Eκατομμύρια επισκέψεις έχει δεχτεί στο ΥοuTube το "Friday" της  13χρονης Rebecca Black.

Συχνά βλέπουμε τηλεόραση μόνο και μόνο για να ξεφύγουμε: από τις σκοτούρες μας, από το σήμερα, το χθες, το αύριο.

Tην ιστορία του πολιτισμού δεν τη γράφουν μόνο τα αριστουργήματα. Τη γράφουν και τα τερατουργήματα, όπως και την ιστορία της ανθρωπότητας τη γράφουν και οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες, τα βασανιστήρια. Στην εποχή της έκρηξης των επικοινωνιών, τα τερατουργήματα διαδίδονται με εκπληκτική ταχύτητα, συνήθως από τις πλουσιότερες χώρες προς τις πιο καθυστερημένες, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για το ωραίο που ασφαλώς δεν παύει να παράγεται.

Φέτος, στις 11 Μαρτίου, ανέβηκε στο YouTube το βιντεοκλίπ ενός τραγουδιού με τίτλο «Friday» το οποίο έγινε πασίγνωστο λόγω της ασχήμιας του, η οποία όμως προωθήθηκε, διαφημίστηκε συστηματικά. Πριν τελειώσει ο μήνας, το βίντεο αυτό είχε δεχτεί πάνω από 63 εκατομμύρια επισκέψεις και πάνω από ένα εκατομμύρια σχόλια, ενώ δημιουργήθηκαν πάμπολλα ρεμίξ και παρωδίες του. Οι ακροατές του δεν ήξεραν με τι να πρωτο-αηδιάσουν: με την παιδαριώδη μουσική σύνθεση, την παράφωνη 13χρονη ερμηνεύτριά του, ή την κοινοτοπία των στίχων; (Σήμερα είναι Παρασκευή, Παρασκευή… χθες ήταν Πέμπτη, Πέμπτη, Πέμπτη… αύριο είναι Σάββατο, Σάββατο… γιε γιε γιε, γιε γιε ααα…»)

Σημασία έχει ότι η σαχλαμάρα αυτή πέτυχε, συζητήθηκε, αγοράστηκε και το «Friday» κατέκτησε τον τίτλο του «χειρότερου τραγουδιού όλων των εποχών». Οσοι το είδαν διασκέδασαν κοροϊδεύοντάς το. Κάτι ανάλογο, αλλά όχι σε τέτοια εντυπωσιακή κλίμακα, συμβαίνει και με αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές. Δεν μας αρέσουν, δεν μας εκφράζουν, όμως τις βλέπουμε για να αισθανθούμε καλύτερα, για να έχουμε κάτι να σχολιάζουμε, να κοροϊδεύουμε. Ανοίγουμε την τηλεόραση για να μη μας καταπιούν οι τέσσερις τοίχοι και, μερικές φορές, προτιμάμε τη ψευδοχαρούμενη φλυαρία από την καταθλιπτική πραγματικότητα. Γυρεύουμε να ξεφύγουμε: από το σήμερα, από το χθες, από το αύριο. Φυγή να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι;

To δικαίωμα στην προσωρινή φυγή είναι κατανοητό και ανθρώπινο. Μόνο που δεν είναι απαραίτητο να κάνουμε βουτιά στην τεχνητή ασχήμια για να ξεχάσουμε τα όσα άσχημα έως και απειλητικά μάς περικυκλώνουν στην πραγματική ζωή. Σύμφωνα με τις μετρήσεις τηλεθέασης, εκατοντάδες χιλιάδες έως και εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολουθούν ανούσιες έως και γελοίες εκπομπές, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τις επιβραβεύουν. Επιπλέον, το γελοίο είναι και βραχύβιο. Κατά το πρόσφατο τηλεοπτικό παρελθόν, εκπληκτικά νούμερα τηλεθέασης σημειώσαν εκπομπές που σήμερα οι παρουσιαστές τους είναι άνεργοι ή εντελώς ξεχασμένοι –μερικές φορές και απελπισμένοι. Και ίσως γι’ αυτό τα κανάλια δεν πρέπει να θριαμβολογούν όταν μια εκπομπή τους φέρνει υψηλά νούμερα. Εξάλλου, και οι βραδιές της Eurovision σπάνε τα τελευταία χρόνια το κοντέρ, όμως τα τραγούδια της πολύ γρήγορα καταλήγουν στο χρονοντούλαπο της τηλεοπτικής και της μουσικής ιστορίας.

Ποιος θυμάται σήμερα τα κλάματα της κυρίας Ρούλας για τον φευγάτο Αλβανό σύζυγό της; Ποιος θυμάται τα τηλεοπτικά μαλλιοτραβήγματα μεταξύ τραγουδιστριών τρίτης κατηγορίας; Ποιος θυμάται τους νικητές των διαδοχικών κύκλων του «Survivor» ή του «Ελλάδα έχεις ταλέντο» ή τους πολυσυζητημένους παίχτες των πρώτων κύκλων του «Big Brother» ή του «Fame Story»; Ποιος θα θυμάται, μετά από μερικούς μήνες, τις κυρίες και τις δεσποινίδες του «Next top model» ή τους λαμπερούς επώνυμους/-ες που στροβιλίζονται, χοροπηδούν και περδουκλώνονται στο σόου «Dancing with the stars»; Ελάχιστοι θα θυμούνται το φρικαλέο «Friday», αφού κάτι ακόμα πιο ανυπόφορο, που ίσως δεν θα ανήκει στο χώρο της ψυχαγωγίας, θα έχει πάρει τη θέση του.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο "tv", 3/4/2011)


Υ.Γ. 20 Απριλίου 2011, και το τραγούδι της Ρεβέκκας ξεπερνά σε επισκέψεις στο ΥouTube τον Τζάστιν Τιμπερλέικ, φτάνοντας τα 112 εκατομ. Βλ. http://www.bbc.co.uk/newsbeat/13117539

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In tv/ένθετο "Κ" | 0 comments | edit