Αποκαΐδια από την Πάρνηθα έφερνε ο άνεμος στην πόλη κι εμείς προσπαθούσαμε να μαντέψουμε τι να ήταν κάποτε αυτές οι φαιές κλωστούλες που έπεφταν στις αυλές και τα μπαλκόνια. Ηταν κομμάτια του φλοιού, των κλαριών, των φύλλων κάποιου δέντρου; Τέφρα φυτικής ή ζωικής προέλευσης; Aπό φτερά εντόμου, από κέρατα ελαφιού, από νύχια πουλιού; Δεν διαθέτουμε εργαστήριο ανάλυσης DNA, δεν θα το μάθουμε.

Ομως κάποια αποκαΐδια μπορούσε κανείς εύκολα να τα ταυτοποιήσει. Ηταν πάμπολλα μικρά διάφανα φυλλαράκια από φτέρη του βουνού. Στενόμακρα, ημιδιάφανα, εύθραυστα, μαύρα εκεί όπου ενώνονται με τη «ραχοκοκαλιά» του φύλλου. Μάζεψα μερικά και τα φύλαξα σ’ ένα άδειο τσίγκινο κουτί από πουράκια. Ενθύμιο του αττικού θέρους του 2007.

Πολύ μπλα μπλα στα δελτία μετά την πυρκαγιά. Εντονη η απογοήτευση στα πρόσωπα των εθελοντών, των προσκόπων, των δασονόμων, των φίλων του βουνού. Τεθλιμμένοι συγγενείς σε κηδεία. Οσο για τους πολιτικούς, λίγοι έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Οι περισσότεροι επαναλαμβάνουν το αυτονόητο, δηλαδή το πόσο λυπήθηκαν, λες και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πόνεσε, λες και η δική τους θλίψη είναι είδηση.

Προχθές το πρωί στο «Σαββατοκύριακο στη ΝΕΤ», με τον Τάκη Σπηλιόπουλο και την Κατερίνα Μπακογιάννη, προβλήθηκαν αποσπάσματα από ένα παλαιότερο ντοκιμαντέρ για την Πάρνηθα με τίτλο «Από πέτρα και χρόνο». Επιστήμονες και φυσιολάτρεις μιλούν για τα δέντρα (τριάντα χρόνια χρειάζονται για να φτάσει η διάμετρος του κορμού ενός έλατου τα 30 εκατοστά), τα φυτά (για τον πανέμορφο «κρόκο του χιονιού»), για τις αναρριχήσεις σε βράχους. Μιλούν και το πρόσωπό τους λάμπει. Τεράστια η διαφορά ανάμεσα στο πριν και το μετά...

Σαββατόβραδο, με νοερά αποκαΐδια να κολλούν στο γυαλί της τηλεόρασης. Βιντεοσκοπημένοι πολιτικοί χορεύουν και τραγουδούν στις τηλεβεγγέρες. Η Σεμίνα Διγενή (Alpha, «Κοίτα τι έκανες», σε επανάληψη) κάνει έναν απολογισμό της μακρόχρονης και δημοφιλούς εκπομπής της, στην οποία έχουν παρουσιαστεί πολλοί τραγουδιστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, παρουσιαστές και άλλοι επώνυμοι και μας υπενθυμίζει κάτι που έχει ξαναγραφτεί, αλλά τώρα ηχεί «κάπως»: «Η πολύ καλή αμοιβή που μου δίνει το κανάλι, μου επιτρέπει κάθε μήνα να δίνω ένα τμήμα του μισθού μου στο Χαμόγελο του Παιδιού, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, το Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο και... και...» δηλαδή σε καμιά εβδομηνταριά ιδρύματα και μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Ας ξεχάσουμε το «κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό». Τώρα το καλό πρέπει να είναι και επικοινωνιακό. Κάθε προσφορά δεκτή και αξιέπαινη, όμως η περίπτωση της κυρίας Διγενή είναι χαρακτηριστικό δείγμα σύνδεσης όχι απλώς μισθού/παραγωγικότητας, αλλά κυρίως μισθού/κοινωνικής προσφοράς. Εκτός από το επίδομα θέρμανσης, που ήταν αίτημα των συνταξιούχων, το επίδομα τέκνων, το επίδομα διακοπών κ.λπ., οι εργαζόμενοι θα πρέπει να διεκδικήσουν, αντί για γενική και αόριστη αύξηση μισθού, επίδομα φιλανθρωπίας, ενώ οι φιλανθρωπικές δαπάνες υποθέτουμε ότι θα εκπίπτουν από την εφορία.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")