Δεν είναι δελτία ειδήσεων αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες στα κανάλια, πολεμικά ανακοινωθέντα είναι. Πολλές φράσεις θυμίζουν στρατιωτική ορολογία: πύρινο μέτωπο, ενεργό μέτωπο, εκκένωση χωριών, μεμονωμένες εστίες, ελικόπτερα Σούπερ Πούμα, νομοί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σε επιφυλακή τα νοσοκομεία, τόσοι νεκροί, τόσοι αγνοούμενοι… Μάχη δίνει ο τακτικός στρατός, όπως και ο άμαχος πληθυσμός. Ανθρωποι που προσπαθούν να σβήσουν τις φλόγες με κλαριά, μικροί Δαβίδ αντιμέτωποι με τον πύρινο Γολιάθ…

Μικρή χώρα η Ελλάδα, όλοι έχουμε γνωστούς, συναδέλφους και φίλους που κατάγονται από τις περιοχές που καίγονται. Τι απέγινε το χωριό του Γιώργου στον Γράμμο; Της Χρυσάνθης στην Αιγιαλεία; Του Στάθη στην Κεφαλονιά; Η θεία Ευγενία στη Λούτσα δεν κινδυνεύει, έτσι δεν είναι;

Μήπως η τηλεόραση κάνει τα πράγματα να φαίνονται πιο δραματικά από ό,τι είναι; Δυστυχώς, η κατάσταση είναι δραματική, όπως εκ των υστέρων διαπιστώνουμε και με γυμνό μάτι όταν περνάμε με αυτοκίνητο από καμένες περιοχές. Απλώς η τηλεόραση περιγράφει τις κατά τόπους μάχες «καρέ καρέ», σε πραγματικό χρόνο, σαν να ήμαστε κι εμείς εκεί.

Σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν υπάρχουν μετόπισθεν. Εκτός από το πύρινο υπάρχει κι ένα πυρωμένο μέτωπο, όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι: το τσιμεντένιο δάσος των πολυκατοικιών στην Αθήνα. Εδώ οι διακοπές του ρεύματος κάνουν την ήδη δύσκολη ζωή αβάσταχτη. Αυτές τις μέρες, όποιος βαδίσει στους στενούς δρόμους, στην Κυψέλη ή στα Πατήσια μες στη νυχτερινή ησυχία, δεν θα ακούσει γρύλους και τζιτζίκια. Μωρουδίστικα κλάματα αντιλαλούν παντού, ξεχύνονται από τις μπαλκονόπορτες και τα παράθυρα. Δυσφορούν τα δόλια τα βρέφη από τη ζέστη και τη βαριά ατμόσφαιρα, ξυπνούν νυχτιάτικα και κλαίνε όπως δεν έχουν κλάψει όλους τους άλλους μήνες του χρόνου!

Λίγες φευγαλέες εικόνες από αυτό το μέτωπο προβλήθηκαν χθες στην «Κοινωνία ώρα Mega». Ενα στενό μπαλκόνι πολυκατοικίας, δύο κάθιδρα παιδάκια 4-5 ετών με φανελάκι, ένα κρεβάτι με μια ηλικιωμένη γυναίκα που βογκούσε ενώ δύο γειτόνισσες προσπαθούσαν να τη δροσίσουν με κρύες κομπρέσες. Σ’ αυτό το φρικαλέο δάσος δεν υπάρχουν ξέφωτα και ζώνες δροσιάς. Μόνο πολυώροφοι κλίβανοι, που ο ένας κόβει τον αέρα του άλλου.

Τι κριτική να κάνει κανείς τέτοια ώρα στην τηλεόραση… Να μιλήσουμε για τις κοινοτοπίες, τις ασυνταξίες, τις υπερβολές των ρεπόρτερ; Μα αυτό που ζούμε σήμερα, εκτός τηλεόρασης, είναι η αποθέωση της υπερβολής, του παραλογισμού. Παράλογη και βάρβαρη είναι η «πολυκατοικιοποίηση», παράλογα λίγα τα πυροσβεστικά αεροπλάνα μας. Περισσεύει ο ηρωισμός των πυροσβεστών και των πιλότων, όλοι το αναγνωρίζουν, περισσεύει και η λύπη μας, αλλά δεν θα πείραζε αν μας περίσσευαν και κάποια μέσα προστασίας. Θεωρούμε φυσικό το να πληρώνουν πρόστιμο οι οδηγοί και οι επιβάτες που δεν φορούν ζώνη στο Ι.Χ. ή οι μοτοσυκλετιστές που οδηγούν χωρίς κράνος, αλλά δεν θεωρούμε παράλογο το να διαθέτουμε μόνο λίγες δεκάδες πυροσβεστικά αεροπλάνα για να αντιμετωπιστούν ατέλειωτα στρέμματα φωτιάς.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")