1. Για μια αναφορά του «Όχι» του ’40 σε μια χολιγουντιανή ταινία. 2. Για την υποτιθεμενη «χρυσή εποχή» των ελληνικών σειρών. Στις δύσκολες μέρες που ζούμε κάθε τιμητιμή αναφορά στη χώρα μας είναι παρήγορη, ακόμα και όταν τη συναντάμε σε μια παλιά κινηματογραφική ταινία. Την Κυριακή προβλήθηκε στο Πρίσμα ο «Μεγάλος δρόμος» (1942), ένα ασπρόμαυρο αμερικανικό μελό με μια ακατάδεχτη παράλυτη τραγουδίστρια, την Γκλόρια (Λουσίλ Μπολ) που φέρεται στον Λιτλ Πινκς, τον «μικρό του μαγαζιού» (Χένρι Φόντα), σαν πριγκιπέσα, απαιτώντας να της ικανοποιεί όλα τα καπρίτσια. «Μα ποια νομίζει ότι είναι;» αναρωτιούνται οι άλλοι και κάποιος παρατηρεί ότι η Γκλόρια φέρεται στον Πινκς με μεγαλύτερη περιφρόνηση από ό, τι έδειξε η Ελλάδα στον Ιταλό πρέσβη. Ενας άλλος όμως ρωτάει: «Τι σημαίνει πρέσβης;» - μια ειρωνική πινελιά του σεναριογράφου για τον πολιτικό αναλφαβητισμό του μέσου Αμερικανού. Να λοιπόν που η χάρη του ελληνικού «Οχι» είχε φτάσει στο Χόλιγουντ, αφού η ταινία γυρίστηκε τους πρώτους μήνες μετά την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν μιλάμε για τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού σινεμά, εννοούμε κυρίως τη δεκαετία του '60, την εποχή των μεγάλων κωμικών ηθοποιών και δημιουργών, αν και όλοι ξέρουμε ότι την ίδια εποχή είχαν γυριστεί εκατοντάδες σαχλαμάρες. Μερικές φορές, κάνοντας ζάπινγκ, πέφτω σε κάποιες παλαιότερες ελληνικές σειρές που επαναπροβάλλονται στην ΕΤ1, όπως «Η αγάπη άργησε μια μέρα» του Κώστα Κουτσομύτη (1997) και «Ασθενείς και οδοιπόροι» (2002) του Χρήστου Παλιγιαννόπουλου. Δυστυχώς, δεν έχω χρόνο να τις παρακολουθήσω σε τακτική βάση, όμως ειλικρινά, από ό, τι λίγο προφταίνω να δω, εντυπωσιάζομαι από το πλήθος των εξαιρετικών ηθοποιών και την ποιότητα της ερμηνείας τους. Στην πρώτη η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, η Τάνια Τρύπη, η Πέγκυ Τρικαλιώτη, η Αφροδίτη Γρηγοριάδου, ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Γιώργος Μοσχίδης κ. ά., αλλά κι ένας μεγάλος απών, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Στη δεύτερη ξανά η κυρία Καραμπέτη, αλλά και ο Αρης Λεμπεσόπουλος, ο Στέλιος Μάινας, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και άλλοι πολλοί, ενώ και οι δύο στηρίζονταν στα ομότιτλα μυθιστορήματα του Γιώργου Θεοτοκά και της Λιλής Ζωγράφου - δηλαδή έστρεψαν και το ενδιαφέρον του κοινού στην ελληνική λογοτεχνία. Δεν είναι θέμα νοσταλγίας. Οι σειρές αυτές δεν προβλήθηκαν στο βαθύ παρελθόν, ενώ οι περισσότεροι συντελεστές τους είναι καλλιτεχνικά ενεργοί, όμως απόντες από την τηλεόραση. Ούτε μια νέα ελληνική σειρά δεν προβάλλει φέτος η ΕΡΤ, ενώ στα ιδιωτικά κανάλια οι εγχώριες σειρές μυθοπλασίας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, να αρχίσουμε να μιλάμε για τη «χρυσή εποχή» των ελληνικών σειρών -που δεν ήταν στ' αλήθεια χρυσή, αλλά τσίγκινη με κάποια ψήγματα, κάποιες υποσχέσεις χρυσού. Το «Νησί» στο Mega είναι ο «ένας» (1) κούκος που, αν και δεν φέρνει την άνοιξη, ωστόσο δείχνει ότι η ελληνική ψυχαγωγική τηλεόραση είναι σε θέση να κάνει και βήματα προς τα μπρος, όχι μόνο προς τα πίσω. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 2/12/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Σίριαλ ελληνικά | 0 comments | edit