2:38 π.μ.
Πολλά αστέρια έβαλαν οι κριτικοί κινηματογράφου στη γαλλική ταινία «Η Πολίν στην παραλία», που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στα θερινά σινεμά. Ας βάλουμε και εμείς ένα αστεράκι στον «Αποστόλη στην παραλία», στον λουόμενο τσολιά της «Ελληνοφρένειας», της καθημερινής σατιρικής εκπομπής του ΣΚΑΪ, η οποία έχει διακοπεί λόγω καλοκαιριού και θα ξαναρχίσει τον Σεπτέμβριο. Τις τελευταίες ημέρες, ο Αποστόλης, ο εύζωνος με την αφρώδη περούκα, είχε ξεσαλώσει: έκανε αμμόλουτρα, έκανε βάδην φορώντας βατραχοπέδιλα, έκανε μακροβούτια με φουστανέλα και σωσίβιο-παπάκι, ούρλιαζε ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΟΚ ή «Ζήτω η Νέα Δημοκρατία» σε λάθος τόπους και σε λάθος στιγμές.
Αν και μερικές φορές η «Ελληνοφρένεια» δίνει την εντύπωση ότι παρατραβάει και εξαντλεί κάποιες ιδέες της (όπως είναι ο συνδυασμός πολιτικών ομιλιών και ποικίλων χειρωνακτικών δραστηριοτήτων στο ίδιο πλάνο), η εκπομπή αυτή έφερε, αν όχι έναν άνεμο που τα πήρε όλα και τα σήκωσε, πάντως ένα αεράκι ανανέωσης στην τηλεοπτική πολιτική σάτιρα. Κατάφερε να αξιοποιήσει τις τεχνολογικές δυνατότητες του τηλεοπτικού Μέσου χωρίς τα διάφορα εφέ να γίνονται αυτοσκοπός, χωρίς να χάνεται η ευθυβολία του λόγου.
Π.χ., στο τελευταίο επεισόδιο είδαμε τα «ελληνοφρενικά» συνθήματα των τεσσάρων κομμάτων της Βουλής για το καλοκαίρι να εμφανίζονται διαδοχικά σε ένα υπαίθριο πλαίσιο για ψηφιακές διαφημίσεις. Το σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας (με κεφαλαία γράμματα) είναι «Το καλοκαίρι έφτασε. Η δέσμευση έγινε πράξη». Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι «Καλοκαίρι θα έρθει μετά τις εκλογές» και ο Συνασπισμός ότι «Το καλοκαίρι είναι μέσα μας», ενώ το ΚΚΕ δηλώνει «Οχι στα καλοκαίρια».
Δεν είναι όλα τα ευρήματα της «Ελληνοφρένειας» εξίσου κωμικά. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ο καθημερινός διασκεδαστής των τηλεθεατών, ιδίως όταν η κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα δεν προσφέρει πολλές ευκαιρίες για χαμόγελα. Ομως, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι συντελεστές της εκπομπής τόλμησαν να χαράξουν ένα δικό τους δρόμο, χωρίς να κολακεύσουν τα στερεότυπα του μέσου όρου, χωρίς να πέσουν στην ανιαρή λούμπα του «πολιτικώς ορθού» και αποφεύγοντας να κάνουν «αυτόματη μετάφραση» της επιτυχημένης ραδιοφωνικής εκπομπής τους σε ένα διαφορετικό Μέσο.
Οταν ο πολιτικός και κοινωνικός βίος είναι τόσο «γκάου» (για να μη χρησιμοποιήσουμε πιο δραματικά επίθετα), το δέντρο της σάτιρας ποτίζεται αυτόματα - και θα ήμαστε ένα λαός προβάτων αν δεν υπήρχε η σατιρική τηλεοπτική αντίδραση στα όσα εξωφρενικά συμβαίνουν γύρω μας. Αυτού του είδους η αντιπολίτευση, που δείγματά της συναντάμε στο «Αλ Τσαντίρι Νιούζ» με τον Λάκη Λαζόπουλο, στον «Κώδικα Ντα Μήτσι» και στην «Ελληνοφρένεια», είναι δείγμα πολιτικής υγείας ακόμα και όταν η σάτιρα δεν είναι πάντα εύστοχη και εκλεπτυσμένη, όταν τη βαραίνουν κάποιες εμμονές ή όταν φαίνεται χονδροειδής και παλιομοδίτικη. Πάντως, η σατιρική αντιπολίτευση συχνά είναι πολύ πιο αιχμηρή από εκείνη που ασκούν τα κόμματα στην κυβέρνηση ή από την κριτική που ασκεί το κυβερνητικό κόμμα στους πολιτικούς αντιπάλους του. Οταν η πολιτική πραγματικότητα θυμίζει παρωδία, η ηθελημένη παρωδία μοιάζει πιο σοβαρή και πραγματική.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Σατιρική αντιπολίτευση (11-7-07)"
Δημοσίευση σχολίου