ή και σούργελα και, ταυτόχρονα να αγνοούμε ανθρώπους νέους και δημιουργικούς;
Ολα χωράνε στη ζωή και στην τηλεόραση. Οχι μόνο η υψηλή τέχνη, αλλά και η ελαφρότητα και το παιχνίδι και οι σαχλαμαρίτσες για να περνά η ώρα. Το θέμα είναι τι κυριαρχεί και όλοι ξέρουμε ποιο είναι αυτό.
Ωστόσο, η ελληνική τηλεόραση δεν βρίσκεται στον απόλυτο πάτο. Υπάρχουν σπίθες δημιουργικότητας και αρκετές καλές στιγμές όχι μόνο στην κρατική τηλεόραση, αλλά και στην ιδιωτική. Π. χ., το νέο καθημερινό μαγκαζίνο «ΣΚΑΪ Life» με την Εύα Αντωνοπούλου δίνει συστηματικά τον λόγο (και) στους νέους καλλιτέχνες. Προχθές, καλεσμένοι της εκπομπής ήταν τρεις ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί (πρώτα η Ιωάννα Παππά και ύστερα ο Γιάννης Σαρακατσάνης και η Χρυσούλα Χατζημανώλη της ομάδας AbOvo, που φιλοδοξεί να δώσει μια νέα πνοή στην πολιτική κωμωδία).
Θα ήταν ουτοπικό να περιμέναμε πως ο τηλεοπτικός λαός θα γυρίσει ξαφνικά την πλάτη στις χάντρες και τα καθρεφτάκια. Η αντεπίθεση στην ευτέλεια, η λεγόμενη «εκδίκηση του καλού», δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτόματα, με μοναδικό όπλο το τηλεκοντρόλ και χωρίς ποιοτικές τομές στην παιδεία, στην κοινωνική μας συνείδηση και στην έρμη την καθημερινότητά μας.
Ο μεγάλος ξενοδόχος, τον οποίο αναγκαστικά όλοι λογαριάζουν, είναι η κρίση, που γεννά και την παθητικότητα, αλλά και την αντίσταση στα λαμπερά ψέματα, που θα ξεθωριάζουν με όλο και πιο γρήγορο ρυθμό, καθώς το σουξέ του σήμερα εύκολα περνά στα αζήτητα του αύριο.


(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 1/4/2011)

0 Responses to "Ποιους νέους αγαπά η TV;"

Δημοσίευση σχολίου