8:48 π.μ.
Η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει από την κρίση, τη
φτώχεια, τους πολέμους και τις επιδημίες, αλλά από τον υπερπληθυσμό,
υποστηρίζει ο Νταν Μπράουν στο Inferno.
Πλάι στα ράφια με τα αντιηλιακά, τις ψάθες και τα άλλα
σύνεργα των καλοκαιρινών διακοπών, πλάι στα ταμεία των σούπερ μάρκετ, στους
πάγκους των πανηγυριών, στους σταθμούς των ΚΤΕΛ, παντού υπάρχει μια Κόλαση.
Παντού πωλείται το Inferno όχι όμως του Δάντη, αλλά του Nταν Μπράουν, το
μεγάλο εκδοτικό σουξέ του φετινού καλοκαιριού. Το ερώτημα είναι γιατί αυτό το «βιομηχανικό» βιβλίο
-και όχι κάποιο άλλο από χιλιάδες άλλα- κάνει τρελές πωλήσεις σε όλο τον κόσμο.
Ποια είναι η σχέση του με την εποχή μας, με τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου;
Υπάρχει άραγε κάποια σχέση;
Όλοι συμφωνούν ότι το Ιnferno, όπως και ο Κώδικας
Ντα Βίντσι του ίδιου συγγραφέα, στηρίζεται σε μια συνταγή που εύκολα
αναγνωρίζεται, αλλά λιγότερο εύκολα αντιγράφεται, όλοι συμφωνούν ότι είναι ένα
χαλαρωτικό μασάζ του μυαλού. Δεν το διαβάζεις, το καταβροχθίζεις όπως μια
σακούλα ποπκόρν. Πρόκειται για ένα κλασικό βιβλίο φυγής όπου ο αναγνώστης
περιμένει με αγωνία να μάθει το «μετά». Θα σωθεί η ανθρωπότητα από την
επανεμφάνιση της Μαύρης Πανούκλας του Μεσαίωνα; Θα λύσει ο σοφός Αμερικανός
καθηγητής το σύνθετο γρίφο που κρύβεται στους στίχους της δαντικής Κόλασης; Θα
νικήσει τον παράφρονα επιστήμονα που πιστεύει ότι ο υπερπληθυσμός απειλεί την
επιβίωση του ανθρώπινου είδους;
Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός; Λάθος. Ο εχθρός
είναι ο υπερπληθυσμός. Οι λαοί που γεννούν σαν κουνέλια. Ο πληθυσμός της Γης
πρέπει να μειωθεί κατά τα 2/3, αν θέλουμε να υπάρχουν και στο μέλλον άνθρωποι.
Αυτό είναι το πολιτικό μήνυμα του βιβλίου. Και αντί να μειώνεται μέσω των
πολέμων, των λιμών, των επιδημιών, καλύτερα να μειωθεί ανώδυνα και πολιτισμένα
μέσω της μετάλλαξης του DNA, μέσω ενός ιού που μεταδίδεται με τον αέρα και
καθιστά στείρους τους δύο στους τρεις κατοίκους του πλανήτη μας. Υποχρεωτικός
ευνουχισμός, για πλούσιους και φτωχούς, για χώρες της πρώτης και της τρίτης
ταχύτητας, αφού ο ιός αυτός δεν κάνει ταξικές κι εθνικές διακρίσεις. Η
χιτλερική Τελική Λύση σε οικουμενική έκδοση!
Αντί να ανησυχούμε για τον κόσμο στον οποίο θα ζήσουν τα
παιδιά μας, το καλύτερο είναι να μην κάνουμε παιδιά ώστε να υπάρξει ένας
καλύτερος, ένας βιώσιμος κόσμος. Η αναδιανομή του πλούτου, η κατάργηση των
εθνικών και περιφερειακών ανισοτήτων δεν είναι η λύση στο πρόβλημα: όσο
υπάρχουν «πολλοί» άνθρωποι, ο Άνθρωπος θα κινδυνεύει. Μην πολλαπλασιάζεστε ώστε
να σωθείτε.
Χάι-τεκ το περιβάλλον του βιβλίου, αλλά σκοταδιστικό,
βαθιά αντιδραστικό το μήνυμά του. Η λύση του ευνουχισμού τελικά γίνεται δεκτή
από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας που τα στελέχη του αντιλαμβάνονται ότι για
να λυθεί το πρόβλημα της πείνας, τα αρχίδια των λαών πρέπει να κοπούν,
αναίμακτα φυσικά και από τα πάνω χωρίς να ρωτηθούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις.
Εύκολα μπορεί κανείς να κατατροπώσει τον Νταν Μπράουν
με τα εργαλεία της λογοτεχνικής κριτικής -και αρκετοί το έχουν κάνει με έξοχο
τρόπο, ανάμεσά τους και ο Κλάιβ Τζέιμς, που έχει μεταφράσει τη Θεία Κωμωδία στα
αγγλικά. (Ο ίδιος ανακάλυψε το μαργαριτάρι «η Πανδώρα βγήκε από το κουτί της»,
τη στιγμή που εκείνη δεν ήταν ποτέ μες στο κουτί.) Όμως έτσι δεν εξηγείται η
τεράστια παγκόσμια απήχηση των βιβλίων του Μπράουν, μια απήχηση που δεν
οφείλεται μόνο σε συγγραφικά τεχνάσματα αλλά είναι και προϊόν της παγκοσμιοποίησης
του γούστου, των ομογενοποιημένων των προσδοκιών του αναγνώστη.
Στο επίπεδο της ανάγνωσης, ο Νταν Μπράουν εκφράζει και
ενισχύει τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Aπευθύνεται στον παγκόσμιο αναγνώστη
που δεν θέλει τα δύσκολα, στον τουρίστα (και όχι καν στον ταξιδιώτη!) του
καναπέ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν διαβάζουμε αλλά σερφάρουμε, ενώ κάθε
τρεις και λίγο ο συγγραφέας γκουγκλάρει για λογαριασμό μας. Επαγγελματίες
δολοφόνοι καταδιώκουν τον κεντρικό ήρωα στους δρόμους της Φλωρεντίας και της
Βενετίας κι ενώ οι σφαίρες σφυρίζουν πλάι του, αυτός σκέφτεται σαν ξεναγός
παρέχοντάς μας εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για τα έργα τέχνης και τα
αρχιτεκτονικά μνημεία αυτών των πόλεων. Πληροφορίες μασημένες, ετοιμοπαράδοτες.
Αν το Όνομα του ρόδου
του Έκο εκδιδόταν σήμερα και όχι πριν από 33 χρόνια, είναι αμφίβολο αν θα
σημείωνε την ίδια επιτυχία. Μάλλον θα έπεφτε πολύ βαρύ για το μέσο αναγνωστικό
στομάχι. Ο εμπορικός θρίαμβος του Inferno
είναι η επιβεβαίωση του φθηνού κοσμοπολιτισμού, της υποκατάστασης της
κατακτημένης γνώσης από την οθονική πληροφορία. Επιπλέον, το βιβλίο αυτό
διδάσκει ότι την τύχη της ανθρωπότητας δεν θα την ορίσουν οι λαοί -που έχουν
την κακή συνήθεια να γεννoβολούν ασύστολα-, αλλά οι γκουρού της βιοτεχνολογίας
και οι φωτισμένοι υπερεθνικοί οργανισμοί.
(ΠΡΙΝ, 1-9-13)
0 Responses to "Όλοι διαβάζουν την «Κόλαση»!"
Δημοσίευση σχολίου