Το Κάιζερταλ, ένα αυστριακό χωριό στην καρδιά των Αλπεων, είναι εξωφρενικά, εξωπραγματικά όμορφο, όπως είδαμε σε ένα ρεπορτάζ που πρόβαλαν οι «24 ώρες» (ΣΚΑΪ) αυτές τις πυρόπληκτες μέρες. Το χωριό αυτό και η κοιλάδα του είναι απομονωμένα από τον έξω κόσμο. Το Κάιζερταλ περιβάλλεται από βουνά που είναι αδιάβατα για τα αυτοκίνητα και ο εφοδιασμός του με τρόφιμα (κυρίως μπίρες και λουκάνικα) γίνεται δύο φορές την εβδομάδα μέσω τελεφερίκ. Για να φτάσει κανείς εδώ, χρειάζεται πεζοπορία μιας ώρας. Το Κάιζερταλ, που είναι πόλος έλξης για τους φυσιολάτρες και τους μπιρολάτρες, έχει λίγες δεκάδες κατοίκους, λίγα σπίτια και λίγες ταβέρνες. Κάπου εδώ, λες, θα δεις τη Χάιντι και το κατσικάκι της.

Υστερα από μια απομόνωση αιώνων, το χωριό θα συνδεθεί με τον έξω κόσμο μέσω μιας σήραγγας, μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου. Ξεφτέρια σε αυτά τα έργα οι Αυστριακοί, απέδειξαν και εδώ τη μαστοριά τους, καθώς το τούνελ αυτό κάνει μια στροφή «φουρκέτα», 180 μοιρών μες στο βουνό! Η σήραγγα θα χρησιμοποιείται μόνο από ασθενοφόρα, οχήματα ανεφοδιασμού και τα αυτοκίνητα των κατοίκων, αφού το στόμιό της θα είναι φραγμένο με μπάρα που θα ανεβαίνει αυτόματα μέσω μιας ειδικής κάρτας με μικροτσίπ. Οι επισκέπτες θα πρέπει να αφήνουν τα αυτοκίνητά τους στην πιο κοντινή πόλη, να φορούν τα αρβυλάκια τους και να παίρνουν την ανηφόρα. Και η διαδρομή ανάμεσα στα δέντρα φαίνεται τόσο μαγευτική που αποζημιώνει για τη σωματική κούραση.

Οι κάτοικοι του χωριού νιώθουν ανακούφιση. Επιτέλους, λέει μια ηλικιωμένη κυρία, όταν αρρωσταίνουμε, θα πηγαίνουμε γρήγορα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, και μετά τη λειτουργία της σήραγγας, που θα εγκαινιαστεί τον Μάρτιο του 2008, η ζωή εδώ δεν θα αλλάξει. Το χωριό αυτό δεν θα γίνει ένας «μαστ» τουριστικός προορισμός, αλλά θα διατηρήσει την παραδοσιακή φυσιογνωμία του και το τοπίο θα παραμείνει ανέπαφο. Δεν θα χτιστούν ξενοδοχεία και μεζονέτες, ούτε θα δημιουργηθούν θεματικά πάρκα και φάρμες υγιεινής διαβίωσης.

Οι πιέσεις για μια τουριστική ανάπτυξη «ανοιχτών θυρών» ήταν πανίσχυρες. Το Κάιζερταλ βρίσκεται κοντά στα γερμανοαυστριακά σύνορα, μόλις μιας ώρας απόσταση από τη Βαυαρία. «Φιλέτο» για τους επιχειρηματίες. Μόνο που το χωριό είπε «δεν είμαι για τα δόντια σας». Οποιος με αγαπά ξέρει πώς να με βρει.

Ξέρουμε ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει Τιρόλο και θα ήταν γελοίο το να τεντώσουμε το δαχτυλάκι και να πούμε «είδες οι Αυστριακοί;» Ωστόσο, δεν μπορούμε να μην αναλογιστούμε ότι στον τόπο μας η οικοδομή και το αυτοκίνητο δεν είναι απλώς σύμβολα κοινωνικού κύρους, αλλά και μοχλοί της ανάπτυξης (μεγάλα δάνεια, μεγάλα κέρδη). Ακόμα και στα χωριά, τώρα το καλοκαίρι, παρατηρείται μποτιλιάρισμα, καθώς οι παραθεριστές, όπως και οι μόνιμοι κάτοικοι, θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμα το να παρκάρουν ακριβώς έξω από την πόρτα τους και να πάνε με το αυτοκίνητο στο καφενείο του χωριού, αντί να περπατήσουν λίγες εκατοντάδες μέτρα. Οπως θα έλεγε ο Αρης Σπηλιωτόπουλος, εκεί που οι καπεταναίοι κρεμούσαν τα άρματα, εκεί που οι παππούδες μας έδεναν το γαϊδούρι, τώρα οι γύφτοι κρεμάνε τα νταούλια, παρκάρουν τα «γκάμπριο» του γαμπρού και τις «τζιπούρες» της Χάιδως.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")