Μακάρι το «Νησί» να μην είναι το κύκνειο άσμα των καλών ελληνικών παραγωγών.

Η πλατιά απήχηση της σειράς αυτής του Mega οφείλεται σε αρκετά αίτια. Ηδη το ομότιτλο μυθιστόρημα της Βικτόρια Χίσλοπ είχε διαδοθεί στην Ελλάδα (κυρίως στόμα με στόμα) και δεν είχε απλώς διαβαστεί, αλλά είχε αγαπηθεί από το ευρύ κοινό. Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, που έγραψε το σενάριο, έχει αποδείξει ότι γνωρίζει καλά την τηλεοπτική γλώσσα, ότι ξέρει να προκαλεί στον τηλεθεατή συγκίνηση και ενδιαφέρον για τους χαρακτήρες. Η σκηνοθεσία, η μουσική, η φωτογραφία, τα κοστούμια υπηρετούν το «στόρι», ενώ κάποιες πινελιές χιούμορ αποφορτίζουν τη δραματική ένταση. Π.χ., στο επεισόδιο της περασμένης Δευτέρας η γλυκόπικρη πινελιά ήταν η μεταποίηση ενός παλιού αντρικού κουστουμιού, τεραστίων διαστάσεων, ώστε αυτό κάπως να έρθει στα μέτρα του Αντώνη, ενός Κρητίκαρου που μόλις επέστρεψε από τον πόλεμο και ο οποίος θα το φορούσε ώστε να φαίνεται «κύριος» όταν θα ζητούσε δουλειά από έναν μεγαλοκτηματία.

Η Κατερίνα Λέχου, που ενσάρκωνε την κεντρική ηρωίδα στα πρώτα εφτά επεισόδια, ερμήνευσε το ρόλο της με ευγένεια και ευαισθησία, παρ’ όλο που, όπως έχει επισημανθεί σε ένα blog, o σωματότυπός της δεν έχει σχέση με την τυπική αγρότισσα της Κρήτης του Μεσοπολέμου. Ωστόσο, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ντοκιμαντέρ, αλλά με fiction και, επομένως, οι αποκλίσεις -όχι μόνο ως προς το σωματότυπο αλλά και τη συμπεριφορά, τις αντιδράσεις-, είναι αποδεκτές. Ασφαλώς, πολλοί ηθοποιοί της σειράς, ακόμα και στους δεύτερους ρόλους, πλάθουν χαρακτήρες, δεν διεκπεραιώνουν, ενώ ο Στέλιος Μάινας δείχνει ότι η αξιοπρέπεια δεν έχει ανάγκη από ρητορείες για να εκφραστεί.

Περιορισμένες ήταν οι επικρίσεις που δέχτηκε το «Νησί» και οι οποίες συμπυκνώνονται στο απαξιωτικό επίθετο «κλαψιάρικο». Ωστόσο, σε κάποια ψυχαγωγικά σόου το κλάμα και το glamour πάνε μαζί: στα ριάλιτι μαγειρικής, οι επίδοξοι σεφ κλαίνε ακόμα και όταν δεν καθαρίζουνε κρεμμύδια, κλαίνε τα κορίτσια στο «Next Top Model», κλαίνε και στο  «Big Βrother». Σε λίγο θα κλαίνε και οι παρουσιαστές των ειδήσεων όταν θα μας ανακοινώνουν τα ακόμα πιο νέα μέτρα…Οταν κάτι «πουλάει» και ξεχωρίζει (και όχι μόνο ως προς τα νούμερα), κάποιοι το χτυπούν επειδή, με έναν τρόπο, έτσι πουλούν και αυτοί, ξεχωρίζουν από τη μάζα. Το «είδος» (εγχώρια δραματική σειρά) μπορεί να μην αρέσει σε όλους, όμως το «Νησί» είναι πολύ καλό στο είδος του.

Το «Νησί» δεν είναι μια αλληγορία για τις διάχυτες Σπιναλόγκες του σήμερα, για τους κοινωνικά αποκλεισμένους που οι γραμμές τους πυκνώνουν και λόγω της κρίσης. Δεν γράφτηκε γι’ αυτό το σκοπό, π.χ., όπως συνέβη με τη «Χοάνη» (Μάγισσες του Σάλεμ) του Αρθουρ Μίλερ που ναι μεν μιλούσε για τις δίκες μαγισσών στη Μασαχουσέτη του 17ου αιώνα, όμως το θέμα του ήταν ο μακαρθισμός, η δήλωση ή ομολογία, η προδοσία. Το βιβλίο της Χίσλοπ, στο οποίο μένει πιστή η σειρά, είναι μια ιστορία για τις σχέσεις των ανθρώπων με επίκεντρο ένα νησί που δεν είναι πια καταραμένο. Ωστόσο, εύκολα ο τηλεθεατής συσχετίζει τους «κομμένους» (έτσι έλεγαν κάποτε τους λεπρούς) της Σπιναλόγκας με τους εφήβους και τους ενήλικες της δικής μας εποχής που βλέπουν να κόβονται βίαια τα όνειρά τους για εργασία και αξιοπρεπή ζωή.

 (ΚΑΘΗΜ., 12/12/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Σίριαλ ελληνικά, tv/ένθετο "Κ" | 0 comments | edit