|
Μια από τις
ενδιαφέρουσες νέες εκπομπές της ΕΤ1 είναι οι «Νέες ματιές στον ελληνικό
κινηματογράφο» (ΕΤ1), μια σειρά έξι επεισοδίων για 12 σκηνοθέτες της νεότερης
γενιάς (αύριο το πέμπτο επεισόδιο).
Η σειρά αυτή δεν
φιλοδοξεί να δώσει μια συνολική εικόνα του νεότερου ελληνικού σινεμά, αλλά
επικεντρώνεται στα διαφορετικά βλέμματα κάποιων σημαντικών εκπροσώπων του. Σε
κάθε επεισόδιο εμφανίζονται δύο σκηνοθέτες που μιλούν για την επαγγελματική
διαδρομή και τις ταινίες τους χωρίς πουθενά να φαίνεται ο παρουσιαστής, αυτός
που υποβάλλει τις ερωτήσεις. Ενδιάμεσα, προβάλλονται αρκετά αποσπάσματα από
τις ταινίες τους.
Δεν είναι εύκολο να
μιλήσεις για τον εαυτό σου, έστω στα πεδία του επαγγέλματος και της
καλλιτεχνίας, γι’ αυτό και μια κλασική δήλωση ενός δημιουργού είναι «ό,τι
είχα να πω το είπα με το έργο μου». Ωστόσο, αρκετοί από τους σκηνοθέτες
μιλούν, και μέσα από το έργο τους, για το πώς βλέπουν την εποχή μας, την
Ελλάδα και τον κόσμο, για το πώς αντιλαμβάνονται τη δική τους θέση στον
κόσμο, μιλούν για πράγματα που δεν ενδιαφέρουν μόνο τους σινεφίλ.
Το Μεγάλο Βιβλίο της
Ιστορίας το γράφουν οι λαοί με τους αγώνες τους ή την υποταγή τους, το
γράφουν οι πολιτικοί και οι πολέμαρχοι, η αγορά και η υλική παραγωγή, οι
στοχαστές και οι επιστήμονες, το γράφουν όμως και οι καλλιτέχνες, ανάμεσά
τους και οι Ελληνες σκηνοθέτες που όσο και αν δεν αποτελούν μια ομοιογενή
κοινότητα, σήμερα αναζητούν τη «σφραγίδα της συλλογικότητας».
Τα έξι ντοκιμαντέρ
της σειράς, που τα υπογράφουν ο Ηλίας Γιαννακάκης, η Δώρα Μασκλαβάνου και ο
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, δείχνουν ότι αξίζει τον κόπο να ξεφυλλίσουμε και να
διαβάσουμε τις σελίδες που προσθέτουν και οι νεότεροι Ελληνες σκηνοθέτες σ’
αυτό το βιβλίο.
Ενας ζωγράφος δεν
χρειάζεται ακριβά υλικά, μπορεί να δημιουργήσει ακόμα και αν τον κλείσουν σ’
ένα κελί, έλεγε ο Τάσος Μαντζαβίνος σ’ ένα πρόσφατο ντοκιμαντέρ του
«Παρασκηνίου» (ΕΤ1) με θέμα τις συναντήσεις έξι σύγχρονων παραστατικών
ζωγράφων με το κοινό. «Μπορεί να ξύσει τον τοίχο, να σχεδιάσει με το αίμα
του...». Το ίδιο ισχύει και για έναν ποιητή – αιμάτινα στην κυριολεξία ήταν
κάποια από τα ποιήματα του φυλακισμένου Αλέκου Παναγούλη. Ομως ένας
σκηνοθέτης χρειάζεται κάτι παραπάνω από τα νύχια και το αίμα του. Οχι μόνο
χρηματοδότες, αλλά και το κοινό, το ζωντανό κοινό του σήμερα και όχι τους
κριτικούς του αύριο. Τα ποιήματα, οι πίνακες, μπορούν να παραμείνουν για
χρόνια στο συρτάρι, όμως το σινεμά συνήθως μιλάει για το εδώ και το τώρα. Η
σειρά αυτή, χωρίς να υιοθετεί μια συγκαταβατική ή πατερναλιστική στάση
(βοηθήστε τα καημένα τα παιδιά), προσεγγίζει με σεβασμό μια νέα φουρνιά
δημιουργών και, έμμεσα, μας παρακινεί να γνωρίσουμε το έργο τους. Σε
τελευταία ανάλυση, κανείς δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερο προσωπικό βλέμμα και
άποψη δίχως να γνωρίζει και τα βλέμματα των άλλων.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 15/12/2010)
|
0 Responses to "Και με τα βλέμματα των άλλων"
Δημοσίευση σχολίου