Πηγή: www.aformi.gr.

Εκτός από τις επίσημες πολιτικές και οικονομικές διεργασίες, από όσα συμβαίνουν «πάνω» από εμάς και κυριαρχούν στα δελτία ειδήσεων, υπάρχουν και αυτά που συμβαίνουν κάτω και πλάι μας, δηλαδή οι συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις στις πλατείες.

Νωρίς την Παρασκευή, ο Βασίλης Λυριτζής και ο Δημήτρης Οικονόμου («Πρώτη γραμμή», ΣΚΑΪ) ετοιμάστηκαν να μας δείξουν φωτογραφίες από την πλατεία Συντάγματος. Πέφτει η πρώτη εικόνα: μια θάλασσα από φάσκελα που κατευθύνονται προς το κτίριο της Βουλής. «Ωχ! Πάμε παρακάτω». Μια νέα θάλασσα. Ερχεται η τρίτη φωτογραφία - κι ευτυχώς εδώ τα χέρια είναι κατεβασμένα.

Είναι αυτονόητο ότι η ανοιχτή παλάμη δεν είναι το σήμα κατατεθέν των «Αγανακτισμένων»: αν μέναμε μόνο σ’ αυτή την εκτονωτική χειρονομία, θα ήταν σαν να βλέπαμε το δάχτυλο και να αγνοούσαμε το δάσος. Και αρκετές πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, καθημερινές και του Σαββατοκύριακου, προσπάθησαν να δουν και να μας δείξουν το δάσος.

Ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη («Πρωινή ενημέρωση», ΝΕΤ) υπογράμμισαν τον ειρηνικό χαρακτήρα των συγκεντρώσεων. Οπου υπάρχει φως, όταν μια πλατεία είναι χώρος ζωής, δεν υπάρχει βία, «δεν υπάρχει πρέζα», ειπώθηκε χαρακτηριστικά. «Οταν κλείνουν τα φώτα, η πρέζα έρχεται…», ενώ «όταν σε μια γειτονιά λειτουργεί, π.χ., ένα αθλητικό κέντρο, οι έμποροι ναρκωτικών απομακρύνονται».

Ακόμα και όταν σε μια γειτονιά υπάρχει ένας σταθμός του Ηλεκτρικού, η βία μετριάζεται, μετατοπίζεται μερικά τετράγωνα παραπέρα. Π.χ., η πλατεία Βικτωρίας ήταν πολύ πιο ζωντανή και ασφαλής όταν λειτουργούσε ο σταθμός του τρένου, ο οποίος εδώ κι ένα χρόνο έχει καταργηθεί. Οι σκοτεινοί δρόμοι, τα μαγαζιά που έχουν βάλει λουκέτο, τα κλειστά περίπτερα, τα κλειστά καφενεία… όλα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζόφου στην οποία εύκολα εκδηλώνονται τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου.

Ενώ στο Σύνταγμα δίνουν τον τόνο το φως, η κίνηση, το τραγούδι, τα νιάτα, τα συνθήματα, η τσίκνα και τα λάπτοπ, αλλά και ο προφορικός λόγος, μια άλλη ιστορική πλατεία, η Ομόνοια μαραζώνει, παραδομένη στην εγκατάλειψη, το έγκλημα, τη ρατσιστική βία.

Τις μέρες αυτές οι κεντρικές πλατείες ζωντάνεψαν. Το ιστορικό κέντρο έγινε «και» νεανικό κέντρο, τόπος συνάντησης πάμπολλων ανθρώπων που επιχειρούν να μιλήσουν σε πρώτο πρόσωπο και όχι δι’ αντιπροσώπων.

Υψηλή τηλεθέαση σημείωσε το βράδυ της Κυριακής το «Dancing with the stars» (ΑΝΤ1). Ομως την ίδια ώρα που πολλοί θαύμαζαν τις φιγούρες των τηλεαστέρων, άλλοι προτίμησαν να χορέψουν οι ίδιοι στο ύπαιθρο, χωρίς φαντασμαγορικά κοστούμια και χορογράφους, χωρίς κριτική επιτροπή να τους βαθμολογεί, να χορέψουν κάτω από τα άστρα του ελληνικού ουρανού, ακόμα και αν τα αληθινά άστρα κρύβονται από τα σύννεφα ή τα ηλεκτρικά φώτα της πόλης. Και αυτός ο χορός, που για πολλούς ήταν ο πρώτος, δεν θα είναι ο τελευταίος.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 31/5/2011)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Κινήματα/Κινητοποιήσεις | 0 comments | edit