O σταθμός της Ομόνοιας του Ηλεκτρικού το 1925. Ίσως τότε η ταλαιπωρία των επιβατών να ήταν μικρότερη από ό,τι σήμερα.




Για «απίστευτο μποτιλιάρισμα» μίλησαν προχθές πολλά δελτία, περιγράφοντας το κυκλοφοριακό χάος την Αθήνα την Τετάρτη, ημέρα απεργίας όλων των δημόσιων μέσων μεταφοράς. 

Αναγκαστικά όλοι πήγαν στις δουλειές τους με Ι.Χ., ακόμα και εκείνοι που, για λόγους οικονομίας, έχουν εδώ και καιρό εγκαταλείψει αυτό τον τρόπο μετακίνησης. Tα πλάνα θύμιζαν χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής, όταν, μετά από ένα σεισμό ή μια εισβολή εξωγήινων τεράτων, οι κάτοικοι της πόλης παίρνουν τα αυτοκίνητά τους και προσπαθούν να φύγουν μακριά για να σωθούν.

Αφθονο υλικό για τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Οδηγοί νευρικοί, στα πρόθυρα της παραφροσύνης. Αλλοι στωικοί, παραιτημένοι, εξουθενωμένοι, άλλοι προσπαθούν να κάνουν πλάκα: «Ωραία περνάμε εδώ, γνωριζόμαστε μεταξύ μας, κουβεντιάζουμε με τoυς οδηγούς στα διπλανά αυτοκίνητα...».

Αβάσταχτη και υπαρκτή αυτή η ταλαιπωρία και, επομένως, η αναφορά σε αυτήν έχει θέση στα δελτία. Ομως, ένα μέγιστο θέμα, που σπάνια θίγεται στα κανάλια, είναι η ταλαίπωρη, λόγω έργων, γραμμή 1 του ΗΣΑΠ. Τέσσερις μετεπιβιβάσεις απαιτούνται για τη διαδρομή Πειραιάς–Κηφισιά. Οι τρεις συνεπάγονται ανεβοκατέβασμα σε κυλιόμενες σκάλες (που σε κάποιους σταθμούς είναι ακινητοποιημένες) ενώ η μία γίνεται στην ίδια αποβάθρα. Ετσι, ο συνολικός χρόνος που μπορεί να ξοδέψει κάποιος για το πήγαιν’–έλα ανάμεσα στα δύο άκρα της διαδρομής είναι περίπου τρεις ώρες, ενώ κάποιες φορές φέτος ξεπέρασε τις τέσσερις. Λιγότερο χρόνο θα ξοδεύαμε αν παίρναμε το «Θηρίο», τον προπολεμικό ατμοκίνητο σιδηρόδρομο Πειραιά–Κηφισιάς.

Αγνωστο παραμένει το πότε θα επαναλειτουργήσει το τμήμα Αττική–Μοναστηράκι. Βρέθηκαν αρχαία, μαθαίνουμε. Μα, όλο το κέντρο της Αθήνας είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία! Δεν είχε προβλεφθεί αυτό το ενδεχόμενο; Ανάπτυξη, ανάπτυξη ζητάμε εναγωνίως και αύξηση της παραγωγικότητας, όμως πώς να αποδώσει ένας εργαζόμενος που φτάνει καταπονημένος στη δουλειά του; Kαι καλά εμείς οι ιθαγενείς, ας ταλαιπωρηθούμε, όμως τι εικόνα σχηματίζει για την Αθήνα ένας τουρίστας που έρχεται από τα νησιά στον Πειραιά και, φορτωμένος μπαγκάζια, πρέπει να χρησιμοποιήσει τρία (3) τρένα για να φτάσει στην Ομόνοια;

Εδώ και δύο χρόνια, όσο βαστά η ταλαιπωρία, δεν έχω δει ούτε έχω ακούσει για ένα ολοκληρωμένο τηλεοπτικό ρεπορτάζ για τα βραδυκίνητα έργα του ΗΣΑΠ. Αυτό δεν οφείλεται σε σνομπισμό, ανεπάρκεια ή αδιαφορία: απλώς το θέμα απαιτεί έρευνα, χρόνο, κόπο, έξοδα. Φαίνεται ότι οι περικοπές επηρεάζουν και την πληρότητα της ενημέρωσης. Η καταγγελία είναι εύκολη, το δύσκολο είναι να τεθούν οι οικονομικές και τεχνικές παράμετροι του θέματος, να αναζητηθούν απαντήσεις από τους αρμόδιους, ερμηνείες και προτάσεις από ειδικούς επιστήμονες, αλλά και να εντοπιστούν ευθύνες.

Ηχεί κλισέ, όμως παιδιά ενός κατώτερου συγκοινωνιακού θεού αισθάνονται οι μυριάδες επιβάτες του Ηλεκτρικού. Και όχι μόνο συγκοινωνιακού, αλλά και τηλεοπτικού.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”, 9/12/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Μετακίνηση | 0 comments | edit