Φέτος τον χειμώνα, τον καιρό των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων για το άρθρο 16, τα έκτακτα απογευματινά δελτία ειδήσεων, ιδίως τις ημέρες των προγραμματισμένων διαδηλώσεων, σήμαιναν πως «πάλι ξύλο έπεσε». Τώρα, όταν στην οθόνη εμφανίζονται οι λέξεις «έκτακτο δελτίο», σκεφτόμαστε «πάλι κάποιο δάσος καίγεται». Τόσο πολύ έχουμε εξοικειωθεί με το φαινόμενο που ίσως σε λίγο καιρό τα δελτία δεν θα μας πληροφορούν για το πού σημειώθηκε πυρκαγιά σήμερα, αλλά για το πού ΔΕΝ σημειώθηκε, για τα δάση ή τις δεντροστοιχίες που επιβιώνουν. «Για τρίτη συνεχή ημέρα δεν μαίνεται η φωτιά στο Μαίναλο».

Οσο για τα πολιτικά συμπεράσματα, ο τηλεθεατής δεν βγάζει άκρη. Για «έλλειψη συντονισμού» μιλούν οι επικριτές της κυβέρνησης, για «άμεση ανταπόκριση» οι υποστηρικτές της. Για προχειρότητες και παραλείψεις μιλούν οι πρώτοι, για άψογη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού οι δεύτεροι. Αν τα δέντρα είχαν φωνή να μιλήσουν, θα μας έλεγαν άλλα... ή μήπως έχουν και απλώς δεν τα ακούμε;

Πάντως, όλοι εξαίρουν τον ηρωισμό των πυροσβεστών και την αυτοθυσία των εθελοντών, όλοι τονίζουν ότι τα δάση δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης και όλοι υπόσχονται ότι τα καμένα δεν θα οικοπεδοποιηθούν.

Ο 19ος αιώνας ήταν η εποχή των μεγάλων εθνικών ευεργετών. Φαίνεται ότι ο 20ός και ο 21ος είναι οι αιώνες των μεγάλων καταπατητών. Αυτές τις μέρες μάθαμε τα ονόματα των ορεινών γαιοκτημόνων, που ισχυρίζονται ότι κατέχουν τίτλους ιδιοκτησίας. Κάθε βουνό, κάθε λόφος και ύψωμα της Αττικής έχει και τον μεγαλο-οικοπεδούχο του. Η οικογένεια Χ στον Υμηττό, η οικογένεια Υ στον Χολαργό, η οικογένεια Ζ στη Γλυφάδα. «Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά», κάθε δάσος έχει έναν ή πολλούς επίδοξους ιδιοκτήτες. Η αρνητική δημοσιότητα, που αποκτούν όλοι αυτοί μέσω της τηλεόρασης, ίσως να μην τους αποθαρρύνει ως προς τις εδαφικές διεκδικήσεις τους. Θέλουμε όμως να ελπίζουμε ότι τουλάχιστον θα είναι πιο προσεκτικοί όσοι τους έχουν προσφέρει ή θα ήθελαν να τους προσφέρουν πολιτική προστασία.

Το χειρότερο θα ήταν να συνηθίσουμε, να μάθουμε να ζούμε με τις φωτιές όπως μάθαμε να ζούμε με το νέφος (και το να μάθουμε να ζούμε με τις φωτιές είναι διαφορετικό από το να μάθουμε να τις προλαβαίνουμε ή να τις καταπολεμούμε). Μάθαμε να ζούμε με την ιδέα πως το δικαίωμα στη χρήση Ι.Χ. αυτοκινήτου είναι ιερό και απεριόριστο, μολονότι τα καυσαέρια των αυτοκινήτων συμβάλλουν καθοριστικά στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Μάθαμε πως ό,τι διευκολύνει -και ενθαρρύνει- τη χρήση Ι.Χ. είναι εξ ορισμού καλό για το άτομο και τον τόπο, συνηθίσαμε στην ιδέα ότι τα τρένα είναι παλιομοδίτικο μέσο μεταφοράς, π.χ., θεωρούμε φυσικό το να μη συνδέεται σιδηροδρομικώς η Ηπειρος με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Και όλοι μιλούν για εμπρηστές. Αραγε οι ίδιοι οι καταπατητές κυκλοφορούν με μια εντούρο και ένα πιστόλι φωτοβολίδων στο δάσος ή προσλαμβάνουν έναν έμπειρο επαγγελματία εμπρηστή; Πάντως, πιο ισχυρό και από το γονίδιο του εμπρηστή φαίνεται ότι είναι το γονίδιο του μεγαλοκατασκευαστή, καθώς το «κανείς ποτέ δεν μετάνιωσε που αγόρασε γη» μετατρέπεται στο «κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε που καταπάτησε γη».

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")