3:36 π.μ.
 |
| Χρ. Μποκόρος, "Δεκέμβριος 2008". Η φωτογραφία είναι πολύ κακή, όμως τουλάχιστον δίνει μια γενική ιδέα της σύνθεσης, όχι της αίσθησης του έργου. |
Για
πρώτη φορά η Τζίνα Τσαλικιάν, μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, μίλησε στην
τηλεόραση, στην εκπομπή της Γιάννας Παπαδάκου στη ΝΕΤ.
Είναι
φυσικό η παρουσία της να προκαλεί στον τηλεθεατή δέος - τι άλλο να νιώσει
κανείς μπροστά σε μια μητέρα που σήκωσε και σηκώνει στους ώμους της τόσο πόνο;
Και όχι μόνο δέος, αλλά και αμηχανία.
Εδώ
δεν ταιριάζει το στερεότυπο περί «δημοσιογραφικής επιτυχίας» - αντίθετα, αυτό
ηχεί σαν ύβρις. Η μητέρα του Αλέξανδρου μας εντυπωσίασε με την αξιοπρέπειά της,
όμως νομίζω ότι η ίδια θα προτιμούσε να ’ταν ο γιος της ζωντανός και ας γινόταν
η δική της αξιοπρέπεια κουρέλια. Η γυναίκα αυτή δεν μίλησε για τον δικό της
πόνο. Μίλησε όμως για τα γεγονότα, για τη δίκη, για τη στάση των κατηγορουμένων
και της υπεράσπισης, για τις διαδοχικές εικονικές εκτελέσεις του γιου της.
Στην
ερώτηση τι θα είχε να συμβουλεύσει μια μητέρα που μεγαλώνει σήμερα παιδιά,
απάντησε ότι η ίδια δεν μετανιώνει για τον τρόπο που ανέθρεψε τον Αλέξανδρο,
αποφεύγοντας να του ενσταλάξει τον φόβο και την καχυποψία για τους ανθρώπους:
«Τον μεγάλωσα με αγάπη, μαθαίνοντάς του να έχει εμπιστοσύνη στους άλλους. Και
αυτή η αθωότητά του τον οδήγησε στον θάνατο». Ετσι, η συμβουλή της προς μια
μητέρα είναι «να μην έχει εμπιστοσύνη στα όργανα της πολιτείας». Σκληρό, αλλά
όχι εξωπραγματικό.
Η
αδελφή του Αλέξανδρου είναι σήμερα δευτεροετής φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό. «Το
παιδί νιώθει οργή και συντριβή», είπε η μητέρα της. Δεν μπορώ να της δώσω
απαντήσεις, δεν μπορώ να επουλώσω τις πληγές της, δεν μπορώ να της δώσω χαρά,
να της δώσω πίσω την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους».
Ισως
οι σημερινοί έφηβοι να μην έχουν χάσει αυτήν την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους,
όμως αναρωτιέται κανείς με πόση ελπίδα ή με πόση απελπισία αντικρίζουν το
κοντινό τους μέλλον.
«Δεκέμβριος 2008» ήταν
ο τίτλος ενός πίνακα του Χρήστου Μποκόρου, ενός έργου που είδαμε στο
«Παρασκήνιο» (ΕΤ1) της περασμένης Τετάρτης. (Ηταν το πρώτο μέρος ενός
ντοκιμαντέρ για τις συναντήσεις έξι σύγχρονων παραστατικών ζωγράφων με το
κοινό, στο πλαίσιο μιας έκθεσης που είχε οργανωθεί πέρυσι τέτοια εποχή στο
Μουσείο Μπενάκη.) Αν και στο γυαλί χάνονται η κλίμακα, η υφή του έργου, ο
πίνακας σε καθήλωνε με τη σεμνότητα, τον πόνο, αλλά και την ελπίδα που ανέδιδε:
ένα διπλωμένο λευκό σεντόνι (αληθινό πανί) σε ανοιχτόχρωμο φόντο. Πάνω στο
πανί, δυο - τρία λουλούδια, σαν κι αυτά που ρίχνουμε στον ανοιχτό
φρεσκοσκαμμένο τάφο. Πολλοί θεατές τού λένε «να ένας χαρούμενος πίνακας», όμως
ο ζωγράφος εξηγεί πως ό, τι βλέπουμε δεν είναι γιορτή, αλλά μνημόσυνο. Ωστόσο,
αυτά τα κόκκινα ταπεινά λουλούδια (αγριοτριαντάφυλλα;), τα τόσο ευάλωτα κι
εφήμερα, είναι ο Αλέξανδρος, είναι μια γενιά που μπορεί είτε να μαραθεί, να
συντριβεί άδοξα, να αναλωθεί μες στην έκρηξη της δικής της οργής, είτε να σκαρφαλώσει
ανθίζοντας στους φράχτες που υψώνονται γύρω της.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”,
9/12/2010)
0 Responses to "Δυο άλικα άνθη, ένα λευκό πανί"
Δημοσίευση σχολίου