1:45 μ.μ.
 |
| Ο Θ. Τάσιος στη συρταρωτή γέφυρα της Χαλκίδας. |
Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής ένας πατέρας χάρισε
στον 11χρονο γιο του μια συνδρομή σε ένα περιοδικό... όχι στη «Διάπλαση των
Παίδων», αλλά στη «Νέα Εστία». Το παιδί μεγάλωσε κι έγινε μηχανικός, άνθρωπος
της επιστήμης χωρίς όμως να γυρίσει την πλάτη στον κόσμο των γραμμάτων, της
πολιτικής, της φιλοσοφίας, της πράξης, έγινε ειδικός στο οπλισμένο σκυρόδεμα,
χωρίς να υποταχθεί στη «φοβερή εξειδίκευση».
Εκείνο το παιδί ήταν ο Θεοδόσης Τάσιος, ένας
επιστήμονας και διανοούμενος πρώτης γραμμής. Την Κυριακή ήταν καλεσμένος στην
εκπομπή «Πρόσωπα και απόψεις» του ΣΚΑΪ και μίλησε στον Αρη Πορτοσάλτε για
πολλά. Για την παιδεία, για τον θετικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας στη
μεταπολεμική Ευρώπη, έναν ρόλο που έχει τελειώσει. Για την παγκοσμιοποίηση και
την τεχνολογία, για τους μηχανικούς της Αναγέννησης και τις γέφυρες που έχτισε.
Για τη δύναμη του παραδείγματος ("ακόμα και το κύτταρο είναι μιμητικό...
χρειαζόμαστε μίμηση και μύηση»).
Ο ίδιος δεν συγκαταλέγει τον εαυτό του στους «πολύ
μεγάλους» μηχανικούς, αφού δεν έχει οικοδομικά
έργα στο ενεργητικό του. Ομως έχει κάνει πολλά για τη
διάσωση του υφιστάμενου δομικού πλούτου, είτε με την προσεισμική ενίσχυση
κτιρίων είτε με τη θεραπεία βλαβών που προκλήθηκαν από περιβαλλοντικά αίτια.
Εργο πλούσιο και διάσπαρτο στην Ελλάδα και αλλού, έργο πολύτιμο αν και όχι τόσο
θεαματικό σαν τα τόξα του Καλατράβα.
Αν και χρησιμοποιεί τύπους της καθαρεύουσας, ο
προφορικός του λόγος είναι άμεσος, λαϊκός (με την ευγενική, όχι την αγοραία
έννοια), λιτός αλλά όχι άχρωμος. Ο κ. Τάσιος μάς ξαφνιάζει: τη μια στιγμή
φαίνεται συμβατικός και συντηρητικός και την άλλη το αντίθετο. Τη μια στιγμή
δίνει την εντύπωση ότι διακατέχεται από εμμονές και την άλλη αυτοσαρκάζεται και
παραδέχεται -και μάλιστα «με χαρά» - ένα λάθος που έκανε, όπως την αρχική του
εναντίωση στην κατασκευή της γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου. Με βλέμμα σπινθηροβόλο
και ενίοτε βιτριολικό χιούμορ, ο κ. Τάσιος δεν το παίζει «σεμνός και ταπεινός»,
αλλά ούτε ταγός του έθνους. Δύσκολο να χωρέσει σε έναν ορισμό, καθώς ο ίδιος
ανατρέπει τους κολακευτικούς χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται. Ακόμα και όταν
διαφωνούμε μαζί του, όταν οι απόψεις του δεν κολακεύουν τα στερεότυπά μας, δεν
μπορούμε παρά να τον ακούσουμε με σεβασμό και ενδιαφέρον.
«Τι ωραία που τα λέει!» Αυτό θα ήταν ένα απλοϊκό
επιφώνημα. Μάλλον τι ωραία που θα μπορούσε να μας κάνει να σκεφτούμε ο λόγος
αυτού του ανθρώπου, ο οποίος δηλώνει πως δεν πιστεύει στις «φωτεινές
μειοψηφίες» που θα δείξουν τον δρόμο στον λαό. Και τι κάνουμε; Πέρα από τη
«θηριώδη ευθύνη» των πολιτικών, αναγνωρίζουμε και τη δική μας και αρχίζουμε από
τα κάτω, εξηγεί, από τις μικρές δημιουργικές Ελλάδες της πόλης και του
χωριού... αρκεί να το κάνουμε «με υπομονή και κέφι».
Να, λοιπόν, που οι διανοούμενοι μιλούν «και» στην τηλεόραση. Το θέμα
είναι ποιοι και πώς τους ακούν.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
«Εικονογράφημα», 1/5/2011)
0 Responses to "«Με υπομονή και κέφι»"
Δημοσίευση σχολίου