Μετρημένες στα δάχτυλα είναι τώρα το καλοκαίρι οι εκπομπές πρώτης προβολής, λες και τα κανάλια έχουν συνάψει μια άγραφη συμφωνία κυρίων να μην αγοράζουν καινούργια προϊόντα, αλλά να ανακυκλώνουν το παλιό τους εμπόρευμα. Μια από τις λιγοστές εξαιρέσεις είναι οι «Τρελές εφημερίες» (κάθε Σάββατο βράδυ στον ΣΚΑΪ), μια σύγχρονη βρετανική κωμική σειρά (ή μάλλον μια σεξοκωμωδία στην παράδοση των Μόντι Πάιθον) με πολλά ενδιαφέροντα και ανανεωτικά στοιχεία, που ακόμα και όταν σοκάρει ή βρίσκεται εκτός του μήκους κύματος του ελληνικού χιούμορ, δεν προκαλεί την πλήξη.

Kάθε επεισόδιο περιγράφει μια εργάσιμη ημέρα των γιατρών, των νοσηλευτών και των διοικητικών υπαλλήλων σε ένα επαρχιακό δημόσιο νοσοκομείο, όμως το σίριαλ αυτό δεν είναι νοσοκομειακό, καθώς πουθενά δεν βλέπουμε ασθενείς και κρεβάτια του πόνου. Η δράση εκτυλίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους διαδρόμους, στα γραφεία και στους κοινόχρηστους χώρους και περιστρέφεται γύρω από τις ερωτικές, τις φιλικές και τις συναδελφικές σχέσεις των πολλών πρωταγωνιστών.

Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι γκαφατζήδες και ιδιόρρυθμοι, σαν κλώνοι του Μίστερ Μπιν. Κουτσομπόληδες, φαφλατάδες, σεξομανείς και φιγουρατζήδες, λένε ψεματάκια και κακιούλες, πουλάνε παραμύθια, δεν καταβάλλουν προσπάθεια να γίνουν συμπαθείς ούτε διευκολύνουν το κοινό να ταυτιστεί μαζί τους - όμως είναι πιο πειστικοί και τελικά πιο συμπαθείς από τους συνήθεις τηλεοπτικούς ήρωες. Και εν πάση περιπτώσει, καλύτερα οι γιατροί του ΕΣΥ να έχουν όλη την ώρα τον νου τους στο σεξ παρά στο φακελάκι.

Οι «Τρελές εφημερίες» είναι μια καινοτόμα από την άποψη της τηλεοπτικής γραφής σειρά, όχι μόνο γιατί αξιοποιεί την τεχνική του «κόμικ στριπ», αλλά και γιατί υπονοεί, αφήνει περιθώρια στη φαντασία του τηλεθεατή, δεν περιγράφει, δεν κάνει λιανά τα πάντα. Π.χ., στο πέρασμά του ένας γιατρός λέει βιαστικά σε έναν συνάδελφό του: «Και άλλη φορά μη ζωγραφίζεις φατσούλες στο πιστοποιητικό θανάτου. Τώρα πρέπει να συντάξουμε καινούργιο». Ακολουθεί άλλη σκηνή.

Οι ηθοποιοί δεν πετάνε απλώς ατάκες, αλλά παίζουν και με το σώμα τους, η ίδια η κίνησή τους βγάζει γέλιο, ιδίως όταν θέλουν να φανούν ωραίοι και επιθυμητοί. Π.χ., η ώριμη σεξοβόμβα του νοσοκομείου περνά κουνιστή και λυγερή μπροστά από ένα συνεργείο εργατών του δήμου που σκάβουν τον δρόμο. Ο ανδρικός πληθυσμός αδιαφορεί. Εκείνη κάνει μεταβολή και ξαναπερνά, κουνιστή σαν τρεχαντήρι. Οι εργάτες παραμένουν ασυγκίνητοι. Η «φαμ φατάλ» τρελαίνεται, ανασηκώνει τη φούστα της, κάνει φιγούρες σαν πεταχτούλα έφηβη σε λυκειακό πάρτι, ώσπου πετάει απελπισμένη τα ρούχα της στον αέρα.

Πολλές μικρές ιστορίες μες στο μεγάλο καμβά, πολλές κωμικές καταστάσεις, πολλές ατάκες, πολλές σκηνές που θυμίζουν βωβή ταινία, πολλά αστεία και ανάμεσά τους κάποια που ίσως σε ορισμένους φανούν ανορθόδοξα, κρύα ή πολύ τολμηρά. Ωστόσο, μέσα από την υπερβολή, ακόμα και τη χοντράδα, η σειρά αυτή μιλάει για την εποχή μας, σαρκάζει και αποκαθηλώνει τους μύθους του λάιφσταϊλ και τελικά εκφράζει τη μοναξιά, τον ανταγωνισμό και τις ανασφάλειές μας πολύ πιο εύγλωττα από τις περισσότερες κωμωδίες του κυρίαρχου τηλεοπτικού ρεύματος. 

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")