5:18 π.μ.
Η ανάγκη των ανθρώπων να
ακούν και να βλέπουν ιστορίες είναι προαιώνια και δεν την καλύπτει το Ιντερνετ.
Tα Χριστούγεννα δεν είναι
μόνο μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, αλλά και μια τηλεοπτική γιορτή ή θα
μπορούσαν να ήταν. Πολλοί συμπατριώτες μας, μοναχικοί ή και λιγότερο μοναχικοί,
που δεν έχουν τη δυνατότητα για δαπανηρές βεγγέρες ή για ταξίδια, περιμένουν
από την τηλεόραση να φέρει στο σπίτι τους κάτι από το πνεύμα των Χριστουγέννων,
μια αντανάκλαση χαράς. Mάλλον όμως περιμένουν άδικα.
Κάποτε οι ελληνικές κωμικές
σειρές είχαν ένα «σπέσιαλ»
χριστουγεννιάτικο ή πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο, όμως φέτος τα ρολά
κατέβηκαν νωρίς και ήδη άρχισαν οι επαναλήψεις. To καλύτερο δείγμα αυτών των
εορταστικών επεισοδίων το είχαν δώσει στη δεκαετία του ΄90 οι θρυλικοί «Απαράδεκτοι», όμως προφανώς
παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι. Στις πιο πρόσφατες θετικές εξαιρέσεις
συγκαταλέγονται τα τηλεοπτικά παραμύθια του Ευγένιου Τριβιζά ή το περυσινό
πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο του «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.
Το πνεύμα των γιορτών το
έφερναν κάποτε «και» οι
εφημερίδες και τα περιοδικά που δημοσίευαν χριστουγεννιάτικα διηγήματα και
επιφυλλίδες: τα Χριστούγεννα του ξενιτεμένου, του ναυτικού, της παραστρατημένης
κόρης, του αλήτη, του ορφανού. Φέτος όμως, που κυριαρχούν τα ριάλιτι και οι «real life» εκπομπές,
θα πρέπει να αρκεστούμε στα Χριστούγεννα των σεφ, στα Χριστούγεννα των
τοπ μόντελ, στα Χριστούγεννα των έγκλειστων μπιγκ-μπραδερόπουλων.
Σήμερα η τηλεόραση είναι το
πιο προσιτό, το πιο μοντέρνο μέσο για την αφήγηση ιστοριών με πλατιά απήχηση,
καθημερινών και εορταστικών,
για μεγάλους και μικρούς. Το φετινό χριστουγεννιάτικο επεισόδιο της αμερικανικής
μουσικής νεανικής σειράς «Glee» (Fox) είχε απ’ όλα: και κομπίνες με
τα δώρα και κορίτσι-τάρανδο
και πρασινομούρη Αϊ-Βασίλη και όμορφα τραγούδια και love story και ένα θαύμα,
αφού ένας παράλυτος έφηβος περπάτησε (κατά κάποιο τρόπο). Γλυκό, αφελές, αλλά
όχι γλυκερό και ούτε εκβιαστικά αισιόδοξο.
Είναι αυτονόητο ότι η αμερικανική βαριά βιομηχανία της
τηλεόρασης δεν μπορεί να συγκριθεί με τα ελληνικά κανάλια που βλέπουν τα
διαφημιστικά τους έσοδα να μειώνονται δραματικά και, επομένως, καταφεύγουν σε
δύο λέξεις-κλειδιά: περικοπές και αναπροσαρμογή προγράμματος. Ωστόσο, η Ελλάδα
διαθέτει έμπειρους σκηνοθέτες και τεχνικούς, καθώς και παραμυθάδες, δηλαδή
σεναριογράφους, αλλά και σπουδαίους ηθοποιούς της νεότερης και της παλιότερης
γενιάς οι οποίοι σήμερα είναι τηλεοπτικά παροπλισμένοι, αναξιοποίητοι, ενώ η
ανεργία στους ηθοποιούς υπολογίζεται γύρω στο 70%!
Η τηλεοπτική επιθεώρηση, που δεν απαιτεί ακριβά σκηνικά και
εξωτερικά γυρίσματα, θα ήταν μια σχετικά οικονομική λύση. Αντί οι ηθοποιοί να
προπονούνται για να γίνουν χορευτές και τραγουδιστές, όπως στο «Dancing with
the stars» ή στο «Just the two of us», θα
μπορούσαν να διοχετεύσουν το ταλέντο τους στον τομέα τους και, ειδικά φέτος, θα
το έκαναν με απλώς αξιοπρεπείς και όχι αστρονομικές αμοιβές.
Η ανάγκη των ανθρώπων για
ιστορίες είναι προαιώνια και δεν μπορεί να την καλύψει το Ιντερνετ. Σύμφωνα με
μια πρόσφατη έρευνα, σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες οι περισσότεροι θεατρικοί
συγγραφείς είναι «και»
σεναριογράφοι στην τηλεόραση, όχι μόνο για τα χρήματα αλλά και τις δυνατότητες
καλλιτεχνικής έκφρασης που τους παρέχει το Μέσο. Πέρασε η εποχή που η συγγραφή
σεναρίων για τηλεοπτικές σειρές ισοδυναμούσε με εμπορικό συμβιβασμό.
Θέλει κανείς να ελπίζει ότι η οικονομική κρίση, αντί να
γίνει η ταφόπλακα της ελληνικής τηλεοπτικής μυθοπλασίας, θα μπορούσε να
αποτελέσει την ευκαιρία για την αναγέννησή της.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, τηλεοπτικό ένθετο, 24/12/2010)
0 Responses to "Χριστουγεννιάτικες τηλε-ιστορίες"
Δημοσίευση σχολίου