Σήμερα το βράδυ προβάλλεται το τελευταίο επεισόδιο της γαλλικής μίνι σειράς «Οι καταραμένοι βασιλείς» (ΕΤ1), μιας παραγωγής του 2005, που πέρασε απαρατήρητη, ενώ θα της άξιζε καλύτερη τύχη. Παρασυρόμαστε και εμείς οι γραφιάδες από τη βιτρίνα, από τις εξαλλοσύνες και τις γελοιότητες της επικαιρότητας και ξεχνάμε το αυτονόητο, δηλαδή ότι μέσα στη θερινή έρημο των επαναλήψεων, της ασχήμιας και της μετριότητας, υπάρχουν και κάποια σκιερά σύδεντρα (για να μην πούμε οάσεις).

Οι «καταραμένοι βασιλείς» (Les rois maudits) είναι μια υπερπαραγωγή που αναφέρεται σε σκοτεινές και αιματηρές σελίδες της γαλλικής μοναρχίας κατά τον 14ο αιώνα. Εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά, δράση, ίντριγκες, πολιτικοί ανταγωνισμοί, έρωτες και δολοφονίες, ενώ η Ζαν Μορό, γερασμένη αλλά ακατάβλητη, κλέβει την παράσταση. Δεν είμαι γέννημα θρέμμα της γαλατικής γης και επομένως δεν μπορώ να ξέρω αν η σειρά μεταφέρει πιστά ή κάπως θεατρικά το αυλικό περιβάλλον εκείνης της εποχής, όμως οι εικόνες είναι υποβλητικές και οι ερμηνείες έξοχες. (Η σειρά στηρίζεται στο ομότιτλο ιστορικό μυθιστόρημα του ακαδημαϊκού Μορίς Ντριόν, το οποίο μεταφέρεται για δεύτερη φορά στη μικρή οθόνη.)

Κάπως παράξενα ηχεί στο αυτί η απόδοση στα ελληνικά κάποιων κύριων ονομάτων, όπως Ζαν Ναβάρ αντί για Ιωάννα της Ναβάρρας ή Ουγκ αντί για Ούγος και Ιζαμπέλ αντί για Ισαβέλλα, τη στιγμή μάλιστα που ορθώς στους υπότιτλους ο Φιλίπ γίνεται Φίλιππος και ο Λουί Λουδοβίκος - γενικά όμως η μετάφραση των διαλόγων είναι στρωτή και ακριβής.

Ενώ οι «Καταραμένοι βασιλείς» θυμίζουν Κλασικά Εικονογραφημένα (σε χορταστική έκδοση), μια άλλη ιστορική σειρά, που προβάλλεται κάθε βράδυ στο Mega, θυμίζει σαπουνόπερα, αλλά σε ακριβή και προσεγμένη έκδοση. Είναι οι «Τhe Tudors» (όπως λέμε το «Τhe Mall»), οι Τυδόρ, όπως τους μάθαμε στο σχολείο, μια φετινή αμερικανοβρετανική παραγωγή, με πολύ γνωστά ονόματα ανάμεσα στους ηθοποιούς (όπως ο Τζόναθαν Ρις Μέγιερς που υποδύεται τον Ερρίκο στα νιάτα του και ο Σαμ Νιλ), με πολύ πάθος, πολλή προδοσία, πολλή αδρεναλίνη, πολλή βία, έρωτα και πολιτική. Μοντέρνα σκηνοθετική προσέγγιση και εξαιρετικά κοστούμια σε θαμπά χρυσαφένια και πορφυρά χρώματα. Μα πιο ενδιαφέρον δεν έχει το να δούμε πώς ο Ερρίκος Η΄ θα πάρει διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγωνίας και θα παντρευτεί την αγαπημένη του Αννα Μπολέιν από το να μάθουμε αν η Ντάλια του «Παρά πέντε» θα σμίξει με τον καλό της, το «Μικρό της Πόνι» ή πόσους Λεβεντογιάννηδες θα ξεκάνουν οι Σταματάκηδες και αντιστρόφως στο σίριαλ «Της αγάπης μαχαιριά»;

Και οι δύο σειρές, αν και σύγχρονες, δεν στηρίζονται στα δεκανίκια της ψηφιακής τεχνολογίας και ούτε χρησιμοποιούν ειδικά εφέ για να εντυπωσιάσουν τον τηλεθεατή. Εχουν τη σφραγίδα του χειροποίητου, που φυσικά δεν ταυτίζεται με την προχειρότητα και τον ερασιτεχνισμό. Η πρώτη ύλη, τα ιστορικά γεγονότα είναι από μόνα τους συναρπαστικά.

Είναι κρίμα που οι ιστορικές σειρές δεν έχουν την τηλεθέαση των τάλεντ σόου, των εκπομπών τζόγου και των εγχώριων σίριαλ. Είμαστε Ευρωπαίοι όσον αφορά τη Eurovision και το ποδόσφαιρο, αλλά τα χωράφια της ευρωπαϊκής ιστορίας αφήνουμε να τα καλλιεργούν και να τα θωρούν οι άλλοι.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Σίριαλ ξένα | 0 comments | edit